zaterdag 15 december 2018

Prikkelzinnen 01/2019: Tietenverhalen

Begin dit jaar ben ik er maar voor uitgekomen. Gewoon: uit de kast. Voor de draad ermee! Waarom dit leven nog langer verbergen als ik er plezier aan beleef? Waarom verstoppen in nepafspraakjes? Dus heb ik het maar verteld. In de kroeg, op school, de sportclub, tegen mijn moeder en in mijn vriendenclub: Hup, daar ligt het en kijk maar wat je met die informatie doet. Kan mij het schelen!

Waarom niets aan pa verteld? Dat is misschien de reden waarom ik bij hem ben. Hij is als een soort vader voor me. Qua leeftijdsverschil had hij makkelijk mijn vader kunnen zijn. En ik zou het soms ook willen dat hij mijn vader was geweest. Mijn echte vader heeft mijn moeder, mijn zusje en mij verlaten voor een jongere bloem. Dus dacht ik dat als mijn biologische vader dat kon, ik dan maar een oudere man aan de haak moest slaan. Zo vader, zo dochter.

Als ik bij hem ben dan vertelt hij me nog eens iets. Over zijn werk, zijn leven, de toestand in de wereld…. Dankzij hem heb ik me aangesloten bij de lokale afdeling van de Groenen. Hij corrigeert me als ik onzin spreek, doordraaf of stompzinnige ideeën heb. Of alle drie. Hij helpt me met mijn problemen. Hij vertelt me wat ik moet doen met mijn vervolgstudie en moedigt me aan iets van de wereld te gaan zien alvorens ik me straks in het werkzame leven stort. Hij vertelt me over landen in de wereld waar hij is geweest, en wat hij daar heeft beleefd. Op zo’n moment hang ik werkelijk aan zijn lippen. Hij is ongelofelijk knap. Innerlijk dan. Uiterlijk kan er nog wel wat aan zijn lichaam worden gesleuteld. Maar hij weet echt alles! Als bonus spreekt hij ook nog eens vijf talen vrijwel vloeiend, dus hij helpt me met het voorbereiden op tussentijdse examens Engels, Frans en Duits.

Als ik weer eens bij hem ben in zijn appartement in Den Haag dan kan ik niet wachten totdat we allebei helemaal naakt zijn en vrijen. Het zal dan ook geen geheim zijn dat ik me zo licht mogelijk kleed zodat we snel bloot zijn. Geen blouse, maar een truitje (in de zomer een jurkje zonder beha). Het gevoel dat hij mij geeft is eigenlijk het gevoel wat een vader zijn dochter zou moeten geven.  Als hij tijdens het vrijen zijn armen om me heen slaat dan voel ik me veilig. Als ik zijn warmte voel dan geeft me dat het idee dat ik me koningin van mijn eigen rijkje ben.

Ik laat me dan ook helemaal gaan. Of we nou vrijen in de keuken waarbij hij me van achteren penetreert (eigenlijk standaard ons openingsritueel), of we op de rand van het bed zitten waarbij ik in zijn schoot zit, of liggend in de missionarishouding… hij is zo aanwezig wanneer hij zijn armen om me heen slaat en tegen me praat. Tussen het hijgen en puffen door vertelt hij me zachte lieve  woordjes. Hij speelt met mijn tieten. Tegelijkertijd vertelt hij het ene na het andere verhaal over mijn tieten. Ze klinken dichterlijk. Poëtisch. Alsof Wiliam Schakespeare is opgestaan uit zijn graf en met mij vrijt. Maar het is vooral de toon waarop hij de woorden uitspreekt. Eigenlijk praat hij niet; hij zingt. Ik zou zo snel geen lied weten waarmee dat te vergelijken is en misschien moet dat ook zo blijven. Niet dat ik alle woorden die hij uitspreekt hoor. Vraag me niet waar zijn verhalen over gaan. Ik kan geen van zijn verhalen reproduceren. Maar ze zijn heerlijk erotisch en helpen me met het ontwikkelen van mijn orgasme. Alles wat ik kan doe is hem terugbetalen met hijgen, puffen, strelen over zijn lichaam, pijpen en mijn lichaam helemaal aan hem geven. Ik ben helemaal verlamd als hij tijdens het vrijen tegen me praat. Alles wat ik kan denken is:’Ga door! Ga door!!’.

Geen idee waar hij die verhalen vandaan haalt. Misschien hoort hij ze ergens, leest hij ze op het internet of verzint ze ter plekke. Het interesseert me eigenlijk niks. Hij is de derde man in mijn korte leven waarmee ik seks heb. Geen van zijn voorgangers konden tijdens het vrijen (zulke) erotische verhalen vertellen. Ik heb hem wel eens gevraagd om die verhalen op te schrijven. Ik vind ze geweldig. Maar dat weigert hij. Zelfs niet als ik hem foto’s stuur van mijn tieten, of selfies van mijn naakte lichaam. Schrijf het zelf maar op, is dan zijn antwoord.

En weet je: Ik denk dat hij nog gelijk heeft ook.


