Erotisch verhaal: "Seks met een geest"

Als ik seks heb dan doe ik dat voor het raam met de gordijnen open. Om die reden heb ik het bed verplaatst van de slaapkamer naar de woonkamer. De gedachte alleen dat ik daar op mijn rug lig met een man tussen mijn gespreide benen maakt me helemaal gek. Het gaat zelfs zó ver dat ik geen idee heb waardoor ik klaarkom: de man die zijn best heeft gedaan, zijn imposante jongeheer die in mij bezig is geweest of het idee dat de kantoormedewerkers van het accountantsbureau in de kantoortoren tegenover mijn appartement de seks vanaf de eerste tot de laatste seconde hebben kunnen volgen.

Tijdens de seks glijd ik helemaal weg in mijn eigen wereldje. De man die op dat moment seks met mij heeft, heeft seks met een lichaam waar de geest uit is verdreven. De vrouw met wie hij seks heeft kreunt , hijgt en puft. Ze neemt elk standje aan die hij zich wenst. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. Die geest – die overigens wel door het appartement blijft zweven - kijkt naar beneden, waar de drukke ochtendspits in de stad zijn weg probeert te vinden. De natte straten; mensen die zich een weg banen door de menigte. Sommigen beschermen zich op deze vroege ochtend tegen de regen. Verkeer stopt  voor het stoplicht waarna een mensenmassa het zebrapad trotseert. Mensen die op weg zijn naar hun werkplek.

Ik weet dat de medewerkers van de kantoortoren tegenover mijn appartement van achter hun bureaus als de eerste de beste voyeurs opgewonden zitten te gluren. Ik weet dat vergaderingen worden opgeschort en telefoontjes onderbroken. Ik weet dat alle medewerkers van het accountantsbureau verrekijkers en filmcamera’s hebben geïnstalleerd om mij te volgen. Ik weet dat ze klaar zitten met hun telefoontjes en tablets, en de filmpjes op het internet gooien. Maar het kan me allemaal niks schelen. Ik geniet van iedere seconde dat ik daar lig in de wetenschap dat deze loonslaven van het kapitalisme van achter hun bureaus naar mij kijken. De kleinburgerlijke slaven met hun saaie leventje mogen voor een hongerloontje aan rijkaards uitleggen hoe zij hun miljoenen kunnen wegsluizen naar belastingparadijzen. Ze weten zich geen houding te meten. Sommigen voelen zich gênant, sommigen genieten en anderen proberen heel stoer te doen.

Zesentwintig ‘full HD’ camera’s hangen er rond mijn bed. In de nachtelijke uurtjes monteer ik de beelden tot een flitsende film waar Hollywood jaloers op zal zijn. De kantoortorens zijn leeggelopen. De straten stil. De stad slaapt maar ik ben wakker. Slapen doe ik nog maar zelden. Tevreden staar ik naar de computer. Ik neem nog een slok van mijn glas witte wijn. In de verte schallen sirenes van ambulance, brandweer of politie door de nacht. Geluiden die horen bij de stad. Het filmpje verdwijnt in de krochten van het internet, waar mannen zich aftrekken op de beelden van mijn naakte lichaam. Mannen die ik niet ken. Mannen die mij niet kennen.

Het kan me allemaal niets meer schelen sinds ik een half jaar geleden de hoofdprijs in de loterij het gewonnen: vijftien miljoen euro. Ik ben nog geen veertig en ik hoef nooit meer te werken. Geen saaie vergaderingen meer. Ik ben nu zelf zo’n rijkaard. Geen negen tot vijf baan meer. Geen files onderweg van mijn huis naar kantoor. Het huis heb ik verkocht. Ik woon nu in dit appartement op drie hoog, tegenover het accountantskantoor waar ik elf jaar geleden mijn eerste uurtjes maakte.

De zon komt inmiddels weer op boven de stad. Een nieuwe dag is begonnen. Beneden op straat verschijnen de eerste loonslaven weer. Bij mij gaat de deurbel.

