Ivy gaat hard

‘Wanneer ik niet slaag voor mijn rechtenstudie, dan kan ik nog altijd pornoactrice worden’, zo meende Lucie Verrijken (geboren 1995, blanke huid, 1,59 meter, kort licht golvend zwart haar, bruine ogen, slank maar stevig gebouwd, cupmaat DD ronde borsten, geen tatoeages, geen piercings) nadat ze voor de zoveelste keer met Paul was klaargekomen. Seks voor de camera voelde niet alleen erg prettig, maar was ook nog eens opwindend. Zeker als je medespeler gewoon goed meedoet. Tientallen camera’s hadden vastgelegd hoe de kleine vrouw Lucie helemaal in zichzelf op ging en haar orgasme ontwikkelde. Hoe haar lichaam langzaam rood werd van de inspanningen en na verloop van tijd begon te transpireren. Die straaltjes vocht die langs haar lichaam naar beneden druppelden hadden eigenlijk wel wat, vond ze zelf. Maar ze lette ook op hem. Ze lette op zijn bewegingen maar vooral op zijn inspanningen. Toen ze zag dat ook bij hem de huid langzaam rood werd en ook hij hing transpireren van de inspanningen zag ze dat het goed was. Vanaf nu kwam ze één keer per maand of één keer per twee maanden bij hem langs om de seks op te nemen. Pas nadat ze was geslaagd voor haar studie rechten en een baan had gevonden konden de films openbaar worden gemaakt, zo sprak ze af. Met zo’n afspraak moet je maar vertrouwen dat je partner zich aan die afspraken houdt. Maar, zo beloofde ze, wanneer hij zich aan die afspraken houdt dan blijft ze seks met hem hebben. Geen andere kerel in haar leven. Alleen hij. En hij mocht doen en laten met haar lichaam wat hij wilde. Elk standje en zolang hij wilde.  Zolang hij haar maar geen pijn deed. Het liefst had ze ook nog wat met SM gedaan. Hem vastbinden en dan bevredigen. Maar zoals ze niet wilde dat hij haar pijn deed, wilde ze ook niet dat ze hem pijn deed. Bovendien was hij niet van de SM.

Zij wel. Sinds dat boek ‘Vijftig Tinten Grijs’ (2012) was zij helemaal verkocht aan SM. Het leek haar heerlijk door een man te worden vastgebonden en dan door hem te worden verkracht. Verkracht wel met de intentie om elkaar op te winden, want echt verkracht worden ging haar ook wel een beetje ver. Ze ging op het internet op zoek naar een man die dat ook met haar zou willen doen maar kwam eigenlijk alleen maar uit bij vage types. Een vriendin van haar, Petra (geboren 1995, blanke huid, 1,65 meter, halflang licht golvend blond haar, blauwe ogen, slank maar stevig gebouwd, cupmaat DD ronde borsten, geen tatoeages, geen piercings), was op bezoek geweest bij een hobbyfotograaf voor een naaktpose. Ze wilde naakt voor de camera staan omdat dat haar enorm opwond. De man had haar niet alleen bevredigd met de lens van haar camera. Want eenmaal opgewonden hadden de twee intense seks. Seks terwijl een tiental camera’s meedraaiden en de seks haarfijn vastlegde. Ze kwam er eens per twee maanden op zaterdag en het beviel haar prima. Soms waren ze een hele dag met elkaar bezig. Van ’s morgens een uur of negen tot ver in de avond. Later kon ze het niet maken, want dan miste ze de laatste trein naar huis. Hij gaf haar echt het gevoel dat zij de baas was over de situatie. Hij deed wat zij wilde, al wilde hij niet aan verwondingen en pijn doen. Zij wilde dat eigenlijk wel, maar nam genoegen met de camera’s om hen heen die de seks gedetailleerd en minutieus vastlegde.