Op 16 januari 2019 is de volgende Prikkelzinnen, de feedback bijeenkomst van het schrijverscollectief EroScripta. Het thema deze keer, 'talk to me dirty' werd ik geïnspireerd door de wekelijkse korte verhalen op de website van Viva. Hier schrijven (jonge) vrouwen over hun wandeling buiten de gebaande paden van het seksleven. Geniet ervan! Commentaar? Graag hieronder vermelden, of stuur een mail naar hqeuitgevers@gmail.com (of kom op 26 januari 2019 ook naar Utrecht!).

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

zaterdag 10 november 2018

Erotisch verhaal: "Seks met een geest"


Als ik seks heb dan doe ik dat voor het raam met de gordijnen open. Om die reden heb ik het bed verplaatst van de slaapkamer naar de woonkamer. De gedachte alleen dat ik daar op mijn rug lig met een man tussen mijn gespreide benen maakt me helemaal gek. Het gaat zelfs zó ver dat ik geen idee heb waardoor ik klaarkom: de man die zijn best heeft gedaan, zijn imposante jongeheer die in mij bezig is geweest of het idee dat de kantoormedewerkers van het accountantsbureau in de kantoortoren tegenover mijn appartement de seks vanaf de eerste tot de laatste seconde hebben kunnen volgen.

Tijdens de seks glijd ik helemaal weg in mijn eigen wereldje. De man die op dat moment seks met mij heeft, heeft seks met een lichaam waar de geest uit is verdreven. De vrouw met wie hij seks heeft kreunt , hijgt en puft. Ze neemt elk standje aan die hij zich wenst. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. Die geest – die overigens wel door het appartement blijft zweven - kijkt naar beneden, waar de drukke ochtendspits in de stad zijn weg probeert te vinden. De natte straten; mensen die zich een weg banen door de menigte. Sommigen beschermen zich op deze vroege ochtend tegen de regen. Verkeer stopt  voor het stoplicht waarna een mensenmassa het zebrapad trotseert. Mensen die op weg zijn naar hun werkplek.

Ik weet dat de medewerkers van de kantoortoren tegenover mijn appartement van achter hun bureaus als de eerste de beste voyeurs opgewonden zitten te gluren. Ik weet dat vergaderingen worden opgeschort en telefoontjes onderbroken. Ik weet dat alle medewerkers van het accountantsbureau verrekijkers en filmcamera’s hebben geïnstalleerd om mij te volgen. Ik weet dat ze klaar zitten met hun telefoontjes en tablets, en de filmpjes op het internet gooien. Maar het kan me allemaal niks schelen. Ik geniet van iedere seconde dat ik daar lig in de wetenschap dat deze loonslaven van het kapitalisme van achter hun bureaus naar mij kijken. De kleinburgerlijke slaven met hun saaie leventje mogen voor een hongerloontje aan rijkaards uitleggen hoe zij hun miljoenen kunnen wegsluizen naar belastingparadijzen. Ze weten zich geen houding te meten. Sommigen voelen zich gênant, sommigen genieten en anderen proberen heel stoer te doen.

Zesentwintig ‘full HD’ camera’s hangen er rond mijn bed. In de nachtelijke uurtjes monteer ik de beelden tot een flitsende film waar Hollywood jaloers op zal zijn. De kantoortorens zijn leeggelopen. De straten stil. De stad slaapt maar ik ben wakker. Slapen doe ik nog maar zelden. Tevreden staar ik naar de computer. Ik neem nog een slok van mijn glas witte wijn. In de verte schallen sirenes van ambulance, brandweer of politie door de nacht. Geluiden die horen bij de stad. Het filmpje verdwijnt in de krochten van het internet, waar mannen zich aftrekken op de beelden van mijn naakte lichaam. Mannen die ik niet ken. Mannen die mij niet kennen.

Het kan me allemaal niets meer schelen sinds ik een half jaar geleden de hoofdprijs in de loterij het gewonnen: vijftien miljoen euro. Ik ben nog geen veertig en ik hoef nooit meer te werken. Geen saaie vergaderingen meer. Ik ben nu zelf zo’n rijkaard. Geen negen tot vijf baan meer. Geen files onderweg van mijn huis naar kantoor. Het huis heb ik verkocht. Ik woon nu in dit appartement op drie hoog, tegenover het accountantskantoor waar ik elf jaar geleden mijn eerste uurtjes maakte.

De zon komt inmiddels weer op boven de stad. Een nieuwe dag is begonnen. Beneden op straat verschijnen de eerste loonslaven weer. Bij mij gaat de deurbel.

Werk ze, oud-collega’s!

donderdag 1 november 2018

Verslag NFN Volleybalweekend


Soms moet je iets nieuws proberen in je leven. Omdat je iets nieuws wil ontdekken of omdat je uit de sleur van alledag wil vertrekken. Even anders dan anders. Uit de dagelijkse sleur. Niet achter de karavaan aan. Naakt lopen is lekker. Naakt bivakkeren voelt bevrijdend en ook wel een beetje opwindend. Dus zou de deelname aan de NFN Volleybalweekeinde dus ook bevrijdend moeten voelen. NFN leden komen samen om een naturistencamping om een weekeinde samen naakt te sporten, is de opzet.

