Erotisch verhaal: Marion en Paul: Een erotische ontmoeting achter de lens

Marion was een stoere vrouw die hield van uitgaan en feesten. Marion was een goedgebekte stoere vrouw die zich niet zo snel liet vangen. Maar ondanks dat had ze nog nooit naakt geposeerd. Het stond wel op haar wensenlijstje maar tot nu toe had ze daar nog niet de juiste fotograaf voor gevonden.

Paul was een enthousiaste fotograaf, vol passie maar met weinig ervaring. Hij had Marion's portret op een modellenwebsite gezien en was meteen gefascineerd. De veertiger Marion had een slanke maar stevige lichaamsbouw met prachtige ronde borsten. Ze had brede heupen en mooie volle ronde billen. Dit was het soort schoonheid die hij graag wilde vastleggen. Na een paar berichten heen en weer stemde Marion in met een fotoshoot. Ze zouden afspreken op neutraal terrein: In een hotel in de buurt. Omdat het voor beiden de eerste keer was zou de hotelrekening worden gedeeld.

Op de dag van de shoot was de spanning in de lucht tastbaar. Marion in een eenvoudige, maar elegante jurk, zat ongeduldig op een stoel in een hotelkamer. Paul, met zijn camera in de aanslag, voelde zijn hart bonzen in zijn keel. Hij had zich voorbereid, maar nu hij oog in oog stond met zijn eerste naaktmodel, leek alles wat hij had gelezen over naaktfotografie vergeten.

Zijn hart ging wild tekeer toen haar naakte lichaam tevoorschijn kwam. Haar naakte lichaam was zo nog mooier dan hij had gedacht. Ook bij haar was de spanning voelbaar.

De eerste paar foto's waren een beetje stuntelig. Paul was te nerveus om de juiste hoeken te vinden, en Marion voelde zich gespannen en wat onhandig voor de camera. Maar naarmate de tijd verstreek, begonnen ze zich meer op hun gemak te voelen. Ze vroeg hem of hij ook zijn kleren kon uittrekken, zodat ze zich beter op haar gemak voelde. Dat deed hij. Bij het zien van zijn naakte lichaam en stijve penis kreeg ze direct de meest wilde erotische fantasieën.

Paul begon te experimenteren met verschillende belichtingen en composities, en Marion begon te spelen met haar expressies. Er ontstond een bijzondere connectie tussen de twee. Paul zag meer in Marion dan alleen een mooi gezicht. Hij zag haar kracht, haar kwetsbaarheid, haar ziel.  Marion voelde zich gezien, gehoord, begrepen. Omdat er door haar hoofd de meest erotische beelden schoten liet ze zich helemaal gaan. Alsof ze de tijd en de ruimte waarin ze zich begaf helemaal was vergeten. Tijdens de voorbespreking hadden ze afgesproken dat er geen close-ups van haar borsten en vagina zouden worden gemaakt. Nu hij dat toch deed leek dat haar alleen maar op te winden.

Toen ze de foto's later bekeken, waren ze allebei tevreden over het resultaat. De foto's waren niet perfect, maar ze hadden iets bijzonders. Ze straalden een oprechte emotie uit, een connectie die verder ging dan alleen een foto. De erotiek spatte van iedere foto af. Helemaal toen Maron zich liet insmeren met massageolie. Marion had tijdens de fotoshoot niet eens in de gaten gehad dat Paul het geheugenkaartje van zijn camera had gewisseld, omdat de eerste vrij snel vol was geraakt.

Terwijl ze naakt op bed lagen te kijken naar het resultaat begon ze zijn penis te strelen. Ze vroeg hem om zijn computer weg te leggen en begon hem over zijn hele lichaam te kussen. Terwijl hij zijn apparatuur opruimde trok ze hem op zijn knieën zodat ze hem een intense en lange pijpbeurt kon geven. Ze nodigde hem uit haar aan te raken.

Voor Marion was het meer dan alleen een fotoshoot. Het was een ontdekkingstocht naar een nieuwe kant van zichzelf. Voor Paul was dit het begin van een reis als fotograaf. Hij had geleerd dat de beste foto's niet gemaakt worden met dure apparatuur, maar met hart en ziel. En zo werd de ontmoeting tussen Marion en Paul het begin van een prachtige samenwerking, een samenwerking die zou leiden tot meer bijzondere erotische foto’s en een intense seksrelatie, waarvan Marion het bestaan voor haar gezin en haar omgeving nog lang geheim zou houden.

Ivy gaat hard

‘Wanneer ik niet slaag voor mijn rechtenstudie, dan kan ik nog altijd pornoactrice worden’, zo meende Lucie Verrijken (geboren 1995, blanke huid, 1,59 meter, kort licht golvend zwart haar, bruine ogen, slank maar stevig gebouwd, cupmaat DD ronde borsten, geen tatoeages, geen piercings) nadat ze voor de zoveelste keer met Paul was klaargekomen. Seks voor de camera voelde niet alleen erg prettig, maar was ook nog eens opwindend. Zeker als je medespeler gewoon goed meedoet. Tientallen camera’s hadden vastgelegd hoe de kleine vrouw Lucie helemaal in zichzelf op ging en haar orgasme ontwikkelde. Hoe haar lichaam langzaam rood werd van de inspanningen en na verloop van tijd begon te transpireren. Die straaltjes vocht die langs haar lichaam naar beneden druppelden hadden eigenlijk wel wat, vond ze zelf. Maar ze lette ook op hem. Ze lette op zijn bewegingen maar vooral op zijn inspanningen. Toen ze zag dat ook bij hem de huid langzaam rood werd en ook hij hing transpireren van de inspanningen zag ze dat het goed was. Vanaf nu kwam ze één keer per maand of één keer per twee maanden bij hem langs om de seks op te nemen. Pas nadat ze was geslaagd voor haar studie rechten en een baan had gevonden konden de films openbaar worden gemaakt, zo sprak ze af. Met zo’n afspraak moet je maar vertrouwen dat je partner zich aan die afspraken houdt. Maar, zo beloofde ze, wanneer hij zich aan die afspraken houdt dan blijft ze seks met hem hebben. Geen andere kerel in haar leven. Alleen hij. En hij mocht doen en laten met haar lichaam wat hij wilde. Elk standje en zolang hij wilde.  Zolang hij haar maar geen pijn deed. Het liefst had ze ook nog wat met SM gedaan. Hem vastbinden en dan bevredigen. Maar zoals ze niet wilde dat hij haar pijn deed, wilde ze ook niet dat ze hem pijn deed. Bovendien was hij niet van de SM.

Zij wel. Sinds dat boek ‘Vijftig Tinten Grijs’ (2012) was zij helemaal verkocht aan SM. Het leek haar heerlijk door een man te worden vastgebonden en dan door hem te worden verkracht. Verkracht wel met de intentie om elkaar op te winden, want echt verkracht worden ging haar ook wel een beetje ver. Ze ging op het internet op zoek naar een man die dat ook met haar zou willen doen maar kwam eigenlijk alleen maar uit bij vage types. Een vriendin van haar, Petra (geboren 1995, blanke huid, 1,65 meter, halflang licht golvend blond haar, blauwe ogen, slank maar stevig gebouwd, cupmaat DD ronde borsten, geen tatoeages, geen piercings), was op bezoek geweest bij een hobbyfotograaf voor een naaktpose. Ze wilde naakt voor de camera staan omdat dat haar enorm opwond. De man had haar niet alleen bevredigd met de lens van haar camera. Want eenmaal opgewonden hadden de twee intense seks. Seks terwijl een tiental camera’s meedraaiden en de seks haarfijn vastlegde. Ze kwam er eens per twee maanden op zaterdag en het beviel haar prima. Soms waren ze een hele dag met elkaar bezig. Van ’s morgens een uur of negen tot ver in de avond. Later kon ze het niet maken, want dan miste ze de laatste trein naar huis. Hij gaf haar echt het gevoel dat zij de baas was over de situatie. Hij deed wat zij wilde, al wilde hij niet aan verwondingen en pijn doen. Zij wilde dat eigenlijk wel, maar nam genoegen met de camera’s om hen heen die de seks gedetailleerd en minutieus vastlegde.