Lucie belde de man en maakte een afspraak. Dat was nog niet makkelijk want hij was zeer wantrouwend richting haar. Maar al na de eerste fotosessie vloog het tweetal elkaar in de armen en had urenlang seks. Seks in de fotostudio. Seks in de aangrenzende fotowinkel. Seks op het dak van het gebouw terwijl beneden op staat mensen aan het winkelen waren. Seks op bed, waar zij hem vroeg om haar vast te binden en haar daarna te verkrachten. De boeien had ze zelf al meegenomen. Hij aarzelde maar deed het toch. Ze had de seks van haar leven. Petra had gelijk. Dit was de ideale oplossing voor de onafhankelijke vrouw.

Na haar rechtenstudie trad ze eerst in dienst bij een advocatenkantoor om het vak van advocaat te leren maar dat werd al snel erg saai. Bovendien was het kantoor er niet zo blij mee dat ze in haar vrije tijd seks had voor een draaiende camera en in enkele van die films zichzelf ook nog eens liet vastketenen op een bed of aan een muur. Geheel volgens afspraak waren de films namelijk na haar rechtenstudie en na haar indiensttreding naar buiten gekomen en circuleerden rond op het internet.  Lucie nam ontslag en trad in dienst bij het bedrijf van de hobbyfotograaf. Daar hadden ze minder moeite met haar privéleven, waarin ze op verschillende locaties regelmatig seks met hem had. Ze kwam er al snel achter waarom: Er waren meerdere vrouwen die het met hem deden en waarvan de seks werd opgenomen.

Het tweetal maakt sinds hun eerste ontmoeting circa 2 speelfilms per jaar. Dat wil zeggen dat ze en keer of tien seks hebben en daarvan monteren ze de mooiste momenten tot twee speelfilms. Speelfilms waarin het tweetal nauwelijks met elkaar praat maar waarin het wel intensief seks heeft met elkaar. Seks waarin de erotiek er vanaf spat en waarin echt wordt gepenetreerd en klaargekomen. In de speelfilms heet ze overigens geen Lucie, maar “Ivy”. De titels van de speelfilms beginnen dan ook steeds met de naam “Ivy”.

Erotisch verhaal: Werkloosheidsverzekering

Nu ging het allemaal nog goed met haar. Nu had ze een goede baan, een goed inkomen en een dak boven haar hoofd. Ze had nauwelijks schulden, woonde in een huurhuis waarvan ze de huur iedere maand nog vrij probleemloos kon betalen en zij en haar zoontje hadden iedere dag eten. De 40-jarige Belgische Gènevieve Hummels (blanke huid, 1,68 meter, kort blond haar, blauwe ogen, slank gebouwd maar niet te dun, cupmaat DD borsten, geen tatoeages, geen piercings) was administratief medewerkster bij een levensmiddelengroothandel in een stadje vlakbij Antwerpen. Dat ging op zich goed; ze stond zelfs aan de vooravond van haar 12,5 jarig jubileum bij dit bedrijf.

Gènevieve zat poedelnaakt op de rand van de eettafel in haar woonkamer. Haar lange, slanke benen had ze om de middel van een stevig gebouwde kerel heen geslagen. Een man die ze kende en die ze toestemming had gegeven om haar tussen haar benen te penetreren. Het tweetal hijgde en pufte, zoals het dat de afgelopen tien, vijftien minuten had gedaan. Om elkaar op te warmen voor het orgasme had het tweetal elkaar al die tijd recht in de ogen aangekeken. Dit was het slotstuk voor het klaarkomen. Nog even een laatste stootje en hij kwam in haar klaar. Nog even bleef hij in haar, waarna hij zich langzaam terug trok en een stapje achteruit zette. Hij moest oppassen dat hij niet één van de vijf ‘full HD’ camera’s omver liep, die rondom de eettafel stonden om de zojuist geleverde seksuele prestatie minutieus en tot in de kleinste detail op te nemen.

Gènevieve wist als geen ander dat het gevaar op de loer lag. Ze zag collega’s en vrienden om de vreemdste redenen worden ontslagen. Voornamelijk de oudere werknemers vielen daarna in een groot, zwart gat. Ze waren vaak te oud voor de arbeidsmarkt en werden niet meer aangenomen, of moesten erg lang wachten op een nieuwe betrekking.

