vrijdag 17 augustus 2018

Erotisch verhaal: Schommelen in Scheveningen

Schommelen in Scheveningen

Het was spitsuur en het taxibusje stond klaar. Een poedelnaakte man van eind dertig en een eveneens poedelnaakte vrouw (met slechts hoge hakschoenen aan en een hoed op) van halverwege de veertig wachtten op instructies. Er stonden mensen om hen heen. Één daarvan was ik. Een tweede eveneens naakte vrouw stond met een immense filmcamera op haar schouder naast het busje te wachten. Buiten de parkeerplaats, daar aan het einde, snelden mensen naar de gereedstaande trams of auto’s. Daar weer verderop hoopte het verkeer zich samen vóór één van de vele stoplichten. De buitentemperatuur was niet echt koud maar warm was het allerminst. Op ongeveer twee-, driehonderd meter van ons vandaan kabbelde de zee. Slechts een enkele strandtent was in deze periode van het jaar nog open.

 Het Zwarte Pad – de parkeerplaats waarop we ons nu bevonden –  was de grootste parkeerplaats langs het Scheveningse strand. Achteraan bevond zich een rotonde zodat je daar met een auto kon draaien. Dáár stond nu een filmploeg op opdrachten te wachten. De regisseuse van de film – de Zweedse Jessica Nilsson – gaf de naakte man en vrouw nog wat laatste opdrachten mee. Daarna stapten ze in het gereedstaande taxibusje. De naakte vrouw met de camera – cameravrouw Tessa Swelink – volgde hen. Zij werd met riemen vastgemaakt zodat ze tijdens de rit weliswaar vrijelijk door de bus zou kunnen begeven, zonder daarbij het evenwicht te verliezen. Zo bleef ook de peperdure filmcamera gespaard. De chauffeuse was de Française Florence Tremelo. Zij was eigenlijk aan de filmploeg toegevoegd als choreografe. Florence gaf de vrijende stellen voorafgaand aan ieder scène aanwijzingen hoe ze zich moesten gedragen zodat de seks er op film goed uit zou zien. Intiem en  opwindend, maar wel zó dat de kijker daar ook plezier aan beleefde. Jessica gaf Florence nog een opdracht mee:”Zoveel mogelijk door de bebouwde kom rijden. Het moet gaan om een man en een vrouw die seks hebben in een rijdende taxibus. Liefst zoveel mogelijk auto’s en winkelend publiek op de achtergrond. Het moet erop lijken alsof het vrijende stel kan worden gezien.”

Dat laatste was natuurlijk niet mogelijk. In de luxueuze taxibus zaten geblindeerde ramen waardoor alleen van binnen naar buiten kon worden gekeken. Niet andersom. Dus ook al was het licht in de bus tijdens de rit ingeschakeld; geen buitenstaander kon zien wat er in de taxibus gebeurde. Ook niet door de immense voorruit. Na een laatste check werd de motor gestart en kon de bus vertrekken. Schuifdeur dicht en nog even het parkeerkaartje betalen anders kon de taxibus de parkeerplaats niet verlaten. Met een gespannen blik keken mijn co-producente Annette Renning en ik hoe de taxibus het terrein verliet, gevolgd door een volgauto met daarin de geluidstechnicus, productieleider en de regisseuse. De productieleider zat achter het stuur. Verder zat er nog een cameraman in de volgauto. Hij maakte opnames van de taxibus terwijl deze zich door het Haagse verkeer wurmde.

Speciaal voor de filmopnames hadden we deze taxibus gehuurd. Het scenario sprak over een limousine. Maar na lang beraad hadden Annette en ik voor deze oplossing gekozen. Het was een grijs/zwarte bus die normaliter plaats bood aan acht passagiers, met aan boord eigenlijk alle denkbare luxe en comfort. De naam van de verhuurmaatschappij stond nog op de zij- en achterkant. Dus die was tijdens de opnamen afgeplakt met makkelijk verwijderbaar plakband in de kleur van de bus. Plakband zoals dat ook werd gebruikt bij bijvoorbeeld behangen. Gewoon van de bouwmarkt. Ik had regisseuse Nilsson voor vertrek nog wel de opdracht gegeven vooral niet het kenteken te filmen, want dan zou de verhuurder daar misschien achter komen, en protest aantekenen tegen het feit dat zijn bus werd gebruikt voor filmopnames, laat staan om een erotisch getinte film op te nemen. Misschien was de verhuurder helemaal geen fan van seks aan boord van zijn bus. Hadden we de bus gehuurd van een taxibedrijf dan was de chauffeur direct gaan praten met zijn baas en collega’s. Misschien had het hier dan wel zwart gestaan van de mensen die allemaal naar dat naakte stel kwamen kijken. We wilden in alle rust de opnames kunnen maken. Geen risico’s. Geen schadeclaims.

Nadat de taxibus en de volgauto de parkeerplaats hadden verlaten leek de rust weder te keren. Annette, ik, twee medewerksters van de grime en de andere acteurs en actrices waren achter gebleven. Annette en ik hadden namelijk ook bedacht dat het goed voor de teamgeest zou zijn als de hoofdrolspelers en -speelsters bij elkaar bleven, ook al werden er scènes opgenomen waarin zijn speelden op dat moment niet gefilmd. Tien vrouwen en vijf mannen; nu nog maar negen vrouwen en vier mannen. De vrouw die in de bus zat was Susanne Werkman; mijn vrouw. Susanne had de roman geschreven waarop deze film was gebaseerd. En hoewel ze geen professioneel actrice was en in haar oorspronkelijke verhaal geen sprake was van seks tijdens een taxirit wilde ze deze scène toch graag doen. De schrijfster die haar roman namelijk tot draaiboek voor deze film had bewerkt, had bedacht dat het leuk zou zijn als een scène als deze erin voor zou komen. Susanne stemde gelijk in met het voorstel.

Dat het een uitstekende keuze was bleek bij terugkomst. Na een uurtje of drie – de avond was al bezig – keerden de taxibus en de volgauto terug op de parkeerplek. De schuifdeur ging open en Susanne en haar partner stapten uit. Tessa werd losgemaakt uit de riemen en verliet eveneens de bus. Alle drie kregen ze direct een ochtendjas om hun lichaam gedrapeerd. Anders zouden ze kou kunnen vatten en ziek worden. Zowel Susanne als Tessa waren opgetogen over de rit:”Het was een geweldige rit!”,riep Susanne enthousiast. “Het is echt heerlijk om seks te hebben tijdens de rit. Ik moest mijn evenwicht bewaren, anderen zouden me kunnen zien vrijen en tegelijkertijd ben ik door een man gepenetreerd. Ik had dit best nog een hele avond willen doen! Jullie moeten dit toch ook eens proberen, mensen. Echt geweldig!”