Lucie belde de man en maakte een afspraak. Dat was nog niet makkelijk want hij was zeer wantrouwend richting haar. Maar al na de eerste fotosessie vloog het tweetal elkaar in de armen en had urenlang seks. Seks in de fotostudio. Seks in de aangrenzende fotowinkel. Seks op het dak van het gebouw terwijl beneden op staat mensen aan het winkelen waren. Seks op bed, waar zij hem vroeg om haar vast te binden en haar daarna te verkrachten. De boeien had ze zelf al meegenomen. Hij aarzelde maar deed het toch. Ze had de seks van haar leven. Petra had gelijk. Dit was de ideale oplossing voor de onafhankelijke vrouw.

Na haar rechtenstudie trad ze eerst in dienst bij een advocatenkantoor om het vak van advocaat te leren maar dat werd al snel erg saai. Bovendien was het kantoor er niet zo blij mee dat ze in haar vrije tijd seks had voor een draaiende camera en in enkele van die films zichzelf ook nog eens liet vastketenen op een bed of aan een muur. Geheel volgens afspraak waren de films namelijk na haar rechtenstudie en na haar indiensttreding naar buiten gekomen en circuleerden rond op het internet.  Lucie nam ontslag en trad in dienst bij het bedrijf van de hobbyfotograaf. Daar hadden ze minder moeite met haar privéleven, waarin ze op verschillende locaties regelmatig seks met hem had. Ze kwam er al snel achter waarom: Er waren meerdere vrouwen die het met hem deden en waarvan de seks werd opgenomen.

Het tweetal maakt sinds hun eerste ontmoeting circa 2 speelfilms per jaar. Dat wil zeggen dat ze en keer of tien seks hebben en daarvan monteren ze de mooiste momenten tot twee speelfilms. Speelfilms waarin het tweetal nauwelijks met elkaar praat maar waarin het wel intensief seks heeft met elkaar. Seks waarin de erotiek er vanaf spat en waarin echt wordt gepenetreerd en klaargekomen. In de speelfilms heet ze overigens geen Lucie, maar “Ivy”. De titels van de speelfilms beginnen dan ook steeds met de naam “Ivy”.

Erotisch verhaal: "Blijf jij nog maar even naakt"

 “Blijf jij nog maar even naakt”, zei ze terwijl ze plotseling uit het niets tevoorschijn kwam.
Ik schrok van heet plotselinge verschijning. Geen idee waar ze zo plotseling vandaag kwam. Maar binnen de kortste keren moest ik mijn camera wegleggen om aan een intense vrijpartij te beginnen. Alles wat ze aan had waren haar beha en slipje. Beiden met nogal drukke opdruk. Zo druk dat het leek alsof ze een modern kunstwerk droeg. Naakt was ze zeker een kunstwerk. Toen ik haar slipje omlaag trok kwam daar een prachtig strak glad geschoren kutje tevoorschijn. Toen ze haar beha uittrok kwamen daar twee prachtige volle ronde borsten tevoorschijn. Borsten cupmaat DD die een beetje uit elkaar hingen en waarvan de tepels ieder een andere richting leken op te wijzen. Ze stonden goed op deze jonge vrouw, blanke huid, 1,67 meter, kort blond haar, blauwe ogen, slank maar stevig gebouwd.

Wanneer je als model door mij wil worden gefotografeerd dan moet je een pagina aanmaken op dezelfde modellen website als waar ik als fotograaf een pagina heb. Daarna meld je je als model bij mij aan. Wanneer je aan mijn eisen voldoet dan nodig ik je uit. Die eisen zijn niet zwaar: goed verzorgd uiterlijk, geen tatoeages, geen piercings, alle lichaamshaar weg behalve het haar op het hoofd en geen vetrolletjes. Na acceptatie wordt je uitgenodigd in mijn fotostudio. Deze barrière is opgeworpen zodat ik er vanuit kan gaan dat je serieus bezig bent. Je moet als model een behoorlijke lange weg bewandelen voordat je bij mij uitkomt.

In de douche van de kleedkamer was ze inmiddels op haar knieën gaan zitten om mij een intense pijpbeurt te geven. Ze had me op mijn borst en buik gekust alsof ik een heilig figuur was. Tijdens de pijpbeurt moest ik haar diverse keren bijsturen en vertellen dat ze mijn pik moest likken of het pijpen moest versnellen of juist langzamer moest pijpen. Na een paar minuten kwam ze weer overeind en moest ik haar borsten kussen en kutje likken. Dat was geen straf. Met kreunende geluidjes gaven we aan elkaar door dat we de seksuele handeling lekker vonden of juist niet.

Na aanmelding op de modellenwebsite stond er plotseling een groep vrouwen van achterin de dertig in de studio die weliswaar naakt wilden worden gefotografeerd. Maar niet in deze studio. Samen met nog een stel andere vrouwen vormden ze een sportclubje. Een tennisvereniging die in het najaar en het daarop volgende voorjaar een tennisbaan huurde in een overdekte sporthal. Wanneer de temperaturen stegen dan gingen ze tennissen op de buitenbaan. Om de clubkas te spekken wilden ze een paar keer naakt tennissen; zowel binnen als buiten. De foto’s zouden op een naaktkalender komen en die zou in de verkoop gaan.

In de douchecabine van de kleedkamer stond ze voorover gebogen met haar gezicht naar de muur, handen tegen de muur gedrukt. Haar billen naar achteren en been gespreid. Ik penetreerde haar strakke kutje en voelde haar schaamlippen zich comfortabel rondom mijn penis vormen. Nog dieper en nog dieper ging het totdat het niet meer ging en ik op en neer kon bewegen in haar kutje. Ondertussen pakten mijn handen haar heupen stevig vast. Tijdens dit hondjesstandje keek ze af en toe om en glimlachte me toe. Maar ze was meer met haar orgasme bezig. Soms zo erg dat haar ademhaling stokte.

De overdekte tennishal was oud en versleten en aan een onderhoudsbeurt toe. Maar de liefst 18 vrouwen maakten er gretig gebruik van. Vanaf het moment dat ik daar was droegen ze niet meer dan sokken en schoenen. Verder waren ze naakt. Zonder uitzondering waren dit geoefende sportvrouwen met ieder een atletisch lichaam. Verder voldeden ze aan alle door mij gestelde eisen. Ik moest wel even slikken toen ik al dit vrouwelijk schoon zag tennissen. De hal was niet zo groot dus moesten er afspraken worden gemaakt in welke volgorde de vrouwen de baan op zouden gaan en in welke standen ik ze naakt zou fotograferen.

In de douchecabine van de kleedkamer had ik haar met haar rug tegen de muur gedrukt. Ze had haar armen en benen om me heen geklemd en ik had mijn pik in haar strakke kutje gepenetreerd. Steeds als ik mijn pik opnieuw bij haar naar binnen duwde moest stokte haar adem heel even en soms moest ze even slikken. Mijn handen hielden niet alleen haar mooie volronde billen vast maar met mijn handen kon ik ook nog eens het tempo van het penetreren bepalen. Soms keken we elkaar aan. Maar nog vaker keek ik haar die prachtige volle borsten van haar, die zo mooi mee dansten op iedere beweging die we maakten. Soms vroegen we elkaar hoe het ging en vroeg ik of ze door wilde gaan.  Dan knikte ze en klemde haar benen wat steviger om mijn middel. Verder spraken we tijdens de seks nauwelijks met elkaar.