De man die haar zojuist had bevredigd deed dit bij meerdere vrouwen. Circa 5 vrouwen bevredigde hij. Ieder weekeinde weer een andere vrouw op een andere locatie. Dan weer in een hotel, dan in de vrije natuur of gewoon op het bed. Steeds weer met camera’s om zich heen. Camera’s die ieder waren geplaatst op een eigen statief, en die de seks haarfijn opnamen. De vrouw bepaalde de locatie en hoeveel filmpjes er die dagen werden opgenomen. Hij had één eis: Hij bedreef alleen maar slow seks.

De beelden van haar seksuele daden bewaakte Gènevieve met haar leven. De DVD’s werden achter slot en grendel stofvrij opgeborgen. Diverse vrouwen waren Gènevieve al voor gegaan. Ze hadden tientallen korte filmpjes opgenomen en bewaard. Toen het noodlot van werkloosheid toesloeg waren deze vrouwen soms al tien jaar of verder. De korte- en middellange filmpjes die soms tien jaar (of langer) geleden waren opgenomen, belandden na de daad op DVD, omdat na al die jaren de beeldkwaliteit van een DVD niet verloren ging, en de beelden nog goed leesbaar waren voor vrijwel iedere personal computer. De beelden werden vervolgens aan elkaar gemonteerd tot een film op speelfilmlengte (circa 90 minuten) en gedigitaliseerd, waarna ze achter een betaalmuur op diverse grote pornowebsites geplaatst. Wie de film wilde zien, moest daarvoor tussen de 4 en 6 US Dollar betalen. Een bedrag waarvan de maakster van het filmpje ongeveer 60% ontving. Bij meer dan honderd miljoen bezoekers per maand zou ruwweg de helft daarvan geld over hebben om  te betalen voor films.  

Plaatsing van haar seksfilm achter een betaalmuur waren haar garantie dat ze straks op latere leeftijd nog steeds een inkomen had, mocht ze worden ontslagen en geen inkomen meer hebben.

Deze seks was dus haar werkloosheidsverzekering.

Erotisch verhaal: Dansen in de schaduw

Dansen in de schaduw

Ik zit in een stoel. Het is een stoel die ik ooit kocht bij de Zweedse meubelgrootgrutter die destijds zwaar was afgeprijsd omdat ‘ie incompleet was. Maar ruim negen jaar na de aankoop is het mijn favoriete stoel. Het ding kreeg een prominente plaats in mijn slaapkamer. Normaliter wordt daar kleding in gesmeten omdat de drager ervan geen zin heeft om die fatsoenlijk op te vouwen. Die kleding heeft nu even plaatsgemaakt voor mij. Ik zit achterover en schommel heen en weer.

In de schaduw van het half donker speelt zich een geweldig erotisch schouwspel af. Een prachtige vrouw van achterin de veertig met halflang, stijl zwart haar en een slanke maar gespierde man met kort, blond haar van dezelfde leeftijd vrijen er lustig op los. Die vrouw ken ik: Dat is Susanne Werkman. Susanne en ik zijn al twaalf jaar getrouwd toch lijkt die man in geen velden of wegen op mij. Zijn lichaam is veel beter afgetraind en zijn armen zijn dikker omdat zijn spieren ergens naartoe moeten. Zijn kont is net als de rest van zijn lichaam goed vormgegeven. Goed, het is geen bodybuilderstype. Maar als heteroseksuele man moet ik toegeven dat de man die nu met mijn vrouw vrijt er best aantrekkelijk uit ziet. Geen tatoeages of piercings. Ik vind tatoeages en piercings niet aantrekkelijk.