De camera werd aangesloten op een set monitoren in een tweede bus – de eerdergenoemde volgauto –, zodat Jessica het resultaat kon zien. Ook de anderen zagen hoe Susanne en haar tegenspeler intense seks hadden in de bus. Het leek inderdaad op een dollemansrit maar tegelijkertijd zag het er erg opwindend uit. De superlatieven van Susanne waren meer dan terecht. Beiden moesten erg hun best doen om zich te concentreren op het vrijen. Het waren andere verkeersdeelnemers die de bus op onbewaakte ogenblikken deed schudden: Plotseling overstekende mensen, langs de weg geparkeerde auto’s, wegwerkzaamheden en automobilisten die het niet zo nauw namen met de verkeersregels. Niet alleen opletten voor de chauffeuse – die zich volledig bewust was van wat er zich achterin afspeelde en daarop haar rijstijl zoveel mogelijk aanpaste – maar ook voor het vrijende stel. Het leverde drie uur fantastische film op. Na het klaarkomen was het tweetal namelijk weer opnieuw begonnen. En nog een keer. En nog een keer. Net zolang tot alle energie op was en het tweetal de chauffeuse vroeg terug te keren naar de parkeerplaats aan het Zwarte Pad. Opvallend was dat de hele groep de volledige drie uur film had staan kijken; zo indrukwekkend mooi waren de beelden. Ik vond dat mijn vrouw op prachtige wijze door haar tegenspeler werd behandeld. Geen moment heb ik me jaloers gevoeld.

Het enthousiasme van Susanne en de mooie beelden bewogen de andere vrouwen ertoe ook een ritje te willen maken. De mannen waren ver in de minderheid dus de aanwezige mannen moesten zich over meerdere vrouwen verdelen. Iedere rit ging er een camera mee om de seks te filmen. Ook bij mij ging de broek omlaag. Ik mocht seks hebben met de productieleidster, één van de dames van de grime, regisseuse Jessica en met Annette. Na iedere rit werd de bus schoongemaakt vóór het volgende stel kon plaatsnemen de passagiersruimte. De avond was al ver gevorderd en om alle overige vrouwen hun zin te geven was één avond simpelweg te kort. Toen de zon weer op was gekomen moesten er andere scènes worden gefilmd. Daarna werd al snel besloten de huurperiode van de taxibus met een paar dagen te verlengen.  Die avond stapten er weer nieuwe stelletjes in de taxibus.

En de verhuurmaatschappij? Die heeft nooit geweten waarvoor de taxibus eigenlijk is gebruikt.