De vrouwen vonden het eigenlijk wel opwindend en lekker om bloot op de foto te gaan. Voor vrijwel allemaal was dit de eerste keer dat ze naakt zouden sporten en dan stond er ook nog eens een fotograaf bij. Al vroegen ze zich wel af waarom die fotograaf gekleed was. Na een korte waarschuwing dat mijn lichaam nou eenmaal niet aan alle schoonheidseisen van de gemiddelde vrouw voldeed trok ik op aanwijzen van de vrouwen toch mijn kleding uit. Hoewel ik al wel wat naakte vrouwenlichamen gewend was voelde het ook voor mij opwindend.

De douchecabine van de kleedkamer was ondertussen verlaten. Ik had haar meegenomen naar de kleedkamer en was op één van de bankjes gaan zitten, met haar in mijn schoot. Nog altijd had mijn pik haar strakke kutje gepenetreerd. Maar nu schoof ze zelf over mijn pik op en neer om de snelheid van penetreren nu zelf te bepalen. Soms pakten mijn handen haar dansen de borsten vast. Wanneer ik het idee had dat ze op het punt stond te vallen dan pakte ik haar volle billen weer vast om haar weer op haar plaats te krijgen. Zelf leek ze daar overigens niets van te merken.

Ik was geen sportfotograaf en ik moest dat beroep die avond terplekke leren. Geen idee welke lenzen ik moest gebruiken en wanneer ik moest afknippen. Ik was hobbyfotograaf. In het dagelijks leven deed ik andere dingen. Maar na vanavond dacht ik er sterk over na om toch maar sportfotograaf te worden. Wat een prachtige lichamen hadden deze vrouwen. Na een paar minuten was ik vergeten dat ik naakt was en liet mijn camera duizenden foto’s maken. De vrouwen genoten er zelf ook van. Om alle aanwezige vrouwen een eerlijke kans te geven hadden ze allemaal een tijdslot gekregen. Aan het begin waren ze zenuwachtig. Eenmaal bezig wilden ze niet meer stoppen. Ik moest maar eens terug komen.

In de kleedkamer waren we allebei op ons hoogtepunt beland. Haar lichaam transpireerde hevig en ook mijn lichaam liet zien de nodige inspanningen te hebben geleverd. We keken elkaar aan en ik stamelde als eerste dat ik op het punt stond klaar te komen. Ze nodigde me uit om klaar te komen en daar ging ik. Ik pakte haar lichaam stevig vast en spoot alles wat ik in me had in haar kutje. Op haar beurt sloeg ze haar armen om mijn nek en liet het goedje in haar kutje verwelkomen. Dat idee alleen al deed haar niet veel later ook klaarkomen. Ik voelde dat er een tweede zaadlozing aan zat te komen en die kwam ook. Daarna wachtten we allebei tot het lichaam zich ontspande.
“Ben je in me klaargekomen?”,vroeg ze zachtjes.
Ik keek haar aan en knikte instemmend:”Meerdere keren”,zei ik.
“Heb je nog krachten over?”
“Ik blijf de hele avond bij je als je dat wilt.”
“Niet genoeg.”
“Twee avonden?”
“Niet genoeg.”
“Een week? Een maand? Een jaar?”
“Niet genoeg.”
“Mijn hele leven?”
“Komt in de buurt..!”
We moesten lachen en ik stond op. Met haar armen en benen nog altijd om mijn lichaam geklemd stapten we de douchecabine weer in. Na het verwijderen van de kleding en de camera uit de douchecabine namen we een lange douche waaronder we elkaar intens kusten en tongzoenden alsof we elkaar wilden opeten. Ze bleef haar benen om mijn middels geklemd houden en ik bleef haar vasthouden. In de zaal waren nog altijd groepjes naakte vrouwen met elkaar aan het tennissen in de verachting dat de fotograaf zou terugkeren. Maar die liet even op zich wachten.

Prikkelzinnen 2/2018: "Bescheiden ster onder de Spaanse voetbalhemel"

