Boetedoening

Alweer zo een! Dit was nu al de zoveelste. Ilona werd er gek van. Ze zette haar pick-up truck stil en nam met een diepe zucht en met een woeste houding haar verrekijker van het dashboard. Ze staarde in de verte en inderdaad: Daar liep er weer één. En alweer een man. Het was een mannenprobleem geworden, zo verzuchtte ze. Hij wandelde daar niets vermoedend tussen de bomen door over het moerasachtige gebied en hij leek daarvan nog te genieten ook. De man was eind veertig, begin vijftig, zo schatte ze. Kort, blond haar en redelijk stevig gebouwd. Rugzak op en wandelschoenen aan. En verder niets. Hij was naakt. Poedelnaakt. Helemaal bloot.

Het gebied waar Ilona boswachter was, was een gebied waar dit wel vaker gebeurde. Het gebied was uitgestrekt en had veel brede wandelpaden. Het was zo uitgestrekt dat de rechter een paar jaar geleden had bepaald dat hier gewoon naakt mocht worden gewandeld. Maar toch had haarwerkgever, de eigenaar van dit natuurgebied, de opdracht aan de boswachters gegeven om naaktwandelaars hard aan te pakken. Het was een schending van de openbare zeden en daar stonden boetes op die konden oplopen tot 400 euro.

Ilona startte haar elektrische pick-up truck weer en reed naar de blootwandelaar toe. Maar hoe dichterbij ze kwam hoe meer ze het gevoel had dat ze deze man ergens van kende. De man had haar pick-up truck inmiddels ook opgemerkt en had zich naar haar toegedraaid. Toen ze naast hem stond stapte ze uit en keek hem aan.

Ze zei tegen hem dat hij hier niet naakt mocht wandelen en dat ze hem een boete zou geven. Wat hij hier deed mocht immers niet. Hij antwoordde dat hij hier één, hooguit twee keer per jaar kwam en daarvoor moest hij wel honderd kilometer rijden. Die honderd kilometer had hij ervoor over omdat dit zo ongeveer nog het enige pleziertje was dat hij in zijn leven had. Wat was er verder nog in zijn leven? Alleen maar werken en daarna doodgaan.

Ilona had haar terminal uit de auto gepakt. Met die terminal kon ze de boete uitschrijven. Maar plotseling herkende ze zijn stem. Ze keek hem onderzoekend aan. Hij was niets veranderd. Nog steeds dat lichaam. Het bonnetje met daarop de boete rolde inmiddels al uit het apparaat en ze had het bonnetje er al afgescheurd om het de blootwandelaar te overhandigen. Maar ze kon de verleiding niet weerstaan om zijn lichaam aan te raken. Ze moest even met dat lichaam spelen. Gewoon, zoals vroeger.

Daarom liet ze de terminal op de grond vallen en trok hem naar zich toe. Zachtjes vertelde ze hem dat ze weer met hem wilde vrijen zoals vroeger. Pas toen herkende hij haar ook weer terug. Ze hadden twintig jaar geleden een kortstondige relatie gehad. Daarna vertrok hij voor een jaar naar Australië. Zij ging niet mee omdat ze haar opleiding wilde afronden. Daarna waren ze elkaar uit het oog verloren omdat hun levens scheidden. Nu waren ze weer terug en er was niemand om hen heen dan alleen de bossen, het uitgestrekte moerasgebied en fluitende vogels. Verderop zwiepten de windmolens eindeloos in het rond omdat ze stroom opwekten voor de inwoners van de dorpen en steden verderop.

Verderop graasden de wilde paarden onverstoord hun maaltijd bij elkaar en hier stond een stel elkaar innig te kussen. Tijdens innige tongzoen die volgde schoof zij die rugtas van zijn lichaam zodat hij alleen nog maar zijn schoenen droeg. Heel even stopte het zoenen. Ze keek hem aan en knopte de eerste knoopjes van haar blouse los. De rest mocht hij uittrekken.