Geen idee hoelang ik al naar dit schaduwspel heb zitten kijken. Het zag er allemaal te mooi uit om de tijd in de gaten te houden. Ik wilde geen seconde missen. Geen standje. Niets. Dan zit op en horloge of radiowekker kijken niet bij. Dit stel is goed op elkaar ingespeeld. Ik zie hem met haar lichaam spelen. Ik zie hem haar borsten kneden als ze bovenop hem zit. Ik zie zijn jongeheer voor de zoveelste keer tussen haar benen in haar verdwijnen. Ze slaakt een enorme zucht als het gebeurd. Het gaat allemaal vrij langzaam maar het ziet er adembenemend mooi uit. Hij komt overeind en kust haar borsten. Wat heet kussen: hij vreet ze bijna op. Maar ze geniet. Ze vindt het zo geweldig dat ze geen seconde aandacht heeft voor haar omgeving. Beide lichamen transpireren hevig omdat ze na lang met elkaars lichaam te hebben gespeeld op het punt staan klaar te komen. De slaapkamer ruikt naar zweetgeur. Het klaarkomen duurt voor mijn gevoel net zo lang als de hele vrijscène die er aan vooraf ging. Hij ligt niet meer maar zit en zij zit in zijn schoot met zijn jongeheer nog altijd in haar. Tijdens het opwekken van het orgasme houden ze elkaar stevig vast. Soms sluit ze haar ogen om het orgasme nog wat kracht bij te zetten.

Hij komt als eerste klaar. Ik voel hoe hij zijn goedje in haar aflevert. Het moet met immense snelheden bij haar naar binnen spuiten. Ze wacht even totdat hij klaar is met spuiten. Dat lijkt heel even te duren want seconden lang blijft hij stijf zitten en houdt haar lichaam stevig tegen zich aan. Het klaarkomen lijkt een eeuwigheid te duren maar zo gauw hij haar ook maar een beetje loslaat komt zij klaar. Ze schreeuwt het uit van opwinding en laat haar lichaam daarna de vrije loop, net zoals hij dat enkele seconden eerder deed.

Beide lichamen ontspannen zich. Pas nadat beide lichamen zich hebben ontspannen kijkt Susanne om en ziet mij daar in die Zweedse stoel zitten. Als we oogcontact maken knikt ze instemmend. Alsof ze me wil bedanken voor deze vrijpartij. Ik zwijg, maar met de blik op mijn gezicht laat ik haar weten dat ik het erg aantrekkelijk vond om dit indrukwekkend mooie erotische spel te mogen bijwonen. Ik kan naar websites als Pornhub of YouPorn gaan op het internet. Ik kan honderden DVD’s kopen met daarop actrices die klaarkomen – of in ieder geval doen alsof ze klaarkomen –. Geen van die films komen ook maar in de buurt van het echte werk: Als een stel ligt te vrijen en ik mag daar rechtstreeks getuige van zijn. Mooier is er niet. (Soft) erotische speelfilms gaan naar verloop van tijd vervelen. Rechtstreeks naar een vrijend stel kijken verveelt nooit. Geloof me, dit is niet de eerste keer dat Susanne met een andere kerel seks heeft terwijl ik toekijk. Omgekeerd gebeurt het net zo hard overigens.

Daarom heb ik niet ingegrepen. Susanne bedankt me daarvoor.

Erotisch verhaal: "Seks met een geest"

Als ik seks heb dan doe ik dat voor het raam met de gordijnen open. Om die reden heb ik het bed verplaatst van de slaapkamer naar de woonkamer. De gedachte alleen dat ik daar op mijn rug lig met een man tussen mijn gespreide benen maakt me helemaal gek. Het gaat zelfs zó ver dat ik geen idee heb waardoor ik klaarkom: de man die zijn best heeft gedaan, zijn imposante jongeheer die in mij bezig is geweest of het idee dat de kantoormedewerkers van het accountantsbureau in de kantoortoren tegenover mijn appartement de seks vanaf de eerste tot de laatste seconde hebben kunnen volgen.