Het is een druk bezet weekeinde, want de parkeerplaats is al snel vol. Het is de bedoeling dat alleen teams meedoen. Individuele NFN leden kunnen meedoen met een door de organisatie samengesteld team. Maar veel deelnemers melden zich te elfder ure af.

Het spel is verdeeld in sets van twee keer tien minuten. Na een set moet er gewisseld worden van kant. Er zijn drie velden en er is niet voor alle deelnemers plaats, dus enkele teams hebben een korte pauze tussen twee spelen door. Er doen drie teams mee aan een spel: twee op het veld en één levert de scheidsrechter en de persoon die de score bijhoudt. Verder is het de bal over het net rossen en hopen dat hij aan de andere kant op de grond valt. Voor elke gewonnen set zijn er punten te verdelen.

De naam suggereert dat het een dag lang van negen uur ’s morgens tot een uurtje of vier ‘s middags naakt sporten is. Maar wie dat denkt komt bedrogen uit. Veruit de meeste spelers/-sters zijn gewoon gekleed.

Stereotiepen worden hier wel bevestigd. Waar je ook kijkt: op het naaktstrand, de vrije natuur of een gezamenlijke activiteit als deze: Naakt gaan is over het algemeen een aangelegenheid voor mannen. Het is gissen in het donker waarom vrouwen over het algemeen niet bloot gaan. Toch is dat wel vreemd. Op deze nudistencamping bevindt zich een groep mensen die het naakt zijn tot een soort heiligdom heeft verheven. In de loop van de dag gingen er wel een paar vrouwen uit de kleren. Maar niet tijdens het sporten. Wie voornamelijk naakt gaat is man en vooral de leeftijd van vijftig gepasseerd, heeft een welvaartsbuik(je) of zit over het algemeen onder de oorringen, tatoeages en/of piercings. Of dat storend of juist heel mooi is, is een kwestie van persoonlijke smaak

Heftige reacties
Naar aanleiding van bovenstaand verslag braken er heftige reacties los op sociale media. Een aantal mannen voelde zich aangesproken door de zin dat het vooral mannen van boven de vijftig waren die naakt gingen. Veel vrouwen vonden de tekst vrouwonvriendelijk. Aangeboden excuses werden door de boze NFN leden niet geaccepteerd, omdat deze excuses ‘te algemeen’ waren. Drie NFN leden bleven de schrijver ook privé achtervolgen met scheldkanonnades en dreigementen. De gedachte dat naturisten/nudisten vredelievende en sociale mensen waren is bij deze ontkracht.

Overigens viel het de schrijver in aanloop naar het NFN Volleybalweekeinde op dat er nergens op het internet een verslag was te vinden over wat er zich precies tijdens zo’n weekeinde afspeelt. Is dit een gesloten wereldje? Zouden er meerdere schrijvers zijn bedreigd?


zondag 28 oktober 2018

Erotisch verhaal: "Gek van opwinding"

"Gek van opwinding"

We moesten per se de trein van half één hebben. Geen trein eerder, geen trein later. Ook de aansluitende trein moest worden gehaald. Van Hilversum naar Amsterdam. Op Amsterdam Centraal naar Haarlem. In Haarlem per se die ene bus naar het centrum. Dan nog een minuutje of tien wandelen. Dat wandelen was meer snelwandelen en daarna rennen. Veronica wilde op tijd zijn.

Eenmaal aangekomen in een drukke winkelstraat stonden we voor een duister uitziend gebouw. Een soort tralies voor de ramen; een oude, eikenhouten deur. Op de gevel enkele borden met merknamen die mij toen niets zeiden. Aarzelend drukte Veronica op de bel. Lang gebeurde er niets. Maar toen ging de deur open en stond een man in de deuropening. Geen knapperd. Maar lelijk was hij ook weer niet. Hij schudde Veronica de hand en daarna mij. Misschien was het de blik in zijn ogen. Misschien was het de manier waarop hij mij de hand schudde. Misschien zijn glimlach. Maar ik voelde me tot hem aangetrokken. Als ik een jongen aantrekkelijk vind dan laat ik dat vaak wel aan hem weten. Deze keer hield ik wijselijk mijn mond. Hij moest zeker eind vijftig zijn; dat scheelde meer dan dertig jaar met mij.

Hij leidde ons door een donkere rommelige ruimte die de winkel moest voorstellen. Het rook er muf. Achterin was een hypermoderne fotostudio ingericht. In de hoek zag ik een deuropening naar een halletje, waar een meisje de trap af kwam. Ze zag er fris en gewassen uit. Ze bedankte de man en verliet de zaak via winkel.

Vóór ik het wist stond Veronica poedelnaakt vóór hem. Hij gaf haar aanwijzingen en knipte af. Stuk voor stuk prachtige zwart/witfoto’s maar ik volgde vooral hem. Veronica had ik al zo vaak bloot gezien. Even leek ik weg te zakken in mijn eigen fantasie. Zwart/wit beelden waarin ik hem zijn gang liet gaan over mijn lichaam. We lagen poedelnaakt in een bed, in een hypermodern uitziende slaapkamer waarvan de deuren naar buiten openstonden. De vitrages bewogen zachtjes op de golven van de wind. Liggend op mijn rug werd ik bijna gek van opwinding of dit heerlijke gevoel zou kwam door de wind die zachtjes zijn weg zocht over mijn lichaam, of zijn tong die zachtjes over mijn vagina gleed. De gekte bereikte zijn climax toen ik het niet meer hield en omhoog schoot en klaarkwam.