Het was waar zij voor moest waken. Ze was immers wetshandhaver. Ze diende de wet. Daar had ze aan gezworen. Maar die eed leek nu even niets waard want niet veel later was ook zij naakt en zakten ze in het gras. Wat volgde was iets wat ze al twintig jaar niet meer had gevoeld. Iets wat al twintig jaar weg was gegaan en wat nu weer terug was gekomen. Ze voelde zich goed bij hem zoals dat altijd al zo was geweest. Naakt recreëren mocht misschien dan wel van de rechter en niet van haar werkgever, maar dit gevoel was zo goed dat ze hem zijn gang niet gaan. Eigenlijk waren de wet en haar werkgever nog het minste probleem. Ilona was getrouwd en had twee opgroeiende dochters. Ze had een man, die nu ergens op een saai kantoor zat en dacht dat zijn vrouw bezig was met het handhaven van de wet. Maar dat was niet zo. Ze ging door een innige belevenis die ze in geen twintig jaar had meegemaakt. Omdat ze zelf niet op een saai kantoor werkte kon ze haar eigen werktijd zelf indelen. Van die vrijheid maakte dan ook goed gebruik.

Nadat ze waren klaargekomen keek ze hem aan. Wat ze nu hadden gedaan mocht helemaal niet. Dus die boete zou hij in ieder geval krijgen. Maar de eerstvolgende keer dat hij hier weer was en za zag hem weer, dan zou ze het zo weer met hem doen.

Erotisch verhaal: Wat een perfect begin van de zomer

Dagenlang stond ze daar in een hoekje. Een winteravond, grijs met lichtblauw. De lucht was droog en kil, maar er viel geen sneeuw. Klein van stuk, op wieltjes, stil en verwaarloosd. In eerste instantie schonk ik haar geen aandacht. Pas de tweede avond, toen ik weer langs haar liep, kwam het idee.

Wat als ik haar meenam?

Op kerstavond rolde ik haar mee naar huis. Niet via de voordeur, maar omzichtig via de poort naar het schuurtje. Daar stond ze maandenlang. Werkloos, vergeten, omringd door spinrag en roestige blikken.

Tot die lentedag, toen ik de tuin wilde opruimen. Het onkruid had zich tussen de tegels genesteld en ik wilde schoon schip maken. De zon stond al hoog aan de hemel toen ik het schuurtje opende. En daar stond ze nog altijd. Onaangeroerd.

De plannen die ik met haar had komen me plots weer helder voor de geest. Niet praktisch, eerder… poëtisch. Als een stille belofte die eindelijk ingelost mocht worden.

Het was Wereld Naakt Tuinierendag – een initiatief waar ik tot voor kort nooit van had gehoord. Maar het idee beviel me: de eenvoud van huid onder zonlicht, de directe aanraking met aarde en lucht. Ik trok mijn kleren uit, alsof ik daarmee ook de rest van de winter afwierp. De zon was mild, de lucht stil.

Ik schrobde de tegels, veegde het mos weg, en schilderde het muurtje van mijn schuurtje opnieuw wit. De vorige verflaag was door regen en wind aangetast, verweerd en vol zwarte plekken. Toen ik klaar was, was het alsof ook het seizoen zelf opnieuw begon. Alles blonk. Alles ademende iets nieuws.

Toen pas haalde ik haar naar buiten. Voorzichtig, bijna ceremonieel. Ik zette haar tegen het witgekalkte muurtje en richtte de tuinslang zo dat er een dunne straal koel water uit viel, net boven mijn hoofd. Het water gleed over mijn huid, rimpelde in kleine stroompjes langs mijn benen.

Ik stond daar – met mijn rug tegen de muur, mijn ogen gesloten – en liet de waterdruppels op me inwerken als was het een ritueel. Het winkelwagentje, roerloos naast me, leek iets te begrijpen van het moment. Als een toeschouwer, of een bondgenoot.

Er gebeurde iets in mij dat ik moeilijk kon uitleggen. Een spanning, maar ook een bevrijding. Alsof alle maanden van koude, stilte en binnen zitten samenvloeiden in dit ene zintuiglijke moment. Het rammelende winkelwagentje, ooit een symbool van alledaagsheid, werd iets anders. Iets dat aanraakte wat woorden zelden kunnen vangen.

Ik dacht aan een vrouw. Niet één in het bijzonder, maar eerder het idee van nabijheid – zacht, warm, denkbeeldig. Ik hoorde haar lachen, voelde haar huid, haar adem vlak bij de mijne. Niet als een herinnering, eerder als een mogelijkheid.

Ik verloor me even in dat beeld. Niet uit verlangen, maar uit overgave. En toen de zon het muurtje nog één keer raakte, vlak voor ze begon te zakken, voelde ik me licht. Vrij.

Wat een vreemd soort geluk. Wat een perfect begin van de zomer.