Tijdens de seks glijd ik helemaal weg in mijn eigen wereldje. De man die op dat moment seks met mij heeft, heeft seks met een lichaam waar de geest uit is verdreven. De vrouw met wie hij seks heeft kreunt , hijgt en puft. Ze neemt elk standje aan die hij zich wenst. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. Die geest – die overigens wel door het appartement blijft zweven - kijkt naar beneden, waar de drukke ochtendspits in de stad zijn weg probeert te vinden. De natte straten; mensen die zich een weg banen door de menigte. Sommigen beschermen zich op deze vroege ochtend tegen de regen. Verkeer stopt  voor het stoplicht waarna een mensenmassa het zebrapad trotseert. Mensen die op weg zijn naar hun werkplek.

Ik weet dat de medewerkers van de kantoortoren tegenover mijn appartement van achter hun bureaus als de eerste de beste voyeurs opgewonden zitten te gluren. Ik weet dat vergaderingen worden opgeschort en telefoontjes onderbroken. Ik weet dat alle medewerkers van het accountantsbureau verrekijkers en filmcamera’s hebben geïnstalleerd om mij te volgen. Ik weet dat ze klaar zitten met hun telefoontjes en tablets, en de filmpjes op het internet gooien. Maar het kan me allemaal niks schelen. Ik geniet van iedere seconde dat ik daar lig in de wetenschap dat deze loonslaven van het kapitalisme van achter hun bureaus naar mij kijken. De kleinburgerlijke slaven met hun saaie leventje mogen voor een hongerloontje aan rijkaards uitleggen hoe zij hun miljoenen kunnen wegsluizen naar belastingparadijzen. Ze weten zich geen houding te meten. Sommigen voelen zich gênant, sommigen genieten en anderen proberen heel stoer te doen.

Zesentwintig ‘full HD’ camera’s hangen er rond mijn bed. In de nachtelijke uurtjes monteer ik de beelden tot een flitsende film waar Hollywood jaloers op zal zijn. De kantoortorens zijn leeggelopen. De straten stil. De stad slaapt maar ik ben wakker. Slapen doe ik nog maar zelden. Tevreden staar ik naar de computer. Ik neem nog een slok van mijn glas witte wijn. In de verte schallen sirenes van ambulance, brandweer of politie door de nacht. Geluiden die horen bij de stad. Het filmpje verdwijnt in de krochten van het internet, waar mannen zich aftrekken op de beelden van mijn naakte lichaam. Mannen die ik niet ken. Mannen die mij niet kennen.

Het kan me allemaal niets meer schelen sinds ik een half jaar geleden de hoofdprijs in de loterij het gewonnen: vijftien miljoen euro. Ik ben nog geen veertig en ik hoef nooit meer te werken. Geen saaie vergaderingen meer. Ik ben nu zelf zo’n rijkaard. Geen negen tot vijf baan meer. Geen files onderweg van mijn huis naar kantoor. Het huis heb ik verkocht. Ik woon nu in dit appartement op drie hoog, tegenover het accountantskantoor waar ik elf jaar geleden mijn eerste uurtjes maakte.

De zon komt inmiddels weer op boven de stad. Een nieuwe dag is begonnen. Beneden op straat verschijnen de eerste loonslaven weer. Bij mij gaat de deurbel.

Werk ze, oud-collega’s!

Playboy heeft de trein gemist

Heren, u zult het ongetwijfeld al hebben vernomen; Playboy stopt er met naakt. De uitgever van de Amerikaanse versie van Playboy heeft dit besloten omdat naakt vrij op internet verkrijgbaar is en dus is het niet meer nodig om bekende vrouwen uit te nodigen voor veel geld naakt te gaan. Ik weet niet wie van u de afgelopen weken heeft zitten huilen op de bank, bij moeder de vrouw op schoot. Wie van u vindt het echt heel erg, dat hét mannenblad der mannenbladen geen naakt meet vertoont? Als de reacties van afgelopen week als maatstaf gelden, dan zijn dat er niet echt heel veel. En de reden waarom heeft Playboy ook een beetje aan zichzelf te danken.