De Vliegende Hollander werd ze genoemd. De enige mens die kon vliegen zonder vleugels. Reden was dat ze slechts een paar stappen in de richting van de aanstormende bal hoefde te zetten en ze sprong de lucht in om daar haar kunsten te vertonen. In de lucht nam ze de bal aan, controleerde en draaide vervolgens om haar as om de bal in de richting van het doel te schieten. In de lucht strekte ze zich languit om de bal aan te nemen en naar een medespeelster te spelen. Na het afspelen van de bal draaide ze nog één keer om haar as om zich daarna weer over te leveren aan de zwaartekracht. Met een doffe klap belandde ze vervolgens op het veld. Geen pijn. Geen tijd voor.
“Angela Christ vraagt om de bal en ze krijgt hem dan ook”, schreeuwde de televisiecommentator enthousiast in de microfoon.”Wat een sublieme balaanname in de lucht en wat geweldig speelt ze die weer af! Wat een actie!”
    De stemmen van haar medespeelsters hoorde ze niet. Niet alleen omdat een tot aan de nok toe gevuld stadion haar naam scandeerde. Angela krabbelde snel weer overeind en rende harder dan haar eigen benen haar konden dagen. Haar blik was gericht op de bal, die nu bij een medespeelster was. Ze ging er vanuit dat de vrouwen die hetzelfde clubtenue droegen als zij, haar medespeelsters waren. De trainer – Een Zwitserse vrouw van ergens begin vijftig  - maakte wilde gebaren naar de teamgenotes dat ze de bal moesten afgeven aan Angela. Want alleen als Angela aan de bal was dan konden de tegenstandsters de bal maar moeilijk weer afpakken. In de kleedkamer had de trainer nog even de laatste aanwijzigen gegeven op een magneetbord. Vijfentwintig gespannen gezichten keken ernaar. Vierentwintig daarvan waren in het clubtenue gehesen: Alleen Angela was nog steeds bloot. Vierentwintig atletisch gebouwde meiden luisterden aandachtig naar het strijdplan va de trainer. Alleen Angela leek afwezig. Ze zei niets. Ze keek niemand aan maar staarde de leegte in.
“Dames, we kunnen deze tegenstander verslaan!”,riep de trainer tegen de speelsters. “We gaan vier-drie-drie spelen met een controlerende spits en dat is Angela Christ. Hernandez, Cruz, Petrovic en Juliano: Jullie hebben maar één opdracht en die is zorgen dat de bal het doel niet bereikt. Verder komen jullie niet op de helft van de tegenstander. Is dat helder?”
“Maar dan ontstaat er een man meer situatie op …”,luidde het protest.
“Is dat helder?!”
“Ja, trainer.”
Overal waar die witte stip zich bevond moest Angela zijn, zo was de gedachte van de trainer. Kappen, draaien. Kappen, draaien. Drie stappen zetten en weer enkele meters de lucht in om de bal van een tegenstandster afpakken. De bal in de lucht aannemen en richting het doel werken. Het ging allemaal volautomatisch; zonder nadenken. Zonder logica. Er was geen ander plan dan alle ballen afspelen op de centrale spits en dat was Angela.
De bijna honderdduizend toeschouwers en andere aanwezigen in het stadion keken er met open mond van verbazing naar. Soms was het ook gewoon doodstil als zij de bal aannam. Als Angela Christ – want zo heette ze – de bal aannam dan hield iedereen behalve haar eigen teamgenotes de adem in. Die omhalen. Het in de lucht afpakken van de bal. In staande houding vliegend laag over de grond. Schijnbeweging naar links en dan toch naar rechts bewegen. Het was een lust voor het oog om deze jonge vrouw te zien. Voor dit spel kwam je nar het stadion! Hiervoor telde je € 85 neer voor een wedstrijdkaartje. Het voetbalspel was door deze vrouw tot een kunst verheven zo behendig ontweek Angela tegenstandsters. Niemand opzettelijk aanraken. Gericht op de bal. Dat waren de regels van het voetbalspel. Weer een tegenstandster in de war. De volgende dan. Ook die raakte verward van Angela’s behendigheid. Soepel in de heupen en bal aan de voet proberen te houden.
“Deze speelster heeft een uithoudingsvermogen dat niet zou misstaan bij de mannen”,vertelde de commentator verder. “Hoe kan zij zó onverwoestbaar zijn?”
Angela hijgde. Haar half lange haren wapperden in de wind alsof ook zij moeite hadden de watervlugge voetbalkunsterares bij te houden. De zweetdruppeltjes rolden over haar gezicht maar ze gaf er niet aan toe. Doorgaan. Doorgaan! Het werd wazig voor haar ogen. Alsof alles wat ze voorheen nog kon zien plotseling was weggevallen en alleen het doel nog goed zichtbaar was. De afstand die ze nog moest overbruggen leek immens en de krachtinspanningen die daarvoor nodig waren leken op hun eind te lopen. Medespeelsters moesten niets anders doen dan speelsters van de tegenpartij de weg blokkeren. Die laatste meters op dit veld waren verworden tot een behendig spelletje overeind blijven. Zou ze het halen? Zou ze zich tussen één, twee, drie… hup… en nog een speelster kunnen wurmen om de bal tussen de palen te krijgen?
    De keepster van de tegenpartij zag het gevaar al op zich af komen: Een atletisch gebouwde vrouw die eruit zag alsof ze voor niets en niemand bang was. Het was duidelijk dat de keepster geen idee had of ze haar doel moest uit komen om het doel kleiner te maken, of moest blijven staan om Angela tegen te gouden. De kapitale inschattingfout werd het eerste en zo kon Angela ook om het laatste obstakel heen en de bal in het net schoppen. Ze sprong, maakte zicht klein waardoor ze nog een paar centimeter hoger kwam en ze de bal naar de punt haar haar linker schoen kon brengen. Daarna trok ze haar linker been helemaal in om het vervolgens weer te strekken en de bal een enorme snelheid te geven. De bal vloog zo hard het net in dan het leek alsof de bal er doorheen wilde. Via een prachtig afstandsschot vanaf de zestien meter, recht in de rechter bovenhoek.
“Wauw!”,riep de tv-commentator. “Wat een juweel van een doelpunt, gemaakt door een juweel van een speelster. Wat een geweldige reclame voor het moderne vrouwenvoetbal. Moet je eens kijken: Het stadion zit helemaal vol. Iedereen in het stadion gaat helemaal uit zijn dak.”
     Hoewel ze zelf totaal geen idee had van haar lichamelijke toestand renden haar teamgenotes op haar af om haar te feliciteren met haar doelpunt. Ondertussen werd haar naam van de tribunes geschreeuwd. Terwijl haar fenomenale doelpunt en de daaraan voorafgaande formidabele acties nog een keer op een groot scherm werden getoond, rolde er een spandoek van de bovenste tribune naar beneden met daarop een tekening van Jezus Christus. Alleen was het gezicht geen bebaarde man maar dat van Angela.
“Sommige supporters hebben zich verkleed als Jezus Christus”,lachte de voetbalcommentator. “Een verwijzing naar de achternaam van deze verlosser. Wat de verlosser is niet door. Het is alleen geen man maar een vrouw en ze heet Angela Christ. 22 jaar uit Alphen aan den Rijn in Nederland. Geboren in het nieuwe millennium en wat een belofte voor de toekomst. Wat een vrouw. Wat een fenomeen. Hoe zou ze dit toch allemaal doen? Welk krachtvoer krijgt deze vrouw waar het zelfs de mannen dezer dagen aan ontbreekt? Neem een voorbeeld aan dit werkpaard. Neem een voorbeeld aan deze prachtvrouw. Deze Vliegende Hollander onder de Spaanse sterrenhemel.”
    Daar stond ze dan: Einde wedstrijd. Wedstrijd gewonnen. Hoofdprijs binnen. Op de achtergrond waren haar feestvierende teamgenotes hoorbaar. Ze zongen en schreeuwden het uit van plezier. Fotografen en camera’s maakten gewillig opnamen van speelsters die topless door de kleedkamer dansten, of evenzo naakt in het bubbelbad lagen met de prijs. Want als voetbalmannen een gewonnen prijs met ontbloot bovenlichaam mogen vieren, waarom zouden voetbalvrouwen dat dan niet mogen? Ook de trainer moest het daarbij ontgelden: Zij werd door een aantal uitzinnige speelsters uitgekleed en het bubbelbad ingetrokken. Angela stond een paar deuren verderop helemaal alleen in een immense doucheruimte waar makkelijk twintig vrouwen konden douchen. Alle twintig douches spoten water, maar slechts één daarvan werd gebruikt. Angela stond gericht naar de muur. Armen rustend langs haar lichaam. Het was alsof ze gebiologeerd naar de witte tegels keek. Alsof daar iets interessants op te zien was. Hoewel de wedstrijd alweer achter haar lag schoot de adrenaline nog altijd alle kanten op in haar lichaam. Als Angela haar polsen en benen bekeek dan zag ze dat haar aderen moeite hadden om het bloed te verwerken. Het voelde nog altijd alsof ze uit haar lichaam kon klappen. Alsof haar lichaam te klein was haar haarzelf. Ze begon te trillen en te beven. Haar vuisten balden. Als een heuse bodybuilder trok haar onderarm naar haar bovenarm waarbij de bovenarm dikker leek te worden. Angela was er klaar voor. Dit was haar moment. Ze kon het aan! Met de nog altijd gebalde vuist van haar rechter hand sloeg ze tegen de betegelde muur. Er volgde slag en een schreeuw.
    Heel langzaam trok ze haar gebalde vuist terug. Alsof het haar zoveel moeite kostte dat de pijn die ze met deze beweging maakte, haast ondraaglijk was. Ze keek ernaar alsof ze deze vuist nog nooit eerder had gezien. De vuist draaide tot het niet verder kon. En daarna terug. En weer opnieuw. Ademhaling stokte. Het werd onregelmatiger. Even bleef ze nog staan kijken. Daarna draaide ze zich om en wandelde de doucheruimte uit. Op de plek waar ze eerder tegen de muur had geslagen was in het beton een scheur ontstaan van een centimeter of tien, vijftien lang en bijna een centimeter breed.
“Je bent verslaafd”,zei een vrouwenstem achter haar. “Je kunt niet meer zonder. Zo gauw je de behandeling hebt gehad ben je weg van de wereld. Alle geluiden weerkaatsen op je trommelvliezen en stuiteren terug naar waar ze vandaan kwamen.”
“Ik lijk wel aan de doping”, stamelde Angela.
“O, maar dat is het ook. Alleen zal niemand deze doping ooit ontdekken, simpelweg omdat dit nooit of te nimmer op welke lijst van verboden middelen komt te staan. Liefde is de ideale doping.”
    De trainer kwam naast Angela staan. Nog altijd poedelnaakt. De Zwitserse was een lange, slanke vrouw met kort blond haar en prachtige volle borsten. Met een goedkeurende blik keken haar felgroene ogen naar de enorme scheur in de wand. Haar ogen gleden langs het bevende lichaam van Angela. Ze legde haar armen om Angela’s naakte lichaam heen en drukte het tegen zich aan. Langzaam zakten de twee vrouwen naar de grond. Terwijl de trainer haar armen om Angela heen sloeg leek het beven af te nemen. Ze streelde Angela en kuste haar in haar nek.
“Als mijn experiment slaagt,”,vervolgde ze. “dan gaan alle vierentwintig vrouwen voorafgaand aan iedere wedstrijd met een man naar bed. Zonder condoom. Zonder voorbehoedsmiddelen. Ik moet alleen nog vierentwintig mannen zien te vinden met het ideale sperma om deze vrouwen van dezelfde magische krachten te voorzien als jou.”