Mijn gil had blijkbaar zijn aandacht getrokken. Veronica was inmiddels niet meer in de studio aanwezig. Ze was zich aan het douchen, zo vertelde hij. Hier boven was een appartement, die via die trap in de hal bereikbaar was. Ik voelde me gênant maar hij vertelde dat meiden die als getuige mee kwamen wel vaker erotische gedachten kregen. In de tien, vijftien minuten dat ik alleen met hem was voelde ik me alleen maar méér tot hem aangetrokken. Het was een gentleman. Galant, hoffelijk, sprak met twee woorden en keek me recht in de ogen aan. Nog vóór Veronica de trap naar beneden liep vertelde ik hem dat ik over hem had gedroomd en dat ik hem nog een keer wilde zien. Hij twijfelde maar ik gaf hem snel mijn nummer. Bij vertrek uit de winkel keek ik hem nog een keer na en gebaarde dat hij mij echt moest bellen.

Dat heeft hij twee weken later gedaan. Aarzelend, dat wel. Hij wilde me eigenlijk vertellen dat hij het leeftijdsverschil te groot vond. Ik overtuigde hem door naaktfoto’s van mezelf te sturen. Iedere dag drie, en iedere dag op hetzelfde tijdstip. Totdat hij gek van me werd en toegaf. Dus lig ik nu poedelnaakt op mijn rug in een bed, in een hypermodern uitziende slaapkamer. De deuren naar het balkon staan open en de wind zoekt zijn weg tussen de vitrages en over mijn lichaam. Tussen mijn gespreide benen streelt een man van eind vijftig met zijn tong over mijn vagina. Mijn handen houden zijn hoofd op de juiste plek. Ik staar naar het plafond en realiseer me dat dit geen zwart/witfantasie is, maar levensechte kleurenbeelden. ‘Ga door, ga door’ is alles wat ik kreunend kan uitbrengen.

Ik word gek van opwinding.



vrijdag 17 augustus 2018

Erotisch verhaal: Schommelen in Scheveningen

Schommelen in Scheveningen

Het was spitsuur en het taxibusje stond klaar. Een poedelnaakte man van eind dertig en een eveneens poedelnaakte vrouw (met slechts hoge hakschoenen aan en een hoed op) van halverwege de veertig wachtten op instructies. Er stonden mensen om hen heen. Één daarvan was ik. Een tweede eveneens naakte vrouw stond met een immense filmcamera op haar schouder naast het busje te wachten. Buiten de parkeerplaats, daar aan het einde, snelden mensen naar de gereedstaande trams of auto’s. Daar weer verderop hoopte het verkeer zich samen vóór één van de vele stoplichten. De buitentemperatuur was niet echt koud maar warm was het allerminst. Op ongeveer twee-, driehonderd meter van ons vandaan kabbelde de zee. Slechts een enkele strandtent was in deze periode van het jaar nog open.

 Het Zwarte Pad – de parkeerplaats waarop we ons nu bevonden –  was de grootste parkeerplaats langs het Scheveningse strand. Achteraan bevond zich een rotonde zodat je daar met een auto kon draaien. Dáár stond nu een filmploeg op opdrachten te wachten. De regisseuse van de film – de Zweedse Jessica Nilsson – gaf de naakte man en vrouw nog wat laatste opdrachten mee. Daarna stapten ze in het gereedstaande taxibusje. De naakte vrouw met de camera – cameravrouw Tessa Swelink – volgde hen. Zij werd met riemen vastgemaakt zodat ze tijdens de rit weliswaar vrijelijk door de bus zou kunnen begeven, zonder daarbij het evenwicht te verliezen. Zo bleef ook de peperdure filmcamera gespaard. De chauffeuse was de Française Florence Tremelo. Zij was eigenlijk aan de filmploeg toegevoegd als choreografe. Florence gaf de vrijende stellen voorafgaand aan ieder scène aanwijzingen hoe ze zich moesten gedragen zodat de seks er op film goed uit zou zien. Intiem en  opwindend, maar wel zó dat de kijker daar ook plezier aan beleefde. Jessica gaf Florence nog een opdracht mee:”Zoveel mogelijk door de bebouwde kom rijden. Het moet gaan om een man en een vrouw die seks hebben in een rijdende taxibus. Liefst zoveel mogelijk auto’s en winkelend publiek op de achtergrond. Het moet erop lijken alsof het vrijende stel kan worden gezien.”