Playboy anno 2011 is Kodak anno 1999. Wie is er nou niet groot geworden met de fameuze zwart-gele fotorolletjes van Kodak? Kodak was fotografie en fotografie was Kodak. De beste films waren Kodak. De beste camera's waren van Kodak. Niemand kon ook maar in de schaduw staan van de kwaliteit van Kodak. Zelfs concurrenten Olympus en Canon niet. Toch hadden de Japanners eerder door, dat de wereld van fotografie nooit meer hetzelfde zou zijn, als ze zouden inzetten op de verkoop van de digitale camera. Olympus en Canon gingen massaal over op digitale camera's, waar Kodak bleef geloven in haar eigen product. De rest is geschiedenis: Canon heeft de rol van wereldmarktleider in de fotografie overgenomen van Kodak, waar Kodak te laat instapte in de digitale fotografie. Inmiddels is het Amerikaanse concern kansloos ingehaald door de feiten en staat het op omvallen.

Zo ook Playboy. Playboy was ooit een fameus mannenblad, dat synoniem stond voor mooie meiden, die prachtig stonden afgebeeld. De fotografie van Playboy stond synoniem voor kwaliteit. Belichting, lichtinval, compositie, diafragma... alles was meer dan perfect aan de foto's van en in Playboy. Op het hoogtepunt (wel aardig in deze context) liep er in Nederland zelfs een heus televisieprogramma, rond het mannenblad Playboy, waarin onooglijk lelijke vrouwen uit de kleren gingen. Dat was niet erg, want de fotografen van Playboy waren in staat zelfs de meest onooglijk lelijke vrouwen op een schitterende manier in beeld te brengen. Ook waren er allerlei Playboy-spulletjes te koop, zoals kettingen en kraaltjes, met daarop afgebeeld het fameuze konijntje. Maar het konijntje kan naar de slachtbank, om over een maand met Kerstmis te worden verorberd. Playboy heeft - net als Kodak in 1999 - de stap naar de moderne tijd niet willen maken. Met de intrede van internet speelde Playboy nauwelijks in op de nieuwe ontwikkeling. Playboy bleef geloven in het mannenblad, waar modellenwebsites als bijvoorbeeld Femjoy, MetArt en MCN de behoefte bij mannen veel beter bedienden. Waar Playboy inzet op (op z'n zachtst gezegd) niet echt aansprekende maar peperdure naaktmodellen als bijvoorbeeld Aukje van Grinniken, Amanda Krabbé, Patricia Paay en Stacey Rookhuizen, zetten Femjoy, MetArt en MCN in op onbekende en relatief goedkopere jonge modellen, die goed door kunnen gaan voor favoriete buurmeisje (hierbij moet worden aangetekend dat Femjoy, MetArt en MCN commerciële bedrijven zijn, dus altijd modellen gebruiken van achttien jaar of ouder). Omdat vooral Femjoy is opgericht door fotografen (of in ieder geval alleen maar zaken doet met professionele fotografen), is de beeldkwaliteit bij hen vrijwel gelijk aan die van Playboy. (Heteroseksuele) heren, laten we eerlijk wezen: Christina Curry en Britt Dekker kunnen niet echt doorgaan voor de titel van favoriete buurmeisje. Ook het kerstnummer met een aan lager wal geraakte Stacey Rookuizen zal dan ook niet echt over de toonbank vliegen. Bovendien lekken de foto's van de bekende naaktmodellen ieder keer uit. Iets wat de modellenwebsites beter onder controle lijken te hebben.