Op 26 mei 2018 is de volgende Prikkelzinnen, de feedback bijeenkomst van het schrijverscollectief EroScripta. Het thema deze keer, 'sport' gaf me - met het wielerseizoen in volle gang - het idee in te gaan op het onderwerp doping. Ik heb geschreven over een middel dat nooit of te nummer op de lijst van verboden middelen terecht zou kunnen komen. Geniet ervan! Commentaar? Graag hieronder vermelden, of stuur een mail naar hqeuitgevers@gmail.com (of kom op 26 mei ook naar Utrecht!).

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

Prikkelzinnen 01/2018: Tuin der Lusten: 'Appeltje?'

                                                                                APPELTJE?

               Bij het openen van zijn ogen kijkt hij met enige tevredenheid naar de hemel. Hij ziet een aluminium frame zich in acht stukken delen, begeleid door een zacht zoemend geluid. Wat hij vervolgens ziet is de intens blauwe lucht die hij zojuist nog door plexiglas zag. De lucht die vervolgens de ruimte vult en zijn lichaam omwikkelt ruikt naar bloesem, vermengd met zeelucht. Het kan het beste worden omschreven als een warme zoete lucht waarin het ziltige hem uitnodigt aan de dag te beginnen. De muffe geur van de nacht wordt hiermee al snel verdreven. Het ruikt heerlijk zomers. Toch dingt met de lucht ook een enorme temperatuurstijging mee naar binnen. Binnen enkele seconden is de comfortabele lucht van de airco verdreven. Rondom hem bevinden zich er plexiglas wanden. Het is allemaal niet groot, deze ruimte. Meer dan gauw geschat  vijf, zes meter oppervlakte is er niet. Er is ook niet heel veel te zien en te doen in deze ruimte: Een bed, een keukentje, een kluisje en een toilet is alles wat erin past. Er is zelfs geen douche hier binnen. Een eettafel, stoelen, televisie… Het paste er allemaal niet in. Dit is duidelijk geen ruimte om lang in te verblijven. Alsof de ruimte hem toe schreeuwt:”Ga je bed uit! Ga naar buiten! Daar is het allemaal te doen. Ga weg hier!”
               Kort na het wakker worden opent het dak zich en nu hij naast zijn bed staat schuift een deel van de plexiglaswanden volautomatisch achter andere wanden, waardoor het dak rust op een aluminium frame en op een paar wanden die niet kunnen schuiven. De zon is het huisje binnen gedrongen en streelt zachtjes over zijn lichaam. Als hij naar buiten stapt wordt hij vriendelijk begroet door de buren aan weerszijden van zijn verblijf, en enkel e passanten. De buurvrouw van schuin tegenover staat zich te douchen. Omdat de douche niet binnen past, is deze op het balkon geplaatst. Iedereen kan dus zien hoe anderen poedelnaakt onder de douche zich staan te wassen. Sommigen blijven geïnteresseerd staan kijken; sommigen lopen door. Sommige kijkers halen hun fotocamera tevoorschijn (of hebben dat al gedaan). Sommige kijkers beginnen met filmen. De filmers en fotograven blijven op gepaste afstand en er wordt geen woord gewisseld. Opmerkelijk genoeg gaat de douchebeurt onverstoorbaar verder. Zonder handtastelijkheden, scheldpartijen of klachten over privacy. Alsof er helemaal geen camera’s in de buurt zijn.
Even kijkt hij naar de douche op zijn eigen veranda: een verder hypermodern uitgeruste douche met een douchekop van ongeveer een anderhalve meter doorsnede. De douchekop is net zo groot als de douchebak, die ook geen kinderachtige afmetingen heeft. Wanden heeft de douche niet, zodat hij echt voor iedere passant zichtbaar zou zijn. Zouden die fotografen en filmers ook zijn lichaam willen filmen? Zijn lichaam, dat echt verre van elegant is? Zijn lichaam, waarvoor vrouwen nou niet bepaald in de rij staan? En zou zijn net zo reageren als zijn buurvrouw van schuin tegenover, die nog altijd net doet alsof er geen groep filmers en fotografen om haar heen staat? Een groep die inmiddels is gegroeid naar ongeveer tien, vijftien mensen. Mannen en vrouwen die hun best doen om de mooiste opnames te maken, zonder daarbij de ander niet in de weg te zitten.
    Waar gaat dit over? Wat is dit precies? Waarom klaagt niemand? Waarom roept niemand over filmpjes die op internet belanden en mogelijk schadelijk zullen zijn voor carrière of leefomgeving? Hij besluit het drie treden tellende trapje van de veranda af te lopen om verder in de straat een kijkje te nemen. Hij loopt verder de buurt in. Verder het dorp in, in de richting van het strand. Naakt en op blote voeten, zoals iedereen hier. Naakt met alleen een telefoon in een hoesje om zijn bovenarm geklemd. Zijn blik glijdt langs dezelfde huisjes als die van hem: Een uit plexiglas en aluminium opgetrokken geheel dat veel weg heeft van een doorzichtige circustent. Huisjes waar stelletjes intens liggen te vrijen in de buitenlucht; huisjes waar de bewoners gewoon op de veranda een boek lezen of in deze ochtendzon genieten van het ontbijt. Wie hem ziet groet vriendelijk en vervolgt zijn of haar activiteiten. De voor iedere passant zichtbare vrijende stelletjes trekken zich helemaal niets van hem aan. Bij één van de huisjes ziet het seksspel er zó mooi uit dat hij zich bij de groep fotografen en filmers voegt.
“Waar is je appel?”,vraagt een stem naast hem.
    Verschrikt kijkt hij opzij. Een slanke vrouw van gauw geschat ergens in de twintig kijkt hem recht in de ogen aan.
“Appel?”,vraagt hij.
“Ja”,zegt ze eigenwijs. “Als je met haar wilt vrijen dan moet je haar een appel geven. Of ander fruit. Zoals op dat schilderij van die Nederlandse schilder… eh… Hoe heet ‘ie ook alweer?”
“Rembrandt? Van Gogh?”
    Ze schudt haar hoofd.
“Vermeer?”, gaat hij verder. “Ruysdeal? Jan Steen?”
 “Nee, die bedoel ik allemaal niet”,zegt ze.”Die schilder die ook duivels en goden tekende. Ik bedoel dat schilderij dat het paradijs moet voorstellen. Dat schilderij waarop de figuren elkaar verleiden met fruit, waarna ze seks hebben. Het is een Bijbels verhaal.”
“Oh, Jeroen Bosch! ‘Tuin der Lusten’! ”
 “Ja, die! Kom mee, ik wil je wat laten zien?”
    Ze trekt hem mee de straat op. Terwijl ze verder vertelt over het schilderij en hoe dit dorp op die leest is geschroeid, bestudeert hij haar lichaam. Het is een prachtige vrouw met een paar mooie volle borsten. Halflang, stijl zwart haar en  een paar mooie volle billen. Ze ziet er goed verzorgd uit. Ja, natuurlijk heeft zij door dat hij haar van onder tot boven bestudeert. Maar dat is omgekeerd net zo. Hij kent haar naam niet eens, maar in zijn hoofd heeft al de meest wilde plannen met haar. Geen idee wie het is maar toch wandelen ze hand in hand naar het strand alsof ze elkaar al jaren kennen. Op de boulevard langs het strand zijn tientallen grote en kleine winkeltjes zijn gevestigd. Maar ook een boulevard waar om de tien, vijftien meter een bankje staat. Een breed betonnen bankje waarop stelletjes kunnen vrijen, en dat ook uitvoerig doen.