Dat laatste was natuurlijk niet mogelijk. In de luxueuze taxibus zaten geblindeerde ramen waardoor alleen van binnen naar buiten kon worden gekeken. Niet andersom. Dus ook al was het licht in de bus tijdens de rit ingeschakeld; geen buitenstaander kon zien wat er in de taxibus gebeurde. Ook niet door de immense voorruit. Na een laatste check werd de motor gestart en kon de bus vertrekken. Schuifdeur dicht en nog even het parkeerkaartje betalen anders kon de taxibus de parkeerplaats niet verlaten. Met een gespannen blik keken mijn co-producente Annette Renning en ik hoe de taxibus het terrein verliet, gevolgd door een volgauto met daarin de geluidstechnicus, productieleider en de regisseuse. De productieleider zat achter het stuur. Verder zat er nog een cameraman in de volgauto. Hij maakte opnames van de taxibus terwijl deze zich door het Haagse verkeer wurmde.

Speciaal voor de filmopnames hadden we deze taxibus gehuurd. Het scenario sprak over een limousine. Maar na lang beraad hadden Annette en ik voor deze oplossing gekozen. Het was een grijs/zwarte bus die normaliter plaats bood aan acht passagiers, met aan boord eigenlijk alle denkbare luxe en comfort. De naam van de verhuurmaatschappij stond nog op de zij- en achterkant. Dus die was tijdens de opnamen afgeplakt met makkelijk verwijderbaar plakband in de kleur van de bus. Plakband zoals dat ook werd gebruikt bij bijvoorbeeld behangen. Gewoon van de bouwmarkt. Ik had regisseuse Nilsson voor vertrek nog wel de opdracht gegeven vooral niet het kenteken te filmen, want dan zou de verhuurder daar misschien achter komen, en protest aantekenen tegen het feit dat zijn bus werd gebruikt voor filmopnames, laat staan om een erotisch getinte film op te nemen. Misschien was de verhuurder helemaal geen fan van seks aan boord van zijn bus. Hadden we de bus gehuurd van een taxibedrijf dan was de chauffeur direct gaan praten met zijn baas en collega’s. Misschien had het hier dan wel zwart gestaan van de mensen die allemaal naar dat naakte stel kwamen kijken. We wilden in alle rust de opnames kunnen maken. Geen risico’s. Geen schadeclaims.

Nadat de taxibus en de volgauto de parkeerplaats hadden verlaten leek de rust weder te keren. Annette, ik, twee medewerksters van de grime en de andere acteurs en actrices waren achter gebleven. Annette en ik hadden namelijk ook bedacht dat het goed voor de teamgeest zou zijn als de hoofdrolspelers en -speelsters bij elkaar bleven, ook al werden er scènes opgenomen waarin zijn speelden op dat moment niet gefilmd. Tien vrouwen en vijf mannen; nu nog maar negen vrouwen en vier mannen. De vrouw die in de bus zat was Susanne Werkman; mijn vrouw. Susanne had de roman geschreven waarop deze film was gebaseerd. En hoewel ze geen professioneel actrice was en in haar oorspronkelijke verhaal geen sprake was van seks tijdens een taxirit wilde ze deze scène toch graag doen. De schrijfster die haar roman namelijk tot draaiboek voor deze film had bewerkt, had bedacht dat het leuk zou zijn als een scène als deze erin voor zou komen. Susanne stemde gelijk in met het voorstel.

Dat het een uitstekende keuze was bleek bij terugkomst. Na een uurtje of drie – de avond was al bezig – keerden de taxibus en de volgauto terug op de parkeerplek. De schuifdeur ging open en Susanne en haar partner stapten uit. Tessa werd losgemaakt uit de riemen en verliet eveneens de bus. Alle drie kregen ze direct een ochtendjas om hun lichaam gedrapeerd. Anders zouden ze kou kunnen vatten en ziek worden. Zowel Susanne als Tessa waren opgetogen over de rit:”Het was een geweldige rit!”,riep Susanne enthousiast. “Het is echt heerlijk om seks te hebben tijdens de rit. Ik moest mijn evenwicht bewaren, anderen zouden me kunnen zien vrijen en tegelijkertijd ben ik door een man gepenetreerd. Ik had dit best nog een hele avond willen doen! Jullie moeten dit toch ook eens proberen, mensen. Echt geweldig!”

De camera werd aangesloten op een set monitoren in een tweede bus – de eerdergenoemde volgauto –, zodat Jessica het resultaat kon zien. Ook de anderen zagen hoe Susanne en haar tegenspeler intense seks hadden in de bus. Het leek inderdaad op een dollemansrit maar tegelijkertijd zag het er erg opwindend uit. De superlatieven van Susanne waren meer dan terecht. Beiden moesten erg hun best doen om zich te concentreren op het vrijen. Het waren andere verkeersdeelnemers die de bus op onbewaakte ogenblikken deed schudden: Plotseling overstekende mensen, langs de weg geparkeerde auto’s, wegwerkzaamheden en automobilisten die het niet zo nauw namen met de verkeersregels. Niet alleen opletten voor de chauffeuse – die zich volledig bewust was van wat er zich achterin afspeelde en daarop haar rijstijl zoveel mogelijk aanpaste – maar ook voor het vrijende stel. Het leverde drie uur fantastische film op. Na het klaarkomen was het tweetal namelijk weer opnieuw begonnen. En nog een keer. En nog een keer. Net zolang tot alle energie op was en het tweetal de chauffeuse vroeg terug te keren naar de parkeerplaats aan het Zwarte Pad. Opvallend was dat de hele groep de volledige drie uur film had staan kijken; zo indrukwekkend mooi waren de beelden. Ik vond dat mijn vrouw op prachtige wijze door haar tegenspeler werd behandeld. Geen moment heb ik me jaloers gevoeld.