Volgens mij hebben ze hun eigen bus niet eens herkend…

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

dinsdag 10 juli 2018

Prikkelzinnen 3/2018: Wat op ieders wensenlijstje zou moeten staan

    Leunend tegen de tweezits cabriolet met mijn armen over elkaar gevouwen staarde ik de verte in. Ik keek over een prairieachtig landschap. Grote zandvlaktes met daartussen immense rotsformaties. Sommige rotsformatie snel geschat honderd meter recht omhoog. Een enkele struik probeerde zich op die dorre vlakte te nestelen. Maar het was duidelijk dat het zijn voorgangers niet was gelukt. Net als in die klassieke Westernfilms liet prairiegras zich over de vlaktes meenemen door de wind. In mijn achterhoofd speelden de klassiekers van Ennio Morricone. Het beeld dat ik vóór me zag was precies hetzelfde als in de spaghettiwesterns uit de jaren zestig. Afgezien van het geluid dat de wind met zich meebracht heerste hier een indrukwekkende stilte. Sinds ik hier stond had ik nog geen voorbijganger gezien of gehoord. Niet eens in de verte. De snelweg die als een lange tong over de prairie lag zag eruit alsof hij nog nooit was gebruikt. Daar aan de horizon leek het erop alsof de aarde inderdaad een platte schijf was. Alsof de aarde inderdaad plat was en daar ergens ophield. Alsof je daarná van de schijf af zou vallen in het grote zwarte niets, begeleid door de duivelse hitte van de zondvloed.
    Alles wat ik verder nog in dit adembenemende prairielandschap zag was de achterkant van een poedelnaakte vrouw langs de kant van de weg. Een slanke vrouw, met prachtige volle billen. Een vrouw van midden veertig, met halflang stijl zwart haar stond langs de kant van de weg alsof ze wachtte op een lift. Felle zonnestralen beschenen haar oogverblindend mooie lichaam. Haar schaduw was zo nog erotischer dan zij zelf. Een vrouw met rondingen zo vol en zo mooi dat mijn honger naar seks met haar maar niet wilde stillen. Ik wenste dat ze daar eeuwig bleef staan. Tegelijkertijd wilde ik haar vastpakken om iedere millimeter van haar lichaam te kussen. Het was een onweerstaanbaar mooie vrouw. Ik kwam superlatieven te kort om haar te omschrijven. Twaalf jaar waren we nu samen maar ik kon nog steeds geen woorden vinden om haar samen te vatten. Als ze zich naar me toe draaide en sensueel mijn kant op wandelde kon ik niets meer en niets minder doen dan genieten. Iedere dag nog genoot ik van de aanblik. Iedere dag nog dankte ik ieder opperwezen die er bestond dat ik met haar samen mocht zijn. Onbewust deed ik iedere een schietgebedje dat ik bevoorrecht was om haar te zien lopen. Wat een vrouw!
Ik zette mijn zonnebril af om de sierlijke bewegingen te bestuderen waarmee Susanne met zwoele pasjes zich voortbewoog. Haar hakschoenen en de zonnebril op haar hoofd waren alles wat ze droeg. Klik klak klik klak, klonk het in deze immense leegte. Platte buik en prachtige volle tieten. Niet te groot. Groot genoeg om te dansen bij iedere stap die ze zette. Haar geschoren vagina was helemaal klaar om mijn penis te verzwelgen. Waarom had ik toch het gevoel dat haar vagina mij uitdaagde? Alsof haar vagina me streng toesprak. Misschien lachte haar vagina mij wel uit.
    Toen Susanne bij me stond vroeg ik haar of ze het zeker wist. Het was hier nogal droog, dor en saai. Zonder verder nadenken wees ze naar een steile helling. Een berg rood gekleurde rotsen zoals die er zoveel hier en daar verspreid in dit landschap lagen. Susanne vond dat de rotsen die ze aanwees de vorm van een schildpad hadden. Een andere stapel rotsen had de vorm van een jezuïetenkruis. Vol bewondering zei ze dat deze rotsen miljoenen jaren oud waren en door corrosie niet alleen rode kleur hadden aangenomen, maar ook nog een opmerkelijke vorm. Die van een vogel of een beer. Op zich had ze daar ook wel een punt. De rotsformaties in dit vijftig vierkante kilometer grote nationale park waren wereldberoemd vanwege hun opmerkelijke vormen. Op zich konden deskundigen makkelijk uitleggen hoe die rode kleur was ontstaan – corrosie –. Maar niemand kon verklaren hoe die opmerkelijke vormen waren ontstaan. Indianenstammen hadden deze grond daarom heilig verklaard. Opmerkelijk want veel Indianen konden in die tijd nog nooit een schildpad hebben gezien, laat staan dat ze wisten wie Jezus Christus was. Vooral die laatste kennis kwam pas eeuwen later, toen de Europeanen hier voet aan land zetten.
    Was dit dan de plek waar het moest gebeuren? Zo ongeveer iedere plek waar we tijdens deze reis waren geweest had Susanne magisch gevonden en heilig verklaard.  Ze gaf toe dat het strand aan de Baai van San Francisco een prachtig uitzicht had. De seks langs dat riviertje op die wijnboerderij was ook wel leuk. Maar op die plaatsen was haar lichaam ook niet aangeslagen. Nu was dat wel gebeurd. Hier vertelde haar lichaam dat wel. Ze meende dat de het gevoel had dat de wind haar wilde oppakken en meenemen naar een magische plek. Ze wist al precies waar die plek was: Daar, op die heuvel. Ik draaide me om en keek een stenen rotsheuvel op. De heuvel liep niet echt kaarsrecht omhoog dus was prima te belopen. Na een kleine honderd meter begon wel een steile helling die alleen ervaren klimmers zouden kunnen bedwingen. Dus dat werd ‘m niet. Maar een meter of vijftig naar rechts was een gat in de rots, dat eruit zag als een ring. Een soort boog. Een brug over water dat er niet lag. Bovenop die boog vermaakte een groepje vogels zich met elkaar van de rand af pesten. Terwijl ik de rots bestudeerde dook Susanne in de auto om er een mandje en  een koffertje uit te halen. Ik keek haar aan en kon mijn ogen wederom niet van haar lichaam houden. Zoals ze er nu bij stond, zo voorover gebogen met haar benen gespreid… zo had ik haar direct willen nemen. Alsof ze mijn gedachten kon lezen waarschuwde ze me en commandeerde dat ik mijn kleding moest uittrekken. Ik twijfelde. Kon ze met die schoenen die helling wel op klimmen? Had dit project kans van slagen? Ze was immers midden veertig. Ik moest me maar geen zorgen maken. Ik moest me uitkleden. En wel nu. Ze wilde haar huwelijksreis niet door mij laten verpesten.
    Poedelnaakt wandelden we dus de rotsheuvel op. Ik met een mandje in mijn handen; Susanne met een koffertje. Eenmaal boven zetten we de spullen op de grond en genoten van het uitzicht. We lieten de zon en de wind spelen met ons lichaam. Niet alleen was het uitzicht hier adembenemend mooi; tegen de lichtshow die Moeder Natuur ons gaf was geen andere voorstelling opgewassen. Ik sloeg mijn armen om haar lichaam en kuste haar in haar nek. Ze voelde zich op haar gemak. Omdat ik achter haar stond kon ik haar gezicht niet zien. Maar het was te merken toen ik haar hartslag voelde. Het was de manier waarop ze in mijn armen lag. Het was ze manier waarop ze mijn onderarmen en handen streelde. De manier waarop ze zweeg. De manier waarop ze met zichzelf liet spelen. Het was waarop ze zich helemaal aan mij overgaf. Ondertussen voelde ik mijn penis stijf worden. Ze draaide haar gezicht naar me toe en glimlachte.
    Ze wist het zeker: Ze wilde hier genomen worden. Dit uitzicht. Deze indrukwekkende plek. De magie van de indianenstammen die hier eeuwenlang over de vlakten hebben gezworven, voordat blanke mensen hun leven wreed kwamen verstoren. Hier wilde Susanne de liefde bedrijven. De hele nacht als het moest. Hier wilde ze dat haar kindje werd verwekt, zodat het de magie van deze vlaktes levenslang met zich zou meedragen.
    Uit het mandje werd vervolgens een kleed gepakt en over de vlakke ondergrond gespreid. Maarliefst vier filmcamera’s werden op hun statief geplaatst en geïnstalleerd. Daarna was het vrijen, vrijen en nog eens vrijen. Zoals Susanne wenste hadden we op deze rots, in deze vlakte intense seks. We vreeën en kusten elkaar. We speelden met elkaars lichaam dat het een lust voor het oog was. Geen standje bleef bespaard. Al behoorden het hondjesstandje en de missionarishouding tot onze favorieten. Nadat ik in haar was klaargekomen werd een pauze ingelast zodat mijn lichaam zich weer kon opladen. Ondertussen dronken we water of frisdrank, of aten een broodje. Ook gebruikten we de pauze om nieuwe geheugenkaartjes in de filmcamera’s te plaatsen als dat nodig was. De volle geheugenkaartjes werden gemarkeerd. Na het vervangen van de eerste set geheugenkaartjes passeerde de eerste vrachtwagens en een paar personenauto’s. Geen van deze voertuigen stopte om te zien waar de passagiers van die lichtblauwe cabriolet waren gebleven. Zelfs toen de zon onder ging vreeën Susanne en ik alsof dit de laatste dag van ons leven was. Alsof we elkaar hierna nooit meer zouden zien. Het geschal over de vlakte kwam niet van prairiehonden, maar van een orgasme ontwikkelende Susanne. Het vereiste energie, kracht en uithoudingsvermogen. Daarom hielden we elkaar tussen de bedrijven door aan de praat. Voorafgaand aan deze ‘road trip’ hadden we hierop geoefend. Met condoom want ze wilde per se tijdens deze reis worden bevrucht. Ze had de reis ook zo gepland dat ze vlak ná haar maandelijkse periode bevrucht werd. Volgens diverse medische sites vergrootte dat de kans op zwangerschap. Susanne geloofde dat het kindje speciale magische krachten mee zou krijgen als het op deze plaats zou worden verwekt. Dus moedigde ze me aan niet in slaap te sukkelen. Niet nu. Kom op , doorgaan! Volhouden!
    De zon had plaatsgemaakt voor een heldere sterrenhemel maar Susanne en ik wisten van geen ophouden. We vreeën door tot de zon weer op kwam en pas toen vonden we het beiden wel genoeg geweest. Uit het zwarte koffertje kwamen twee gekoelde champagneglazen en een flesje overheerlijke eveneens goed gekoelde champagne. Susanne schonk de glazen vol terwijl ik naar haar rug en prachtige volle billen bleef staren. Ik kon het niet laten haar lichaam te kussen. Iets waar ze hoorbaar van genoot.
    Susanne reikte me een glas champagne. Na een toost op de hopelijk goede afloop van ons samenzijn dronken we het gouden vocht op. Lepeltje aan lepeltje vielen we hevig vermoeid op het deken in elkaars armen. Nog één keer kwam ik in haar klaar voordat ik mijn ogen sloot, met mijn armen om haar middel geslagen. Het glas champagne viel uit mijn handen en rolde de rots af. Ik kan niet met zekerheid zeggen dat ik glasgerinkel heb gehoord. Maar het zal wel.
    Seks in de openlucht onder een intens blauwe hemel met alle soorten kleuren blauw je je kon voorstellen. Vrijen onder een heldere sterrenhemel zou verplichte therapie moeten zijn voor stelletjes met relatieproblemen. Vrijen op ongewone plekken als deze is spannender en daarom fijner dan op de slaapkamer. Deze ervaring zou eigenlijk op ieders wensenlijst moeten staan.

Op 21 juli 2018 is de volgende Prikkelzinnen, de feedback bijeenkomst van het schrijverscollectief EroScripta. Het thema deze keer, 'een erotische road trip in dagboekvorm' bracht me terug naar mijn adembenemend mooie reis door het middenwesten van de Verenigde Staten in 2009. Deze opdracht bracht me terug naar het uitzicht van het Arches and Canyonlands National Park. Geniet ervan! Commentaar? Graag hieronder vermelden, of stuur een mail naar hqeuitgevers@gmail.com (of kom op 21 juli ook naar Utrecht!).