“Wie zin heeft in seks geeft de passant van zijn of haar keuze een appel of ander fruit”,legt ze uit.”Als die ook wil vrijen dan neemt hij of zij de appel aan en de seks kan beginnen.”
“Gewoon?”,vraagt hij verbaasd. “Gewoon, hier in het openbaar? Daar, waar iedereen ze kan zien? Daar, waar iedereen films en foto’s kan maken?”
“Iedereen is hier bloot. Jij toch ook? Zelfs het personeel. Niemand heeft hier iets te verbergen. Als je problemen hebt met privacy dan moet je niet naakt gaan in het openbaar. Dan denk ik ook dat je op de verkeerde plek bent. Hier draait alles om lust en seks. Wel veilig, natuurlijk..!”
“En ik maar denken dat dit een nudistenoord was.”
“Nu je vraag over de appel is beantwoord kun je je dag vervolgen. Veel plezier verder!”
    Ze draait zich om en maakt aanstalten om te vertrekken. Wat een prachtige volle billen. Wat een mooi vol lichaam. Niet te dun. Niet te dik. Gewoon een stevige westerse meid. Dit lijkt hem wel een leuke vrouw. Ze is goedlachs, spontaan en ze ziet er ook nog eens fantastisch mooi uit. Na het bestuderen van haar lichaam wil hij eigenlijk ook wel met haar vrijen. Het probleem is alleen dat hij geen idee heeft hoe haar het hof te maken. Dat heeft hij natuurlijk wel na dat verhaal over die appel. Maar kán dat zomaar? Kan hij zomaar en appel pakken en haar die aanbieden, om vervolgens met haar seks te hebben? Gaat dat zó eenvoudig? Zo simpel? Verward kijkt hij om zich heen en ziet mensen inderdaad andere mensen een appel aanbieden. Soms een sinasappel. Soms een grapefruit. Het stukje fruit wordt samen geconsumeerd. Niet zelden wordt er wat vruchtensap al dan niet opzettelijk op het lichaam gemorst, waarna de partner die op geweldig erotische wijze van het lichaam likt. En niet zelden blijkt dat het begin van een prachtig seksspel waarin geen standje ontbreekt. Tussen de naakte wandelaars, hardlopers en winkelend publiek vrijen mannen met vrouwen, mannen met mannen en vrouwen met vrouwen. Geen van de passanten wordt boos of maakt andere schunnige opmerkingen. Het ziet eruit als een aards paradijs. Geen wilde seks. Geen harde porno. Gewoon, lekker intens vrijen in de ochtendzon. Hier op één van die bankjes of op het grasveldje even verderop. Natuurlijk kreunen zowel mannen als vrouwen en natuurlijk worden er de nodige geluiden gemaakt tijdens het vrijen. Dat hoort er gewoon bij.
“Maar wacht even..!”,stamelt hij. “Wanneer zie ik jou weer?”
“Je moet voor een appel zorgen!”,roept ze hem nog na.
    Een appel?! Waar haalt hij zo snel een appel vandaan? Geen appelboom in de buurt. Geen struik waar ander fruit wil groeien. Natuurlijk! De winkel. Maar welke winkel? Zo snel kan hij even geen winkel vinden waar ze fruit verkopen. Als een haas zo snel gaat hij op zoek naar een winkel waar ze fruit verkopen. Na wat zoeken ziet hij de deuren van een supermarkt. Daar moet hij zijn! Dus rent hij naar binnen en probeert zo snel mogelijk de groente- en fruitafdeling te vinden. Met enige verbazing kijkt het winkelend publiek hem aan. Één vrouw lijkt direct te begrijpen wat hij wil en wijst naar een hoek van de supermarkt waar fruit ligt. Snel neemt hij een appel, rent naar de kassa en verlaat zonder te betalen de supermarkt. Geld heeft hij immers niet bij zich. Als het winkelpersoneel de achtervolging wil inzetten houdt de vrouw die hem zojuist de weg wees het personeel tegen.
“Hier..”,zegt ze en geeft wat geld. “Hij wil met mijn dochter naar bed.”
    Teruggekomen op de plek waar ze hem verliet is ze er niet meer. Hoe hij ook kijkt. Hoe hij ook zoekt. Ze is verdwenen. Een vloek volgt. Daarna nog één. Daarna nog één, gevolgd door een ferme worp waarmee de appel in het grote blauwe niets verdwijnt. Ondertussen is hij alweer op de weg terug naar zijn huisje, wat nog even zoeken is omdat alle straten hier zo ongelofelijk op elkaar lijken. De straten hebben geen namen. De huisjes zijn slecht genummerd. Voor iemand die nog niet heeft gegeten wordt het steeds lastiger zoeken in de ochtendzon, die ook nog eens in kracht toeneemt. Bij een gasveldje bevindt zich een leeg huisje waarin spullen liggen die van hem kijken te zijn. Het huisje staat nog altijd wagenwijd open. Iedere passant kan zonder problemen naar binnen kijken of zelfs (een van) zijn eigendommen stelen. Maar al zijn bezittingen liggen er nog zoals hij ze heeft achtergelaten. De buren hebben hun huisje inmiddels verlaten en de fotografen aan de overkant zijn verdwenen.
    Vermoeid neemt hij plaats op een stoel op de veranda. Hij voelt dat hij hevig transpireert. Een glas ijskoud water stilt de dorst een beetje maar het transpireren wordt alleen maar heviger. In de huisjes om hem genieten de bewoners van het naakt zijn in de buitenlucht. Twee huisjes verderop ligt een stelletje in de zon te vrijen. Net als alle andere huisjes en langs de boulevard waar stelletjes genieten van seks is ook dit een prachtig mooi schouwspel. Niet ordinair of smerig. Geen dwang en geen intentie om elkaar te verwonden. Het was oogstrelend om naar te kijken. Geen wonder dat er opnames van werden gemaakt.
“Zij wel…”,mompelt hij nog in zichzelf.
Uitgeput neemt hij plaats onder de douche, die automatisch water begint te sproeien zodra hij onder de douchekop gaat staan. Het water voelt direct geweldig. Niet te warm. Niet te koud. En och, wat maakt het uit dat iedereen kan zien dat hij hier naakt staat de douchen? Misschien had die jonge vrouw van zojuist wel gelijk: Als je naakt bent dan moet je ook niet zeuren over privacy. Hij sluit zijn ogen en vergeet dat hij zojuist een ideale kans heeft laten lopen. Even wat water in de mond laten lopen en… Wat is dit nou weer? Plotseling voelt hij iets in zijn rug. Twee harde bolletjes priemen in zijn rug, gevolgd door iets zachts. Een hand glijdt over zijn rechter bil en over zijn buik rolt een rond voorwerp. De hand zojuist nog ver zijn bil gleed pakt zachtjes zijn penis beet en begint hem af te trekken. Zachtjes fluistert een vrouwenstem in zijn oor:”Appeltje?”
    Wat een heerlijk erotische toon! Zacht, intens en vooral uitnodigend. Even later ligt hij alsnog te vrijen met die geweldig mooie jonge vrouw. Op hun rechter zij, hij achter haar. Condoom om zijn penis en penis in haar vagina. Puffend en hijgend en met zijn handen strelend over haar prachtige volronde borsten. Voor het eerst in jaren heeft hij weer een vrouw gepenetreerd en wat voor een vrouw. Wat een prachtig lichaam. Wat een geweldig gevoel geeft ze hem door intens te hijgen en te puffen. Dus wat maakt dan nog uit als daar een paar fotografen opnames van maken? Wat maakt het uit als één van de filmers de vrouw is die eerder het appeltje in de supermarkt voor hem afrekende. De vrouw die eerder nog onverstoorbaar stond te douchen voor een tien-,vijftiental fotografen en filmers had nu zelf te filmcamera ter hand genomen.