Het enthousiasme van Susanne en de mooie beelden bewogen de andere vrouwen ertoe ook een ritje te willen maken. De mannen waren ver in de minderheid dus de aanwezige mannen moesten zich over meerdere vrouwen verdelen. Iedere rit ging er een camera mee om de seks te filmen. Ook bij mij ging de broek omlaag. Ik mocht seks hebben met de productieleidster, één van de dames van de grime, regisseuse Jessica en met Annette. Na iedere rit werd de bus schoongemaakt vóór het volgende stel kon plaatsnemen de passagiersruimte. De avond was al ver gevorderd en om alle overige vrouwen hun zin te geven was één avond simpelweg te kort. Toen de zon weer op was gekomen moesten er andere scènes worden gefilmd. Daarna werd al snel besloten de huurperiode van de taxibus met een paar dagen te verlengen.  Die avond stapten er weer nieuwe stelletjes in de taxibus.

En de verhuurmaatschappij? Die heeft nooit geweten waarvoor de taxibus eigenlijk is gebruikt.

Volgens mij hebben ze hun eigen bus niet eens herkend…

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

dinsdag 10 juli 2018

Prikkelzinnen 3/2018: Wat op ieders wensenlijstje zou moeten staan

    Leunend tegen de tweezits cabriolet met mijn armen over elkaar gevouwen staarde ik de verte in. Ik keek over een prairieachtig landschap. Grote zandvlaktes met daartussen immense rotsformaties. Sommige rotsformatie snel geschat honderd meter recht omhoog. Een enkele struik probeerde zich op die dorre vlakte te nestelen. Maar het was duidelijk dat het zijn voorgangers niet was gelukt. Net als in die klassieke Westernfilms liet prairiegras zich over de vlaktes meenemen door de wind. In mijn achterhoofd speelden de klassiekers van Ennio Morricone. Het beeld dat ik vóór me zag was precies hetzelfde als in de spaghettiwesterns uit de jaren zestig. Afgezien van het geluid dat de wind met zich meebracht heerste hier een indrukwekkende stilte. Sinds ik hier stond had ik nog geen voorbijganger gezien of gehoord. Niet eens in de verte. De snelweg die als een lange tong over de prairie lag zag eruit alsof hij nog nooit was gebruikt. Daar aan de horizon leek het erop alsof de aarde inderdaad een platte schijf was. Alsof de aarde inderdaad plat was en daar ergens ophield. Alsof je daarná van de schijf af zou vallen in het grote zwarte niets, begeleid door de duivelse hitte van de zondvloed.
    Alles wat ik verder nog in dit adembenemende prairielandschap zag was de achterkant van een poedelnaakte vrouw langs de kant van de weg. Een slanke vrouw, met prachtige volle billen. Een vrouw van midden veertig, met halflang stijl zwart haar stond langs de kant van de weg alsof ze wachtte op een lift. Felle zonnestralen beschenen haar oogverblindend mooie lichaam. Haar schaduw was zo nog erotischer dan zij zelf. Een vrouw met rondingen zo vol en zo mooi dat mijn honger naar seks met haar maar niet wilde stillen. Ik wenste dat ze daar eeuwig bleef staan. Tegelijkertijd wilde ik haar vastpakken om iedere millimeter van haar lichaam te kussen. Het was een onweerstaanbaar mooie vrouw. Ik kwam superlatieven te kort om haar te omschrijven. Twaalf jaar waren we nu samen maar ik kon nog steeds geen woorden vinden om haar samen te vatten. Als ze zich naar me toe draaide en sensueel mijn kant op wandelde kon ik niets meer en niets minder doen dan genieten. Iedere dag nog genoot ik van de aanblik. Iedere dag nog dankte ik ieder opperwezen die er bestond dat ik met haar samen mocht zijn. Onbewust deed ik iedere een schietgebedje dat ik bevoorrecht was om haar te zien lopen. Wat een vrouw!
Ik zette mijn zonnebril af om de sierlijke bewegingen te bestuderen waarmee Susanne met zwoele pasjes zich voortbewoog. Haar hakschoenen en de zonnebril op haar hoofd waren alles wat ze droeg. Klik klak klik klak, klonk het in deze immense leegte. Platte buik en prachtige volle tieten. Niet te groot. Groot genoeg om te dansen bij iedere stap die ze zette. Haar geschoren vagina was helemaal klaar om mijn penis te verzwelgen. Waarom had ik toch het gevoel dat haar vagina mij uitdaagde? Alsof haar vagina me streng toesprak. Misschien lachte haar vagina mij wel uit.
    Toen Susanne bij me stond vroeg ik haar of ze het zeker wist. Het was hier nogal droog, dor en saai. Zonder verder nadenken wees ze naar een steile helling. Een berg rood gekleurde rotsen zoals die er zoveel hier en daar verspreid in dit landschap lagen. Susanne vond dat de rotsen die ze aanwees de vorm van een schildpad hadden. Een andere stapel rotsen had de vorm van een jezuïetenkruis. Vol bewondering zei ze dat deze rotsen miljoenen jaren oud waren en door corrosie niet alleen rode kleur hadden aangenomen, maar ook nog een opmerkelijke vorm. Die van een vogel of een beer. Op zich had ze daar ook wel een punt. De rotsformaties in dit vijftig vierkante kilometer grote nationale park waren wereldberoemd vanwege hun opmerkelijke vormen. Op zich konden deskundigen makkelijk uitleggen hoe die rode kleur was ontstaan – corrosie –. Maar niemand kon verklaren hoe die opmerkelijke vormen waren ontstaan. Indianenstammen hadden deze grond daarom heilig verklaard. Opmerkelijk want veel Indianen konden in die tijd nog nooit een schildpad hebben gezien, laat staan dat ze wisten wie Jezus Christus was. Vooral die laatste kennis kwam pas eeuwen later, toen de Europeanen hier voet aan land zetten.