In het voorbeeld worden de grootste drie modellenwebsites genoemd, maar er zijn er fors meer. Pionier op dit gebied is de Zweedse naaktfotograaf Petter Hegre. Hegre gaf zijn leidende positie echter uit handen, door seks te hebben met één van zijn naaktmodellen. De modellenwebsites lijken allemaal op elkaar, maar Femjoy, MetArt en MCN voeren de boventoon. Gebruikers (Ik ga er vanuit dat veruit de meeste abonnees van van deze modellenwebsites van het mannelijke geslacht is) kunnen voor een paar dollar per maand eindeloos surfen in bibliotheken met duizenden naaktmodellen, waarvan even zoveel naaktfoto's bestaan. Dat kan bij Playboy niet. Het blad Playboy publiceert slechts een paar foto's van het toch al niet echt aansprekende naaktmodel en laat het daar verder bij. Op haar website staan wel een paar foto's, maar voor het echte werk moet je toch naar de winkel, om de papieren versie te kopen. Femjoy, MetArt en MCN publiceren enkele tientallen foto's van één en hetzelfde naaktmodel. Vaak wordt daar ook nog een filmpje bij gemaakt. Daar komt nog bij, dat de naaktmodellen van Playboy een godsvermogen kosten. Gebruikers van de modellenwebsites kunnen bovendien aangeven, welk model ze leuk vinden om te zien, en welk model niet meer terug hoeft te komen. Ook dat kan bij Playboy niet. Playboy doet ook helemaal niets met de wensen van de lezers, c.q. gebruikers. Daar, waar de modellenwebsites direct inspringen op behoeften van hun gebruikers. Wat willen zij zien? Waar worden zij opgewonden van? Het klinkt als vleeshandel, en dat is het eigenlijk ook. Toch is het een teken van de moderne tijd. Playboy leeft wat dat betreft nog teveel in het verleden.

De Playboy koop je niet voor de dure horloges, nieuwste gadgets of mooie sportwagens. De Playboy koop je voor de naakte meiden. We kunnen er in dit preutse landje omheen draaien en een beetje lacherig over doen: Feit is, dat je voor een Playboy naar de winkel moet en dat voelt toch ongemakkelijk. De kassière kan een bekende zijn, net als de klant die achter je staat. Wat zullen die allemaal niet denken, als jij de Playboy wilt afrekenen? Tijdens het surfen door de bibliotheken van o.a. Femjoy, MetArt en MCN blijf je anoniem. Zelfs het versturen van de rekening voor je abonnement kan anoniem. Het is dus in alle rust genieten. Playboy zou dus niet moeten inzetten op bovengenoemde bekende Nederlandse vrouwen, wier carrière volledig in het slob zit, maar aandacht schenken aan die meiden en vrouwen, waar zo ongeveer elke heteroseksuele man de meest wilde seksuele fantasieën heeft. Playboy, verplaats je in de behoefte van de klant en volg niet ijzig je eigen lijn. Durf af te wijken. Eerlijk is eerlijk: van een naakte Patricia Paay wordt een gemiddelde man nou niet direct opgewonden. Het is misschien best aardig om te zien, hoe een vrouw van dik in de zestig er naakt uit ziet, maar opgewonden word je er niet van. Paay is uiteindelijk toch een vrouw, die om aandacht schreeuwt en met een naaktshoot in de Playboy krijgt ze die.

Playboy heeft de stap naar de moderne tijd volledig gemist. En zolang Playboy USA haar koers niet wijzigt, dan zal de markt voor het ooit zo fameuze mannenblad alleen maar afnemen. In dat geval gaat Playboy dezelfde kant uit, als Kodak en is het binnenkort einde verhaal. Dan is ook Playboy ingehaald door de feiten. 

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e 

Eindelijk meer naakt in Amerikaanse massaproducties?

Acteur en producent Kevin Bacon opende een paar weken geleden de discussie over meer mannelijk naakt in speelfilms. Hij vindt de Amerikaanse televisieseries en bioscoopfilms veel te preuts en dat hoort niet bij deze tijd. Verschillende acteurs zijn hem inmiddels gevolgd in die mening, met grootheden als Carice van Houten en Tom Middelston als afsluiter. In Nederland pleitte actrice Anna Raadsveld al voor meer (mannelijk) naakt in speelfilms en series. Ook zij vond Nederlandse producties steeds preutser worden. Daar waar Nederlandse producties tot diep in de jaren ’90 van de vorige eeuw voorop liepen met het vertonen van naakt in speelfilms en series. Dat is er nu wel vanaf. De preutse houding van Amerikaanse massamedia is overgeslagen naar Nederland.