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

maandag 18 juni 2018

Persbericht/statement naar aanleiding van het verslag over het NFN Volleybalweekeinde

Het item op het weblog van Hotel vol Verlangens over het NFN Volleybalweekeinde in Dordrecht heeft voor nogal wat heftige reacties gezorgd. Dat is nooit de bedoeling geweest. De schrijver van het stuk heeft niemand persoonlijk willen kwetsen of ander emotioneel letsel toebrengen. De opzet was een gedegen beschrijving te geven van de gebeurtenissen, maar hierin is jammerlijk gefaald omdat het stuk enkele feitelijke onjuistheden bevatte. Ook is niet genoemd dat de ontvangst hartelijk was. Hoewel niemand bij naam is genoemd, beschrijvingen van en verwijzingen naar (specifieke) personen achterwege zijn gelaten, er geen komische draai aan het verhaal is gegeven en omstandigheden oppervlakkig zijn beschreven, heeft HQ/e tot haar grote spijt moeten constateren dat het artikel veel persoonlijk leed heeft aangedaan voor betrokkenen die zich hiertoe aangesproken voelden, e.g. personen uit het naturistische circuit.

HQ/e biedt hiervoor haar oprechte excuses aan, aan die personen die zich gekwetst voelden, c.q. nog steeds voelen of hen die persoonlijk leed is aangedaan, psychisch of op wat voor wijze dan ook.

Het artikel is offline gehaald en zal niet meer online verschijnen op de website van Hotel vol Verlangens, of op andere aan HQ/e gerelateerde media.