    Was dit dan de plek waar het moest gebeuren? Zo ongeveer iedere plek waar we tijdens deze reis waren geweest had Susanne magisch gevonden en heilig verklaard.  Ze gaf toe dat het strand aan de Baai van San Francisco een prachtig uitzicht had. De seks langs dat riviertje op die wijnboerderij was ook wel leuk. Maar op die plaatsen was haar lichaam ook niet aangeslagen. Nu was dat wel gebeurd. Hier vertelde haar lichaam dat wel. Ze meende dat de het gevoel had dat de wind haar wilde oppakken en meenemen naar een magische plek. Ze wist al precies waar die plek was: Daar, op die heuvel. Ik draaide me om en keek een stenen rotsheuvel op. De heuvel liep niet echt kaarsrecht omhoog dus was prima te belopen. Na een kleine honderd meter begon wel een steile helling die alleen ervaren klimmers zouden kunnen bedwingen. Dus dat werd ‘m niet. Maar een meter of vijftig naar rechts was een gat in de rots, dat eruit zag als een ring. Een soort boog. Een brug over water dat er niet lag. Bovenop die boog vermaakte een groepje vogels zich met elkaar van de rand af pesten. Terwijl ik de rots bestudeerde dook Susanne in de auto om er een mandje en  een koffertje uit te halen. Ik keek haar aan en kon mijn ogen wederom niet van haar lichaam houden. Zoals ze er nu bij stond, zo voorover gebogen met haar benen gespreid… zo had ik haar direct willen nemen. Alsof ze mijn gedachten kon lezen waarschuwde ze me en commandeerde dat ik mijn kleding moest uittrekken. Ik twijfelde. Kon ze met die schoenen die helling wel op klimmen? Had dit project kans van slagen? Ze was immers midden veertig. Ik moest me maar geen zorgen maken. Ik moest me uitkleden. En wel nu. Ze wilde haar huwelijksreis niet door mij laten verpesten.
    Poedelnaakt wandelden we dus de rotsheuvel op. Ik met een mandje in mijn handen; Susanne met een koffertje. Eenmaal boven zetten we de spullen op de grond en genoten van het uitzicht. We lieten de zon en de wind spelen met ons lichaam. Niet alleen was het uitzicht hier adembenemend mooi; tegen de lichtshow die Moeder Natuur ons gaf was geen andere voorstelling opgewassen. Ik sloeg mijn armen om haar lichaam en kuste haar in haar nek. Ze voelde zich op haar gemak. Omdat ik achter haar stond kon ik haar gezicht niet zien. Maar het was te merken toen ik haar hartslag voelde. Het was de manier waarop ze in mijn armen lag. Het was ze manier waarop ze mijn onderarmen en handen streelde. De manier waarop ze zweeg. De manier waarop ze met zichzelf liet spelen. Het was waarop ze zich helemaal aan mij overgaf. Ondertussen voelde ik mijn penis stijf worden. Ze draaide haar gezicht naar me toe en glimlachte.
    Ze wist het zeker: Ze wilde hier genomen worden. Dit uitzicht. Deze indrukwekkende plek. De magie van de indianenstammen die hier eeuwenlang over de vlakten hebben gezworven, voordat blanke mensen hun leven wreed kwamen verstoren. Hier wilde Susanne de liefde bedrijven. De hele nacht als het moest. Hier wilde ze dat haar kindje werd verwekt, zodat het de magie van deze vlaktes levenslang met zich zou meedragen.
    Uit het mandje werd vervolgens een kleed gepakt en over de vlakke ondergrond gespreid. Maarliefst vier filmcamera’s werden op hun statief geplaatst en geïnstalleerd. Daarna was het vrijen, vrijen en nog eens vrijen. Zoals Susanne wenste hadden we op deze rots, in deze vlakte intense seks. We vreeën en kusten elkaar. We speelden met elkaars lichaam dat het een lust voor het oog was. Geen standje bleef bespaard. Al behoorden het hondjesstandje en de missionarishouding tot onze favorieten. Nadat ik in haar was klaargekomen werd een pauze ingelast zodat mijn lichaam zich weer kon opladen. Ondertussen dronken we water of frisdrank, of aten een broodje. Ook gebruikten we de pauze om nieuwe geheugenkaartjes in de filmcamera’s te plaatsen als dat nodig was. De volle geheugenkaartjes werden gemarkeerd. Na het vervangen van de eerste set geheugenkaartjes passeerde de eerste vrachtwagens en een paar personenauto’s. Geen van deze voertuigen stopte om te zien waar de passagiers van die lichtblauwe cabriolet waren gebleven. Zelfs toen de zon onder ging vreeën Susanne en ik alsof dit de laatste dag van ons leven was. Alsof we elkaar hierna nooit meer zouden zien. Het geschal over de vlakte kwam niet van prairiehonden, maar van een orgasme ontwikkelende Susanne. Het vereiste energie, kracht en uithoudingsvermogen. Daarom hielden we elkaar tussen de bedrijven door aan de praat. Voorafgaand aan deze ‘road trip’ hadden we hierop geoefend. Met condoom want ze wilde per se tijdens deze reis worden bevrucht. Ze had de reis ook zo gepland dat ze vlak ná haar maandelijkse periode bevrucht werd. Volgens diverse medische sites vergrootte dat de kans op zwangerschap. Susanne geloofde dat het kindje speciale magische krachten mee zou krijgen als het op deze plaats zou worden verwekt. Dus moedigde ze me aan niet in slaap te sukkelen. Niet nu. Kom op , doorgaan! Volhouden!
    De zon had plaatsgemaakt voor een heldere sterrenhemel maar Susanne en ik wisten van geen ophouden. We vreeën door tot de zon weer op kwam en pas toen vonden we het beiden wel genoeg geweest. Uit het zwarte koffertje kwamen twee gekoelde champagneglazen en een flesje overheerlijke eveneens goed gekoelde champagne. Susanne schonk de glazen vol terwijl ik naar haar rug en prachtige volle billen bleef staren. Ik kon het niet laten haar lichaam te kussen. Iets waar ze hoorbaar van genoot.
    Susanne reikte me een glas champagne. Na een toost op de hopelijk goede afloop van ons samenzijn dronken we het gouden vocht op. Lepeltje aan lepeltje vielen we hevig vermoeid op het deken in elkaars armen. Nog één keer kwam ik in haar klaar voordat ik mijn ogen sloot, met mijn armen om haar middel geslagen. Het glas champagne viel uit mijn handen en rolde de rots af. Ik kan niet met zekerheid zeggen dat ik glasgerinkel heb gehoord. Maar het zal wel.
    Seks in de openlucht onder een intens blauwe hemel met alle soorten kleuren blauw je je kon voorstellen. Vrijen onder een heldere sterrenhemel zou verplichte therapie moeten zijn voor stelletjes met relatieproblemen. Vrijen op ongewone plekken als deze is spannender en daarom fijner dan op de slaapkamer. Deze ervaring zou eigenlijk op ieders wensenlijst moeten staan.

