Boetedoening

Alweer zo een! Dit was nu al de zoveelste. Ilona werd er gek van. Ze zette haar pick-up truck stil en nam met een diepe zucht en met een woeste houding haar verrekijker van het dashboard. Ze staarde in de verte en inderdaad: Daar liep er weer één. En alweer een man. Het was een mannenprobleem geworden, zo verzuchtte ze. Hij wandelde daar niets vermoedend tussen de bomen door over het moerasachtige gebied en hij leek daarvan nog te genieten ook. De man was eind veertig, begin vijftig, zo schatte ze. Kort, blond haar en redelijk stevig gebouwd. Rugzak op en wandelschoenen aan. En verder niets. Hij was naakt. Poedelnaakt. Helemaal bloot.

Het gebied waar Ilona boswachter was, was een gebied waar dit wel vaker gebeurde. Het gebied was uitgestrekt en had veel brede wandelpaden. Het was zo uitgestrekt dat de rechter een paar jaar geleden had bepaald dat hier gewoon naakt mocht worden gewandeld. Maar toch had haarwerkgever, de eigenaar van dit natuurgebied, de opdracht aan de boswachters gegeven om naaktwandelaars hard aan te pakken. Het was een schending van de openbare zeden en daar stonden boetes op die konden oplopen tot 400 euro.

Ilona startte haar elektrische pick-up truck weer en reed naar de blootwandelaar toe. Maar hoe dichterbij ze kwam hoe meer ze het gevoel had dat ze deze man ergens van kende. De man had haar pick-up truck inmiddels ook opgemerkt en had zich naar haar toegedraaid. Toen ze naast hem stond stapte ze uit en keek hem aan.

Ze zei tegen hem dat hij hier niet naakt mocht wandelen en dat ze hem een boete zou geven. Wat hij hier deed mocht immers niet. Hij antwoordde dat hij hier één, hooguit twee keer per jaar kwam en daarvoor moest hij wel honderd kilometer rijden. Die honderd kilometer had hij ervoor over omdat dit zo ongeveer nog het enige pleziertje was dat hij in zijn leven had. Wat was er verder nog in zijn leven? Alleen maar werken en daarna doodgaan.

Ilona had haar terminal uit de auto gepakt. Met die terminal kon ze de boete uitschrijven. Maar plotseling herkende ze zijn stem. Ze keek hem onderzoekend aan. Hij was niets veranderd. Nog steeds dat lichaam. Het bonnetje met daarop de boete rolde inmiddels al uit het apparaat en ze had het bonnetje er al afgescheurd om het de blootwandelaar te overhandigen. Maar ze kon de verleiding niet weerstaan om zijn lichaam aan te raken. Ze moest even met dat lichaam spelen. Gewoon, zoals vroeger.

Daarom liet ze de terminal op de grond vallen en trok hem naar zich toe. Zachtjes vertelde ze hem dat ze weer met hem wilde vrijen zoals vroeger. Pas toen herkende hij haar ook weer terug. Ze hadden twintig jaar geleden een kortstondige relatie gehad. Daarna vertrok hij voor een jaar naar Australië. Zij ging niet mee omdat ze haar opleiding wilde afronden. Daarna waren ze elkaar uit het oog verloren omdat hun levens scheidden. Nu waren ze weer terug en er was niemand om hen heen dan alleen de bossen, het uitgestrekte moerasgebied en fluitende vogels. Verderop zwiepten de windmolens eindeloos in het rond omdat ze stroom opwekten voor de inwoners van de dorpen en steden verderop.

Verderop graasden de wilde paarden onverstoord hun maaltijd bij elkaar en hier stond een stel elkaar innig te kussen. Tijdens innige tongzoen die volgde schoof zij die rugtas van zijn lichaam zodat hij alleen nog maar zijn schoenen droeg. Heel even stopte het zoenen. Ze keek hem aan en knopte de eerste knoopjes van haar blouse los. De rest mocht hij uittrekken.

Het was waar zij voor moest waken. Ze was immers wetshandhaver. Ze diende de wet. Daar had ze aan gezworen. Maar die eed leek nu even niets waard want niet veel later was ook zij naakt en zakten ze in het gras. Wat volgde was iets wat ze al twintig jaar niet meer had gevoeld. Iets wat al twintig jaar weg was gegaan en wat nu weer terug was gekomen. Ze voelde zich goed bij hem zoals dat altijd al zo was geweest. Naakt recreëren mocht misschien dan wel van de rechter en niet van haar werkgever, maar dit gevoel was zo goed dat ze hem zijn gang niet gaan. Eigenlijk waren de wet en haar werkgever nog het minste probleem. Ilona was getrouwd en had twee opgroeiende dochters. Ze had een man, die nu ergens op een saai kantoor zat en dacht dat zijn vrouw bezig was met het handhaven van de wet. Maar dat was niet zo. Ze ging door een innige belevenis die ze in geen twintig jaar had meegemaakt. Omdat ze zelf niet op een saai kantoor werkte kon ze haar eigen werktijd zelf indelen. Van die vrijheid maakte dan ook goed gebruik.

Nadat ze waren klaargekomen keek ze hem aan. Wat ze nu hadden gedaan mocht helemaal niet. Dus die boete zou hij in ieder geval krijgen. Maar de eerstvolgende keer dat hij hier weer was en za zag hem weer, dan zou ze het zo weer met hem doen.