zaterdag 12 mei 2018

Prikkelzinnen 2/2018: Bescheiden ster onder de Spaanse voetbalhemel

De Vliegende Hollander werd ze genoemd. De enige mens die kon vliegen zonder vleugels. Reden was dat ze slechts een paar stappen in de richting van de aanstormende bal hoefde te zetten en ze sprong de lucht in om daar haar kunsten te vertonen. In de lucht nam ze de bal aan, controleerde en draaide vervolgens om haar as om de bal in de richting van het doel te schieten. In de lucht strekte ze zich languit om de bal aan te nemen en naar een medespeelster te spelen. Na het afspelen van de bal draaide ze nog één keer om haar as om zich daarna weer over te leveren aan de zwaartekracht. Met een doffe klap belandde ze vervolgens op het veld. Geen pijn. Geen tijd voor.
“Angela Christ vraagt om de bal en ze krijgt hem dan ook”, schreeuwde de televisiecommentator enthousiast in de microfoon.”Wat een sublieme balaanname in de lucht en wat geweldig speelt ze die weer af! Wat een actie!”
    De stemmen van haar medespeelsters hoorde ze niet. Niet alleen omdat een tot aan de nok toe gevuld stadion haar naam scandeerde. Angela krabbelde snel weer overeind en rende harder dan haar eigen benen haar konden dagen. Haar blik was gericht op de bal, die nu bij een medespeelster was. Ze ging er vanuit dat de vrouwen die hetzelfde clubtenue droegen als zij, haar medespeelsters waren. De trainer – Een Zwitserse vrouw van ergens begin vijftig  - maakte wilde gebaren naar de teamgenotes dat ze de bal moesten afgeven aan Angela. Want alleen als Angela aan de bal was dan konden de tegenstandsters de bal maar moeilijk weer afpakken. In de kleedkamer had de trainer nog even de laatste aanwijzigen gegeven op een magneetbord. Vijfentwintig gespannen gezichten keken ernaar. Vierentwintig daarvan waren in het clubtenue gehesen: Alleen Angela was nog steeds bloot. Vierentwintig atletisch gebouwde meiden luisterden aandachtig naar het strijdplan va de trainer. Alleen Angela leek afwezig. Ze zei niets. Ze keek niemand aan maar staarde de leegte in.
“Dames, we kunnen deze tegenstander verslaan!”,riep de trainer tegen de speelsters. “We gaan vier-drie-drie spelen met een controlerende spits en dat is Angela Christ. Hernandez, Cruz, Petrovic en Juliano: Jullie hebben maar één opdracht en die is zorgen dat de bal het doel niet bereikt. Verder komen jullie niet op de helft van de tegenstander. Is dat helder?”
“Maar dan ontstaat er een man meer situatie op …”,luidde het protest.
“Is dat helder?!”
“Ja, trainer.”
Overal waar die witte stip zich bevond moest Angela zijn, zo was de gedachte van de trainer. Kappen, draaien. Kappen, draaien. Drie stappen zetten en weer enkele meters de lucht in om de bal van een tegenstandster afpakken. De bal in de lucht aannemen en richting het doel werken. Het ging allemaal volautomatisch; zonder nadenken. Zonder logica. Er was geen ander plan dan alle ballen afspelen op de centrale spits en dat was Angela.
De bijna honderdduizend toeschouwers en andere aanwezigen in het stadion keken er met open mond van verbazing naar. Soms was het ook gewoon doodstil als zij de bal aannam. Als Angela Christ – want zo heette ze – de bal aannam dan hield iedereen behalve haar eigen teamgenotes de adem in. Die omhalen. Het in de lucht afpakken van de bal. In staande houding vliegend laag over de grond. Schijnbeweging naar links en dan toch naar rechts bewegen. Het was een lust voor het oog om deze jonge vrouw te zien. Voor dit spel kwam je nar het stadion! Hiervoor telde je € 85 neer voor een wedstrijdkaartje. Het voetbalspel was door deze vrouw tot een kunst verheven zo behendig ontweek Angela tegenstandsters. Niemand opzettelijk aanraken. Gericht op de bal. Dat waren de regels van het voetbalspel. Weer een tegenstandster in de war. De volgende dan. Ook die raakte verward van Angela’s behendigheid. Soepel in de heupen en bal aan de voet proberen te houden.
“Deze speelster heeft een uithoudingsvermogen dat niet zou misstaan bij de mannen”,vertelde de commentator verder. “Hoe kan zij zó onverwoestbaar zijn?”
Angela hijgde. Haar half lange haren wapperden in de wind alsof ook zij moeite hadden de watervlugge voetbalkunsterares bij te houden. De zweetdruppeltjes rolden over haar gezicht maar ze gaf er niet aan toe. Doorgaan. Doorgaan! Het werd wazig voor haar ogen. Alsof alles wat ze voorheen nog kon zien plotseling was weggevallen en alleen het doel nog goed zichtbaar was. De afstand die ze nog moest overbruggen leek immens en de krachtinspanningen die daarvoor nodig waren leken op hun eind te lopen. Medespeelsters moesten niets anders doen dan speelsters van de tegenpartij de weg blokkeren. Die laatste meters op dit veld waren verworden tot een behendig spelletje overeind blijven. Zou ze het halen? Zou ze zich tussen één, twee, drie… hup… en nog een speelster kunnen wurmen om de bal tussen de palen te krijgen?
    De keepster van de tegenpartij zag het gevaar al op zich af komen: Een atletisch gebouwde vrouw die eruit zag alsof ze voor niets en niemand bang was. Het was duidelijk dat de keepster geen idee had of ze haar doel moest uit komen om het doel kleiner te maken, of moest blijven staan om Angela tegen te gouden. De kapitale inschattingfout werd het eerste en zo kon Angela ook om het laatste obstakel heen en de bal in het net schoppen. Ze sprong, maakte zicht klein waardoor ze nog een paar centimeter hoger kwam en ze de bal naar de punt haar haar linker schoen kon brengen. Daarna trok ze haar linker been helemaal in om het vervolgens weer te strekken en de bal een enorme snelheid te geven. De bal vloog zo hard het net in dan het leek alsof de bal er doorheen wilde. Via een prachtig afstandsschot vanaf de zestien meter, recht in de rechter bovenhoek.
“Wauw!”,riep de tv-commentator. “Wat een juweel van een doelpunt, gemaakt door een juweel van een speelster. Wat een geweldige reclame voor het moderne vrouwenvoetbal. Moet je eens kijken: Het stadion zit helemaal vol. Iedereen in het stadion gaat helemaal uit zijn dak.”
     Hoewel ze zelf totaal geen idee had van haar lichamelijke toestand renden haar teamgenotes op haar af om haar te feliciteren met haar doelpunt. Ondertussen werd haar naam van de tribunes geschreeuwd. Terwijl haar fenomenale doelpunt en de daaraan voorafgaande formidabele acties nog een keer op een groot scherm werden getoond, rolde er een spandoek van de bovenste tribune naar beneden met daarop een tekening van Jezus Christus. Alleen was het gezicht geen bebaarde man maar dat van Angela.
“Sommige supporters hebben zich verkleed als Jezus Christus”,lachte de voetbalcommentator. “Een verwijzing naar de achternaam van deze verlosser. Wat de verlosser is niet door. Het is alleen geen man maar een vrouw en ze heet Angela Christ. 22 jaar uit Alphen aan den Rijn in Nederland. Geboren in het nieuwe millennium en wat een belofte voor de toekomst. Wat een vrouw. Wat een fenomeen. Hoe zou ze dit toch allemaal doen? Welk krachtvoer krijgt deze vrouw waar het zelfs de mannen dezer dagen aan ontbreekt? Neem een voorbeeld aan dit werkpaard. Neem een voorbeeld aan deze prachtvrouw. Deze Vliegende Hollander onder de Spaanse sterrenhemel.”
    Daar stond ze dan: Einde wedstrijd. Wedstrijd gewonnen. Hoofdprijs binnen. Op de achtergrond waren haar feestvierende teamgenotes hoorbaar. Ze zongen en schreeuwden het uit van plezier. Fotografen en camera’s maakten gewillig opnamen van speelsters die topless door de kleedkamer dansten, of evenzo naakt in het bubbelbad lagen met de prijs. Want als voetbalmannen een gewonnen prijs met ontbloot bovenlichaam mogen vieren, waarom zouden voetbalvrouwen dat dan niet mogen? Ook de trainer moest het daarbij ontgelden: Zij werd door een aantal uitzinnige speelsters uitgekleed en het bubbelbad ingetrokken. Angela stond een paar deuren verderop helemaal alleen in een immense doucheruimte waar makkelijk twintig vrouwen konden douchen. Alle twintig douches spoten water, maar slechts één daarvan werd gebruikt. Angela stond gericht naar de muur. Armen rustend langs haar lichaam. Het was alsof ze gebiologeerd naar de witte tegels keek. Alsof daar iets interessants op te zien was. Hoewel de wedstrijd alweer achter haar lag schoot de adrenaline nog altijd alle kanten op in haar lichaam. Als Angela haar polsen en benen bekeek dan zag ze dat haar aderen moeite hadden om het bloed te verwerken. Het voelde nog altijd alsof ze uit haar lichaam kon klappen. Alsof haar lichaam te klein was haar haarzelf. Ze begon te trillen en te beven. Haar vuisten balden. Als een heuse bodybuilder trok haar onderarm naar haar bovenarm waarbij de bovenarm dikker leek te worden. Angela was er klaar voor. Dit was haar moment. Ze kon het aan! Met de nog altijd gebalde vuist van haar rechter hand sloeg ze tegen de betegelde muur. Er volgde slag en een schreeuw.
    Heel langzaam trok ze haar gebalde vuist terug. Alsof het haar zoveel moeite kostte dat de pijn die ze met deze beweging maakte, haast ondraaglijk was. Ze keek ernaar alsof ze deze vuist nog nooit eerder had gezien. De vuist draaide tot het niet verder kon. En daarna terug. En weer opnieuw. Ademhaling stokte. Het werd onregelmatiger. Even bleef ze nog staan kijken. Daarna draaide ze zich om en wandelde de doucheruimte uit. Op de plek waar ze eerder tegen de muur had geslagen was in het beton een scheur ontstaan van een centimeter of tien, vijftien lang en bijna een centimeter breed.
“Je bent verslaafd”,zei een vrouwenstem achter haar. “Je kunt niet meer zonder. Zo gauw je de behandeling hebt gehad ben je weg van de wereld. Alle geluiden weerkaatsen op je trommelvliezen en stuiteren terug naar waar ze vandaan kwamen.”
“Ik lijk wel aan de doping”, stamelde Angela.
“O, maar dat is het ook. Alleen zal niemand deze doping ooit ontdekken, simpelweg omdat dit nooit of te nimmer op welke lijst van verboden middelen komt te staan. Liefde is de ideale doping.”
    De trainer kwam naast Angela staan. Nog altijd poedelnaakt. De Zwitserse was een lange, slanke vrouw met kort blond haar en prachtige volle borsten. Met een goedkeurende blik keken haar felgroene ogen naar de enorme scheur in de wand. Haar ogen gleden langs het bevende lichaam van Angela. Ze legde haar armen om Angela’s naakte lichaam heen en drukte het tegen zich aan. Langzaam zakten de twee vrouwen naar de grond. Terwijl de trainer haar armen om Angela heen sloeg leek het beven af te nemen. Ze streelde Angela en kuste haar in haar nek.
“Als mijn experiment slaagt,”,vervolgde ze. “dan gaan alle vierentwintig vrouwen voorafgaand aan iedere wedstrijd met een man naar bed. Zonder condoom. Zonder voorbehoedsmiddelen. Ik moet alleen nog vierentwintig mannen zien te vinden met het ideale sperma om deze vrouwen van dezelfde magische krachten te voorzien als jou.”


Op 26 mei 2018 is de volgende Prikkelzinnen, de feedback bijeenkomst van het schrijverscollectief EroScripta. Het thema deze keer, 'sport' gaf me - met het wielerseizoen in volle gang - het idee in te gaan op het onderwerp doping. Ik heb geschreven over een middel dat nooit of te nummer op de lijst van verboden middelen terecht zou kunnen komen. Geniet ervan! Commentaar? Graag hieronder vermelden, of stuur een mail naar hqeuitgevers@gmail.com (of kom op 26 mei ook naar Utrecht!).

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

zondag 11 maart 2018

Prikkelzinnen 01/2018: Tuin der Lusten: 'Appeltje?'

                                                                                APPELTJE?