Amerikaanse massamedia vertonen al sinds het eind van de jaren ’70 geen naakte lichamen meer in speelfilms, omdat de Motion Picture Association of America (MPAA) de films dan afwijst voor een groot bioscooppubliek. De speelfilm wordt dan aangeduid als voor 18 jaar en ouder en dat betekent dat minderjarigen niet kunnen zien hoe bijvoorbeeld Bruce Willis, Arnold Schwarzenegger of Sylvester Stallone per film ongeveer 1.000 mensen de dood in jagen. Dus worden blote borsten afgedekt of houdt de camera het op een shot van slechts het hoofd. Dus staat een naakte vrouw ’s morgens op met een dekbed om haar lichaam heen geslagen, nadat ze die nacht ervóór naakt met een man het bed is in gedoken. Dus wordt een naakte man van de achterkant gefilmd, zodat de kijker zijn of haar fantasie kan gebruiken bij hij er aan de voorkant uit ziet. Die Amerikaanse producties die wel naakte acteurs en actrices laten zien houden dat nog steeds beperkt: seksscènes duren maximaal anderhalve minuut, de man is niet in vol ornaat te zin omdat hij geen stijve penis heeft en het stel komt niet echt klaar. Een naakt lichaam is nou eenmaal fouter dan een actieheld die hele volksstammen de dood in jaagt.

Verschillende acteurs en actrices zijn daartegen nu in opstand gekomen. Een opmerkelijke zet, aangezien diezelfde acteur en actrices het daar een paar jaar geleden nog niet over wilden hebben. Maar ook zij zien kijkers weglopen bij hun productie als die geen (expliciet) naakt bevat, of daarmee wel heel erg preuts is. Op het internet zijn er talloze initiatieven beschikbaar waarbij kijkers (weliswaar tegen betaling) veel langer tegen een naakt lichaam kunnen aankijken, man of vrouw of beiden. De seks op websites als JoyMii, Erotica X, Passion HD en 21 Naturals is explicieter, de acteurs en actrices zien er beter uit en de stellen komen echt klaar. Acteurs hebben echt een stijve penis en actrices raken echt opgewonden. De seks duurt langer dan die anderhalve minuut; filmpjes hebben een lengte van soms wel een half uur (een aflevering van een gemiddelde kwaliteitsserie duurt een kwartier langer). Dus dan zit je als kijken een half uur naar een vrijend stel te kijken, waarbij de seks van het scherm spat. En dan is het nog het initiatief van Naked News; een tien jaar oud initiatief waarbij nieuwslezeressen naakt het dagelijkse nieuws doornemen. In vol ornaat; alles is te zien. Daar wil je als kijker eerder voor betalen dan voor een speelfilm die honderden mensen de dood in jaagt en tegelijkertijd erg voorzichtig is met het vertonen van naakt.

Dat kwaliteitsseries als ‘Strike Back’, 'Game of Thrones' en ‘Masters of Sex’ nu wel vrouwelijk naakt in vol ornaat tonen is puur omdat er anders niemand naar kijkt. Om dezelfde redenen wordt de seks explicieter, zoals in de serie ‘Girls’. De kijker heeft het allemaal wel gezien hoe een elite eenheid van het Amerikaanse leger met een Tomahawk raket op honderd kilometer afstand een mug castreert. De kijker weet dat het Amerikaanse leger dat kan. Leuk. Dus de kijker kijkt niet meer vanwege de technische hoogstandjes of schitterende dialogen. Niet meer vanwege een mooie vrouw die in badpak of gewikkeld in een dekbed door het beeld heen hobbelt. Let wel: in De Verenigde Staten zijn bijna alle zenders betaalzenders. Je moet betalen om die zenders te kunnen ontvangen. Als je dan niet krijgt wat je wilt dan ga je naar het internet, waar naakt in overvloed voorhanden is. Dus als Hollywoodsterren openlijk roepen dat ze meer naakt in speelfilms en televisieseries willen, dan is dat een initiatief dat uit pure noodzaak is geboren.

 

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e