Op 21 juli 2018 is de volgende Prikkelzinnen, de feedback bijeenkomst van het schrijverscollectief EroScripta. Het thema deze keer, 'een erotische road trip in dagboekvorm' bracht me terug naar mijn adembenemend mooie reis door het middenwesten van de Verenigde Staten in 2009. Deze opdracht bracht me terug naar het uitzicht van het Arches and Canyonlands National Park. Geniet ervan! Commentaar? Graag hieronder vermelden, of stuur een mail naar hqeuitgevers@gmail.com (of kom op 21 juli ook naar Utrecht!).

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

maandag 18 juni 2018

Persbericht/statement naar aanleiding van het verslag over het NFN Volleybalweekeinde

Het item op het weblog van Hotel vol Verlangens over het NFN Volleybalweekeinde in Dordrecht heeft voor nogal wat heftige reacties gezorgd. Dat is nooit de bedoeling geweest. De schrijver van het stuk heeft niemand persoonlijk willen kwetsen of ander emotioneel letsel toebrengen. De opzet was een gedegen beschrijving te geven van de gebeurtenissen, maar hierin is jammerlijk gefaald omdat het stuk enkele feitelijke onjuistheden bevatte. Ook is niet genoemd dat de ontvangst hartelijk was. Hoewel niemand bij naam is genoemd, beschrijvingen van en verwijzingen naar (specifieke) personen achterwege zijn gelaten, er geen komische draai aan het verhaal is gegeven en omstandigheden oppervlakkig zijn beschreven, heeft HQ/e tot haar grote spijt moeten constateren dat het artikel veel persoonlijk leed heeft aangedaan voor betrokkenen die zich hiertoe aangesproken voelden, e.g. personen uit het naturistische circuit.

HQ/e biedt hiervoor haar oprechte excuses aan, aan die personen die zich gekwetst voelden, c.q. nog steeds voelen of hen die persoonlijk leed is aangedaan, psychisch of op wat voor wijze dan ook.

Het artikel is offline gehaald en zal niet meer online verschijnen op de website van Hotel vol Verlangens, of op andere aan HQ/e gerelateerde media.