               Bij het openen van zijn ogen kijkt hij met enige tevredenheid naar de hemel. Hij ziet een aluminium frame zich in acht stukken delen, begeleid door een zacht zoemend geluid. Wat hij vervolgens ziet is de intens blauwe lucht die hij zojuist nog door plexiglas zag. De lucht die vervolgens de ruimte vult en zijn lichaam omwikkelt ruikt naar bloesem, vermengd met zeelucht. Het kan het beste worden omschreven als een warme zoete lucht waarin het ziltige hem uitnodigt aan de dag te beginnen. De muffe geur van de nacht wordt hiermee al snel verdreven. Het ruikt heerlijk zomers. Toch dingt met de lucht ook een enorme temperatuurstijging mee naar binnen. Binnen enkele seconden is de comfortabele lucht van de airco verdreven. Rondom hem bevinden zich er plexiglas wanden. Het is allemaal niet groot, deze ruimte. Meer dan gauw geschat  vijf, zes meter oppervlakte is er niet. Er is ook niet heel veel te zien en te doen in deze ruimte: Een bed, een keukentje, een kluisje en een toilet is alles wat erin past. Er is zelfs geen douche hier binnen. Een eettafel, stoelen, televisie… Het paste er allemaal niet in. Dit is duidelijk geen ruimte om lang in te verblijven. Alsof de ruimte hem toe schreeuwt:”Ga je bed uit! Ga naar buiten! Daar is het allemaal te doen. Ga weg hier!”
               Kort na het wakker worden opent het dak zich en nu hij naast zijn bed staat schuift een deel van de plexiglaswanden volautomatisch achter andere wanden, waardoor het dak rust op een aluminium frame en op een paar wanden die niet kunnen schuiven. De zon is het huisje binnen gedrongen en streelt zachtjes over zijn lichaam. Als hij naar buiten stapt wordt hij vriendelijk begroet door de buren aan weerszijden van zijn verblijf, en enkel e passanten. De buurvrouw van schuin tegenover staat zich te douchen. Omdat de douche niet binnen past, is deze op het balkon geplaatst. Iedereen kan dus zien hoe anderen poedelnaakt onder de douche zich staan te wassen. Sommigen blijven geïnteresseerd staan kijken; sommigen lopen door. Sommige kijkers halen hun fotocamera tevoorschijn (of hebben dat al gedaan). Sommige kijkers beginnen met filmen. De filmers en fotograven blijven op gepaste afstand en er wordt geen woord gewisseld. Opmerkelijk genoeg gaat de douchebeurt onverstoorbaar verder. Zonder handtastelijkheden, scheldpartijen of klachten over privacy. Alsof er helemaal geen camera’s in de buurt zijn.
Even kijkt hij naar de douche op zijn eigen veranda: een verder hypermodern uitgeruste douche met een douchekop van ongeveer een anderhalve meter doorsnede. De douchekop is net zo groot als de douchebak, die ook geen kinderachtige afmetingen heeft. Wanden heeft de douche niet, zodat hij echt voor iedere passant zichtbaar zou zijn. Zouden die fotografen en filmers ook zijn lichaam willen filmen? Zijn lichaam, dat echt verre van elegant is? Zijn lichaam, waarvoor vrouwen nou niet bepaald in de rij staan? En zou zijn net zo reageren als zijn buurvrouw van schuin tegenover, die nog altijd net doet alsof er geen groep filmers en fotografen om haar heen staat? Een groep die inmiddels is gegroeid naar ongeveer tien, vijftien mensen. Mannen en vrouwen die hun best doen om de mooiste opnames te maken, zonder daarbij de ander niet in de weg te zitten.
    Waar gaat dit over? Wat is dit precies? Waarom klaagt niemand? Waarom roept niemand over filmpjes die op internet belanden en mogelijk schadelijk zullen zijn voor carrière of leefomgeving? Hij besluit het drie treden tellende trapje van de veranda af te lopen om verder in de straat een kijkje te nemen. Hij loopt verder de buurt in. Verder het dorp in, in de richting van het strand. Naakt en op blote voeten, zoals iedereen hier. Naakt met alleen een telefoon in een hoesje om zijn bovenarm geklemd. Zijn blik glijdt langs dezelfde huisjes als die van hem: Een uit plexiglas en aluminium opgetrokken geheel dat veel weg heeft van een doorzichtige circustent. Huisjes waar stelletjes intens liggen te vrijen in de buitenlucht; huisjes waar de bewoners gewoon op de veranda een boek lezen of in deze ochtendzon genieten van het ontbijt. Wie hem ziet groet vriendelijk en vervolgt zijn of haar activiteiten. De voor iedere passant zichtbare vrijende stelletjes trekken zich helemaal niets van hem aan. Bij één van de huisjes ziet het seksspel er zó mooi uit dat hij zich bij de groep fotografen en filmers voegt.
“Waar is je appel?”,vraagt een stem naast hem.
    Verschrikt kijkt hij opzij. Een slanke vrouw van gauw geschat ergens in de twintig kijkt hem recht in de ogen aan.
“Appel?”,vraagt hij.
“Ja”,zegt ze eigenwijs. “Als je met haar wilt vrijen dan moet je haar een appel geven. Of ander fruit. Zoals op dat schilderij van die Nederlandse schilder… eh… Hoe heet ‘ie ook alweer?”
“Rembrandt? Van Gogh?”
    Ze schudt haar hoofd.
“Vermeer?”, gaat hij verder. “Ruysdeal? Jan Steen?”
 “Nee, die bedoel ik allemaal niet”,zegt ze.”Die schilder die ook duivels en goden tekende. Ik bedoel dat schilderij dat het paradijs moet voorstellen. Dat schilderij waarop de figuren elkaar verleiden met fruit, waarna ze seks hebben. Het is een Bijbels verhaal.”
“Oh, Jeroen Bosch! ‘Tuin der Lusten’! ”
 “Ja, die! Kom mee, ik wil je wat laten zien?”
    Ze trekt hem mee de straat op. Terwijl ze verder vertelt over het schilderij en hoe dit dorp op die leest is geschroeid, bestudeert hij haar lichaam. Het is een prachtige vrouw met een paar mooie volle borsten. Halflang, stijl zwart haar en  een paar mooie volle billen. Ze ziet er goed verzorgd uit. Ja, natuurlijk heeft zij door dat hij haar van onder tot boven bestudeert. Maar dat is omgekeerd net zo. Hij kent haar naam niet eens, maar in zijn hoofd heeft al de meest wilde plannen met haar. Geen idee wie het is maar toch wandelen ze hand in hand naar het strand alsof ze elkaar al jaren kennen. Op de boulevard langs het strand zijn tientallen grote en kleine winkeltjes zijn gevestigd. Maar ook een boulevard waar om de tien, vijftien meter een bankje staat. Een breed betonnen bankje waarop stelletjes kunnen vrijen, en dat ook uitvoerig doen.
“Wie zin heeft in seks geeft de passant van zijn of haar keuze een appel of ander fruit”,legt ze uit.”Als die ook wil vrijen dan neemt hij of zij de appel aan en de seks kan beginnen.”
“Gewoon?”,vraagt hij verbaasd. “Gewoon, hier in het openbaar? Daar, waar iedereen ze kan zien? Daar, waar iedereen films en foto’s kan maken?”