Op 24 maart 2018 is de volgende Prikkelzinnen, de feedback bijeenkomst van het schrijverscollectief EroScripta. Het thema deze keer, 'De Tuin der Lusten' van Jeroen Bosch, gaf me inspiratie om een moderne variant hierop te schrijven. Ik heb geschreven over een erotische vrijhaven met surrealisme en overdrijving, geheel in de traditie van de Bossche schilder. Geniet ervan! Commentaar? Graag hieronder vermelden, of stuur een mail naar hqeuitgevers@gmail.com (of kom op 24 maart ook naar Utrecht!).

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

Seks voor de camera

Matt Fleming en Giselle Garrou zijn op dit moment misschien wel het heetste koppel op het internet. De twee studenten van de Universiteit van North Carolina in Wilmington plaatsten eind 2015 een serie van 12 korte filmpjes van ca. 8 minuten per stuk op de porno website Pornhub. Niet alleen is daarop te zien dat beiden over een prachtig lichaam beschikken; de seks die het tweetal heeft is ook nog eens levensecht. Het is allemaal niet geacteerd door modellen met veel te grote borsten en mannen met een net iets te lange penis. Het zijn geen professionele acteurs of actrices  vol tatoeages die de kijker moeten doen klaarkomen terwijl ze daarvoor zelf meer dan een uur nodig hebben.

De seks tussen Giselle en Matt is echt en dat hebben ze geweten. Meer dan 20 miljoen kijkers zagen het koppel (beiden ter wereld gekomen omstreeks 1996) vooral genieten van de seks die ze bedreven. Het was oogstrelend mooi en liefdevol. Zo liefdevol dat Giselle besloot het allemaal op te nemen. Toch zijn beiden inmiddels weggedoken uit de digitale wereld. De accounts op Facebook, Twitter, Instagram en andere sociale media waarop het tweetal zich begaf zijn verwijderd of sinds begin 2016 inactief.

Het was allemaal een beetje weggezakt. Maar het borrelde allemaal weer op toen de seksvideo van Patricia Paay werd verspreid door websites GeenStijl en Dumpert (beiden onderdeel van De Telegraaf Mediagroep). Heel Nederland lag dubbel om de video waarop een man urineert in de mond van de inmiddels 65-jarige zangeres. Een smerige seksvideo die ook nog eens in de privésfeer is opgenomen. Toch waren de grappen niet van de lucht. Wekenlang vertoonde Paay zich niet in het openbaar, totdat ze aangifte ging doen bij de politie. Erg genoeg voor de zangeres wilde de politie de aangifte eerst niet eens opnemen. En als klapper op de vuurpijl stond daar het voltallige Nederlandse journaille dat ook nog eens schaamteloos te filmen. Zou er iets mis zijn met het seksleven van al die mannen (en vrouwen) die smadelijk hebben gelachen om de seksvideo van Patricia Paay? Zou het avontuur eruit zijn? Zouden die mannen en vrouwen alleen nog maar seks kunnen hebben op afspraak, c.q. op afroep? Vast staat dat er definitief iets mis is in de Nederlandse slaapkamers als Patricia Paay de maatstaf is voor smerige grappen en grollen.

Presentatrice Manon Thomas liet zich in 2007 door haar toenmalige partner bloot fotograferen tijdens een vakantie in Mexico. De Brabantse scholiere Chantal gaf haar toenmalige vriend een intense en lange pijpbeurt. De beelden belandden schaamteloos op het internet. Als beelden eenmaal op het internet belanden dan gaan ze er nooit meer af. Want Giselle kan dan wel al haar accounts hebben verwijderd; de filmpjes duiken overal weer op. Ook de naaktfoto’s van Manon Thomas zijn tien jaar na dato nog steeds op het internet te vinden. Ook Chantal zal tot ver na haar dood op het wereldwijde web rond zwerven.

In een afscheidsvideo van eind april 2016 kondigt Giselle aan te gaan verhuizen naar een andere stad. Het definitieve bewijs dat ze de impact van haar seksvideo’s zwaar heeft onderschat. Maar de wereld heeft genoten.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

Playboy heeft de trein gemist

Heren, u zult het ongetwijfeld al hebben vernomen; Playboy stopt er met naakt. De uitgever van de Amerikaanse versie van Playboy heeft dit besloten omdat naakt vrij op internet verkrijgbaar is en dus is het niet meer nodig om bekende vrouwen uit te nodigen voor veel geld naakt te gaan. Ik weet niet wie van u de afgelopen weken heeft zitten huilen op de bank, bij moeder de vrouw op schoot. Wie van u vindt het echt heel erg, dat hét mannenblad der mannenbladen geen naakt meet vertoont? Als de reacties van afgelopen week als maatstaf gelden, dan zijn dat er niet echt heel veel. En de reden waarom heeft Playboy ook een beetje aan zichzelf te danken.

Playboy anno 2011 is Kodak anno 1999. Wie is er nou niet groot geworden met de fameuze zwart-gele fotorolletjes van Kodak? Kodak was fotografie en fotografie was Kodak. De beste films waren Kodak. De beste camera's waren van Kodak. Niemand kon ook maar in de schaduw staan van de kwaliteit van Kodak. Zelfs concurrenten Olympus en Canon niet. Toch hadden de Japanners eerder door, dat de wereld van fotografie nooit meer hetzelfde zou zijn, als ze zouden inzetten op de verkoop van de digitale camera. Olympus en Canon gingen massaal over op digitale camera's, waar Kodak bleef geloven in haar eigen product. De rest is geschiedenis: Canon heeft de rol van wereldmarktleider in de fotografie overgenomen van Kodak, waar Kodak te laat instapte in de digitale fotografie. Inmiddels is het Amerikaanse concern kansloos ingehaald door de feiten en staat het op omvallen.

Zo ook Playboy. Playboy was ooit een fameus mannenblad, dat synoniem stond voor mooie meiden, die prachtig stonden afgebeeld. De fotografie van Playboy stond synoniem voor kwaliteit. Belichting, lichtinval, compositie, diafragma... alles was meer dan perfect aan de foto's van en in Playboy. Op het hoogtepunt (wel aardig in deze context) liep er in Nederland zelfs een heus televisieprogramma, rond het mannenblad Playboy, waarin onooglijk lelijke vrouwen uit de kleren gingen. Dat was niet erg, want de fotografen van Playboy waren in staat zelfs de meest onooglijk lelijke vrouwen op een schitterende manier in beeld te brengen. Ook waren er allerlei Playboy-spulletjes te koop, zoals kettingen en kraaltjes, met daarop afgebeeld het fameuze konijntje. Maar het konijntje kan naar de slachtbank, om over een maand met Kerstmis te worden verorberd. Playboy heeft - net als Kodak in 1999 - de stap naar de moderne tijd niet willen maken. Met de intrede van internet speelde Playboy nauwelijks in op de nieuwe ontwikkeling. Playboy bleef geloven in het mannenblad, waar modellenwebsites als bijvoorbeeld Femjoy, MetArt en MCN de behoefte bij mannen veel beter bedienden. Waar Playboy inzet op (op z'n zachtst gezegd) niet echt aansprekende maar peperdure naaktmodellen als bijvoorbeeld Aukje van Grinniken, Amanda Krabbé, Patricia Paay en Stacey Rookhuizen, zetten Femjoy, MetArt en MCN in op onbekende en relatief goedkopere jonge modellen, die goed door kunnen gaan voor favoriete buurmeisje (hierbij moet worden aangetekend dat Femjoy, MetArt en MCN commerciële bedrijven zijn, dus altijd modellen gebruiken van achttien jaar of ouder). Omdat vooral Femjoy is opgericht door fotografen (of in ieder geval alleen maar zaken doet met professionele fotografen), is de beeldkwaliteit bij hen vrijwel gelijk aan die van Playboy. (Heteroseksuele) heren, laten we eerlijk wezen: Christina Curry en Britt Dekker kunnen niet echt doorgaan voor de titel van favoriete buurmeisje. Ook het kerstnummer met een aan lager wal geraakte Stacey Rookuizen zal dan ook niet echt over de toonbank vliegen. Bovendien lekken de foto's van de bekende naaktmodellen ieder keer uit. Iets wat de modellenwebsites beter onder controle lijken te hebben.