“Iedereen is hier bloot. Jij toch ook? Zelfs het personeel. Niemand heeft hier iets te verbergen. Als je problemen hebt met privacy dan moet je niet naakt gaan in het openbaar. Dan denk ik ook dat je op de verkeerde plek bent. Hier draait alles om lust en seks. Wel veilig, natuurlijk..!”
“En ik maar denken dat dit een nudistenoord was.”
“Nu je vraag over de appel is beantwoord kun je je dag vervolgen. Veel plezier verder!”
    Ze draait zich om en maakt aanstalten om te vertrekken. Wat een prachtige volle billen. Wat een mooi vol lichaam. Niet te dun. Niet te dik. Gewoon een stevige westerse meid. Dit lijkt hem wel een leuke vrouw. Ze is goedlachs, spontaan en ze ziet er ook nog eens fantastisch mooi uit. Na het bestuderen van haar lichaam wil hij eigenlijk ook wel met haar vrijen. Het probleem is alleen dat hij geen idee heeft hoe haar het hof te maken. Dat heeft hij natuurlijk wel na dat verhaal over die appel. Maar kán dat zomaar? Kan hij zomaar en appel pakken en haar die aanbieden, om vervolgens met haar seks te hebben? Gaat dat zó eenvoudig? Zo simpel? Verward kijkt hij om zich heen en ziet mensen inderdaad andere mensen een appel aanbieden. Soms een sinasappel. Soms een grapefruit. Het stukje fruit wordt samen geconsumeerd. Niet zelden wordt er wat vruchtensap al dan niet opzettelijk op het lichaam gemorst, waarna de partner die op geweldig erotische wijze van het lichaam likt. En niet zelden blijkt dat het begin van een prachtig seksspel waarin geen standje ontbreekt. Tussen de naakte wandelaars, hardlopers en winkelend publiek vrijen mannen met vrouwen, mannen met mannen en vrouwen met vrouwen. Geen van de passanten wordt boos of maakt andere schunnige opmerkingen. Het ziet eruit als een aards paradijs. Geen wilde seks. Geen harde porno. Gewoon, lekker intens vrijen in de ochtendzon. Hier op één van die bankjes of op het grasveldje even verderop. Natuurlijk kreunen zowel mannen als vrouwen en natuurlijk worden er de nodige geluiden gemaakt tijdens het vrijen. Dat hoort er gewoon bij.
“Maar wacht even..!”,stamelt hij. “Wanneer zie ik jou weer?”
“Je moet voor een appel zorgen!”,roept ze hem nog na.
    Een appel?! Waar haalt hij zo snel een appel vandaan? Geen appelboom in de buurt. Geen struik waar ander fruit wil groeien. Natuurlijk! De winkel. Maar welke winkel? Zo snel kan hij even geen winkel vinden waar ze fruit verkopen. Als een haas zo snel gaat hij op zoek naar een winkel waar ze fruit verkopen. Na wat zoeken ziet hij de deuren van een supermarkt. Daar moet hij zijn! Dus rent hij naar binnen en probeert zo snel mogelijk de groente- en fruitafdeling te vinden. Met enige verbazing kijkt het winkelend publiek hem aan. Één vrouw lijkt direct te begrijpen wat hij wil en wijst naar een hoek van de supermarkt waar fruit ligt. Snel neemt hij een appel, rent naar de kassa en verlaat zonder te betalen de supermarkt. Geld heeft hij immers niet bij zich. Als het winkelpersoneel de achtervolging wil inzetten houdt de vrouw die hem zojuist de weg wees het personeel tegen.
“Hier..”,zegt ze en geeft wat geld. “Hij wil met mijn dochter naar bed.”
    Teruggekomen op de plek waar ze hem verliet is ze er niet meer. Hoe hij ook kijkt. Hoe hij ook zoekt. Ze is verdwenen. Een vloek volgt. Daarna nog één. Daarna nog één, gevolgd door een ferme worp waarmee de appel in het grote blauwe niets verdwijnt. Ondertussen is hij alweer op de weg terug naar zijn huisje, wat nog even zoeken is omdat alle straten hier zo ongelofelijk op elkaar lijken. De straten hebben geen namen. De huisjes zijn slecht genummerd. Voor iemand die nog niet heeft gegeten wordt het steeds lastiger zoeken in de ochtendzon, die ook nog eens in kracht toeneemt. Bij een gasveldje bevindt zich een leeg huisje waarin spullen liggen die van hem kijken te zijn. Het huisje staat nog altijd wagenwijd open. Iedere passant kan zonder problemen naar binnen kijken of zelfs (een van) zijn eigendommen stelen. Maar al zijn bezittingen liggen er nog zoals hij ze heeft achtergelaten. De buren hebben hun huisje inmiddels verlaten en de fotografen aan de overkant zijn verdwenen.
    Vermoeid neemt hij plaats op een stoel op de veranda. Hij voelt dat hij hevig transpireert. Een glas ijskoud water stilt de dorst een beetje maar het transpireren wordt alleen maar heviger. In de huisjes om hem genieten de bewoners van het naakt zijn in de buitenlucht. Twee huisjes verderop ligt een stelletje in de zon te vrijen. Net als alle andere huisjes en langs de boulevard waar stelletjes genieten van seks is ook dit een prachtig mooi schouwspel. Niet ordinair of smerig. Geen dwang en geen intentie om elkaar te verwonden. Het was oogstrelend om naar te kijken. Geen wonder dat er opnames van werden gemaakt.
“Zij wel…”,mompelt hij nog in zichzelf.
Uitgeput neemt hij plaats onder de douche, die automatisch water begint te sproeien zodra hij onder de douchekop gaat staan. Het water voelt direct geweldig. Niet te warm. Niet te koud. En och, wat maakt het uit dat iedereen kan zien dat hij hier naakt staat de douchen? Misschien had die jonge vrouw van zojuist wel gelijk: Als je naakt bent dan moet je ook niet zeuren over privacy. Hij sluit zijn ogen en vergeet dat hij zojuist een ideale kans heeft laten lopen. Even wat water in de mond laten lopen en… Wat is dit nou weer? Plotseling voelt hij iets in zijn rug. Twee harde bolletjes priemen in zijn rug, gevolgd door iets zachts. Een hand glijdt over zijn rechter bil en over zijn buik rolt een rond voorwerp. De hand zojuist nog ver zijn bil gleed pakt zachtjes zijn penis beet en begint hem af te trekken. Zachtjes fluistert een vrouwenstem in zijn oor:”Appeltje?”
    Wat een heerlijk erotische toon! Zacht, intens en vooral uitnodigend. Even later ligt hij alsnog te vrijen met die geweldig mooie jonge vrouw. Op hun rechter zij, hij achter haar. Condoom om zijn penis en penis in haar vagina. Puffend en hijgend en met zijn handen strelend over haar prachtige volronde borsten. Voor het eerst in jaren heeft hij weer een vrouw gepenetreerd en wat voor een vrouw. Wat een prachtig lichaam. Wat een geweldig gevoel geeft ze hem door intens te hijgen en te puffen. Dus wat maakt dan nog uit als daar een paar fotografen opnames van maken? Wat maakt het uit als één van de filmers de vrouw is die eerder het appeltje in de supermarkt voor hem afrekende. De vrouw die eerder nog onverstoorbaar stond te douchen voor een tien-,vijftiental fotografen en filmers had nu zelf te filmcamera ter hand genomen.



Op 24 maart 2018 is de volgende Prikkelzinnen, de feedback bijeenkomst van het schrijverscollectief EroScripta. Het thema deze keer, 'De Tuin der Lusten' van Jeroen Bosch, gaf me inspiratie om een moderne variant hierop te schrijven. Ik heb geschreven over een erotische vrijhaven met surrealisme en overdrijving, geheel in de traditie van de Bossche schilder. Geniet ervan! Commentaar? Graag hieronder vermelden, of stuur een mail naar hqeuitgevers@gmail.com (of kom op 24 maart ook naar Utrecht!).

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

dinsdag 25 april 2017

Facebook heeft geen enkel probleem met verkrachting, moord en excessief geweld

Vandaag filmde een Thaise man hoe hij zijn 2-jarige dochtertje van een flatgebouw naar beneden gooide. Het filmpje zette hij op Facebook waarna hij er zelf achteraan sprong. Die sprong werd op Facebook Live gevolgd. Honderden mensen keken rechtstreeks mee. Niemand stak een poot uit. Pas na een klacht van de Thaise autoriteiten haalde Facebook het filmpje offline.

Is dit een incident? Helaas niet. 2014: Brute mishandeling 14 jarig Duits meisje massaal op Facebook bekeken en gedeeld. Facebook blokkeerde niets. 2015: Twee meisjes van 14 en 15 uit Helmond mishandelen een leeftijdsgenote. Het filmpje zetten ze op Facebook. Dat werd vervolgens massaal gedeeld en bekeken. Facebook blokkeerde niets of niemand. Toch werden dankzij dit filmpje de mishandelende meisjes herkend en opgepakt. 2016: Vier tieners uit Waalwijk zijn aangehouden nadat ze een 12 jarig meisje molesteerden. Ook dat filmpje belandde schaamteloos op Facebook en werd massaal bekeken en gedeeld. Facebook haalde het filmpje na weken pas offline. Maar het filmpje was toen al in de publiciteit geweest. De daders hadden hun straf alweer gehad en waren alweer thuis.

Meer recentelijk: In januari 2017 verkrachtten vier (4!) mannen een Zweedse vrouw. Het filmpje dat deze zieke geesten maakten werd geplaatst in een Facebook groep waar 60.000 mensen lid van zijn. Geen enkele ziel van deze 60.000 mensen stak een poot uit. Ook Facebook liet het filmpje gewoon staan. Het slachtoffer deed aangifte bij de politie en pas toen werd Facebook wakker.

Eveneens in januari 2017: Vier mannen mishandelen een gehandicapte jongen. Ze binden hem vast aan een verwarmingsbuis en schoppen minutenland op hem in. Het filmpje werd op Facebook geplaatst en na drie weken pas offline gehaald na een klacht van de politie.

Steve Stephens schoot een nietsvermoedende voorbijganger dood en zette dat filmpje op Facebook. Filmpje bleef 3 dagen online staan.

Daders filmen hun slachtoffers. Bij wijze van een trofee plaatsen ze hun filmpje online. Officieel luidt de Facebook regel dat ze het sociale netwerk leuk en gezellig willen houden. Officieel vindt Facebook dit soort filmpjes verwerpelijk. Toch blijven die filmpjes dagenlang en soms wekenlang online staan. Zolang daders en slachtoffers maar gekleed zijn. Want bij het tonen van twee mensen die elkaar lief hebben is Facebook er als de kippen bij om straffen uit te delen. De filmpjes worden pas door Facebook van het web gehaald na klachten van gebruikers of de autoriteiten.

Facebook heeft blijkbaar geen enkel probleem met excessief geweld, verkrachtingen en moord.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

zondag 19 februari 2017

Seks voor de camera

Matt Fleming en Giselle Garrou zijn op dit moment misschien wel het heetste koppel op het internet. De twee studenten van de Universiteit van North Carolina in Wilmington plaatsten eind 2015 een serie van 12 korte filmpjes van ca. 8 minuten per stuk op de porno website Pornhub. Niet alleen is daarop te zien dat beiden over een prachtig lichaam beschikken; de seks die het tweetal heeft is ook nog eens levensecht. Het is allemaal niet geacteerd door modellen met veel te grote borsten en mannen met een net iets te lange penis. Het zijn geen professionele acteurs of actrices  vol tatoeages die de kijker moeten doen klaarkomen terwijl ze daarvoor zelf meer dan een uur nodig hebben.

De seks tussen Giselle en Matt is echt en dat hebben ze geweten. Meer dan 20 miljoen kijkers zagen het koppel (beiden ter wereld gekomen omstreeks 1996) vooral genieten van de seks die ze bedreven. Het was oogstrelend mooi en liefdevol. Zo liefdevol dat Giselle besloot het allemaal op te nemen. Toch zijn beiden inmiddels weggedoken uit de digitale wereld. De accounts op Facebook, Twitter, Instagram en andere sociale media waarop het tweetal zich begaf zijn verwijderd of sinds begin 2016 inactief.

Het was allemaal een beetje weggezakt. Maar het borrelde allemaal weer op toen de seksvideo van Patricia Paay werd verspreid door websites GeenStijl en Dumpert (beiden onderdeel van De Telegraaf Mediagroep). Heel Nederland lag dubbel om de video waarop een man urineert in de mond van de inmiddels 65-jarige zangeres. Een smerige seksvideo die ook nog eens in de privésfeer is opgenomen. Toch waren de grappen niet van de lucht. Wekenlang vertoonde Paay zich niet in het openbaar, totdat ze aangifte ging doen bij de politie. Erg genoeg voor de zangeres wilde de politie de aangifte eerst niet eens opnemen. En als klapper op de vuurpijl stond daar het voltallige Nederlandse journaille dat ook nog eens schaamteloos te filmen. Zou er iets mis zijn met het seksleven van al die mannen (en vrouwen) die smadelijk hebben gelachen om de seksvideo van Patricia Paay? Zou het avontuur eruit zijn? Zouden die mannen en vrouwen alleen nog maar seks kunnen hebben op afspraak, c.q. op afroep? Vast staat dat er definitief iets mis is in de Nederlandse slaapkamers als Patricia Paay de maatstaf is voor smerige grappen en grollen.

Presentatrice Manon Thomas liet zich in 2007 door haar toenmalige partner bloot fotograferen tijdens een vakantie in Mexico. De Brabantse scholiere Chantal gaf haar toenmalige vriend een intense en lange pijpbeurt. De beelden belandden schaamteloos op het internet. Als beelden eenmaal op het internet belanden dan gaan ze er nooit meer af. Want Giselle kan dan wel al haar accounts hebben verwijderd; de filmpjes duiken overal weer op. Ook de naaktfoto’s van Manon Thomas zijn tien jaar na dato nog steeds op het internet te vinden. Ook Chantal zal tot ver na haar dood op het wereldwijde web rond zwerven.

In een afscheidsvideo van eind april 2016 kondigt Giselle aan te gaan verhuizen naar een andere stad. Het definitieve bewijs dat ze de impact van haar seksvideo’s zwaar heeft onderschat. Maar de wereld heeft genoten.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e