In het voorbeeld worden de grootste drie modellenwebsites genoemd, maar er zijn er fors meer. Pionier op dit gebied is de Zweedse naaktfotograaf Petter Hegre. Hegre gaf zijn leidende positie echter uit handen, door seks te hebben met één van zijn naaktmodellen. De modellenwebsites lijken allemaal op elkaar, maar Femjoy, MetArt en MCN voeren de boventoon. Gebruikers (Ik ga er vanuit dat veruit de meeste abonnees van van deze modellenwebsites van het mannelijke geslacht is) kunnen voor een paar dollar per maand eindeloos surfen in bibliotheken met duizenden naaktmodellen, waarvan even zoveel naaktfoto's bestaan. Dat kan bij Playboy niet. Het blad Playboy publiceert slechts een paar foto's van het toch al niet echt aansprekende naaktmodel en laat het daar verder bij. Op haar website staan wel een paar foto's, maar voor het echte werk moet je toch naar de winkel, om de papieren versie te kopen. Femjoy, MetArt en MCN publiceren enkele tientallen foto's van één en hetzelfde naaktmodel. Vaak wordt daar ook nog een filmpje bij gemaakt. Daar komt nog bij, dat de naaktmodellen van Playboy een godsvermogen kosten. Gebruikers van de modellenwebsites kunnen bovendien aangeven, welk model ze leuk vinden om te zien, en welk model niet meer terug hoeft te komen. Ook dat kan bij Playboy niet. Playboy doet ook helemaal niets met de wensen van de lezers, c.q. gebruikers. Daar, waar de modellenwebsites direct inspringen op behoeften van hun gebruikers. Wat willen zij zien? Waar worden zij opgewonden van? Het klinkt als vleeshandel, en dat is het eigenlijk ook. Toch is het een teken van de moderne tijd. Playboy leeft wat dat betreft nog teveel in het verleden.

De Playboy koop je niet voor de dure horloges, nieuwste gadgets of mooie sportwagens. De Playboy koop je voor de naakte meiden. We kunnen er in dit preutse landje omheen draaien en een beetje lacherig over doen: Feit is, dat je voor een Playboy naar de winkel moet en dat voelt toch ongemakkelijk. De kassière kan een bekende zijn, net als de klant die achter je staat. Wat zullen die allemaal niet denken, als jij de Playboy wilt afrekenen? Tijdens het surfen door de bibliotheken van o.a. Femjoy, MetArt en MCN blijf je anoniem. Zelfs het versturen van de rekening voor je abonnement kan anoniem. Het is dus in alle rust genieten. Playboy zou dus niet moeten inzetten op bovengenoemde bekende Nederlandse vrouwen, wier carrière volledig in het slob zit, maar aandacht schenken aan die meiden en vrouwen, waar zo ongeveer elke heteroseksuele man de meest wilde seksuele fantasieën heeft. Playboy, verplaats je in de behoefte van de klant en volg niet ijzig je eigen lijn. Durf af te wijken. Eerlijk is eerlijk: van een naakte Patricia Paay wordt een gemiddelde man nou niet direct opgewonden. Het is misschien best aardig om te zien, hoe een vrouw van dik in de zestig er naakt uit ziet, maar opgewonden word je er niet van. Paay is uiteindelijk toch een vrouw, die om aandacht schreeuwt en met een naaktshoot in de Playboy krijgt ze die.

Playboy heeft de stap naar de moderne tijd volledig gemist. En zolang Playboy USA haar koers niet wijzigt, dan zal de markt voor het ooit zo fameuze mannenblad alleen maar afnemen. In dat geval gaat Playboy dezelfde kant uit, als Kodak en is het binnenkort einde verhaal. Dan is ook Playboy ingehaald door de feiten. 

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e 

Naakt agenda 2016

U zult er zelf niet zo bij stil staan, maar de langste dag met de kortste nacht ligt alweer even achter ons. Dat betekent dat we bezig zijn met de tweede helft van 2015 en dat betekent dat we alweer langzaam naar het einde van het jaar hobbelen. Verhalen over wel of geen Zwarte Piet en de Veramerikanisering van onze maatschappij door het oprukkende vreetfestijn kerstfeest duiken de kop weer op. Wel of geen Halloween? Het houdt velen van ons bezig. Maar wat ons pas echt bezighoudt is misschien wel de keuze voor de agenda  van 2016. Ieder jaar weer rond deze tijd komen de aanbiedingen voor nieuwe agenda’s en kalenders binnen. Wat moeten we doen? Welke keuze maken we voor het nieuwe jaar?

In dit kader doen veel sportverenigingen een duit in het zakje. Door bezuinigingen is de subsidie weggevallen en dus komt het voortbestaan van de club of vereniging in gevaar. Dus moet de clubkas worden gespekt met… u raadt het waarschijnlijk al: een naaktkalender. Een kalender met daarop naaktfoto’s in allerlei soorten en maten, vormen en kleuren. Veelal vrouwelijk naakt, want dat verkoopt het beste. Vrouwelijk naakt verkoopt altijd goed. Dus gaan veel meiden van sportverenigingen (maar bijvoorbeeld ook studentenverenigingen) uit de kleren voor een paar opwindende foto’s voor een naaktkalender.

De oude Grieken sportten immers ook naakt. Opgehitste mannen kopen maar al te graag een kalender met daarop naakte vrouwelijke sporters. Het vrouwenelftal van FC Bayern München ging naakt, zoals ook het dames voetbalelftal van VfL Sedelfingen, het nationale vrouwen rugbyteam van Frankrijk en het dames volleybalteam van het Belgische Waregem. Erg opwindend waren die foto’s allemaal niet: alles bleef keurig bedekt en het naakt werd vooral overgelaten aan de fantasie van de (overwegend) mannelijke koper.

Hoewel dus aangeprezen als een naaktkalender is al het naakt keurig bedekt en dat is kopersbedrog. Het is een kat in de zak. Het is een miskoop. Op een echte naaktkalender zijn de speelsters in vol ornaat te zien. Dus open en bloot. Niet hun billen, borsten en vagina bedekkend met een voetbal, volleybal of ordinair met de handen. De vrouwen sporters doen alsof ze een gedurfde stap hebben ondernomen, maar eigenlijk hadden ze de kleren gewoon aan kunnen houden want je ziet niks.

Dus tenzij het een echte naaktkalender is waarop de dames echt naakt zijn is de naaktkalender geen echte naaktkalender. U kunt ‘m in dit gavel gewoon links (of rechts, zo u wilt) laten liggen. Daarom hierbij de oproep aan de vrouwelijke sporters die dit jaar weer overwegen een naaktkalender te produceren om de clubkas te spekken: maak voor 2016 nou eens een echte naaktkalender, waarop echt naakt te zien is!

Veel succes.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e