Werk ze, oud-collega’s!

Naakt naar het Songfestival

Traintje, of hoe de Nederlandse inzending van deze editie van het Eurovisie Songfestival ook mag heten. Ze heeft een jurk aan maar het kledingstuk heeft zo’n diep decolleté dat ze net zo goed bloot het podium op had kunnen gaan. De finale halen zal Oosterhuis niet. Het liedje is slecht en de uitvoering zo nog slechter. Ze kan dus fluiten naar een hoge notering op dit Oost-Europese feestje. Maar met haar gewaagde jurk trekt ze wel de belangstelling van de hele wereld naar zich toe. Het kan de wereld namelijk niet zijn ontgaan dat de volle borsten van de veertiger duidelijk zichtbaar zijn. Al zijn grote delen van haar imposante borstenpartij nog wel bedekt. Ook de tepels zijn niet zichtbaar. Maar dat ze volle borsten heeft die best gezien mogen worden is duidelijk zichtbaar.

De jurk van Oosterhuis is nu al veel besproken. Want mocht al dat bloot wel? Als kleine kinderen dat zien, houden ze er dan geen trauma aan over? Helemaal bloot kan niet, vinden de organisatoren van het Songfestival. Er kijken immers ook kleine kinderen mee. Of – in beter Nederlands – er kijken streng gelovigen mee die vinden dat kinderen niet mogen zien hoer ze er over tien, vijftien jaar zelf uit zien. De Nederlandse ontwerper Tycho Boeker heeft dit goed gezien. Hij wil uitstralen dat het streng calvinistische Nederland liberaal is in de seks en naakt. Helemaal niet waar natuurlijk, want in Nederland zitten we nog steeds onder de plak van streng gelovige wetten die voorschrijven dat alle programma’s waarin naakt voor komt laat op de avond moeten worden uitgezonden en al helemaal niet op een open net. Laat op de avond zijn de kindjes namelijk naar bed en die kunnen al dat vreselijke bloot dan niet onder ogen komen. De volgende ochtend staan diezelfde kindjes op en beginnen de dag met een computerspel op de PlayStation, Wii of X-Box waarin ze op de meest gruwelijke wijzen hun tegenstander kunnen vermoorden. Maar daar houden ze geen trauma’s aan over, zo vindt de Katholieke Kerk en dus kijkt ze hiervan weg.

Hoe gewaagder het naakt is, hoe meer mensen zullen kijken. In deze kleding moet Oosterhuis het Songfestival wel winnen. Oosterhuis heeft altijd al een mooi lichaam gehad en dat mag worden getoond op dit anders zo saaie, eentonige Songfestival, waarvan de winnaar vooraf al bekend is. Het loont eigenlijk niet eens meer de moeite om te kijken. De uitvoering is soms beter dan het liedje. Het gaat immers niet meer om het liedje, maar om de aankleding. Of, zo u wilt, de 'uitkleding'. Niet voor niets won vorig jaar Conchita Wurst het songfestival. Het liedje was niet om aan te horen, maar Wurst (eigenlijke naam Tom Neuwirth) was een transseksueel. Een man die zich had laten ombouwen tot vrouw. Dat was niet helemaal gelukt, dus had deze vrouw een vagina, borsten en een vlasbaardje. Een vrouw met een baard, dat was pas spectaculair. Het vreselijke liedje won het uiteindelijk van de veel betere Nederlande inbreng Common Linnets, van Ilse de Lange (die er veel beter uit ziet dat Conchita Wurst) en Waylon. Een jaar eerder won de Deense Emmelie Charlotte-Victoria de Forest letterlijk op haar blote voeten.  Toen al veel besproken, want mocht al dat bloot wel? Als kleine kinderen dat zien, houden ze er dan geen trauma aan over? Toen al (2013) waren de blote voeten van de Deense winnares dus belangrijker dan het onhoorbare liedje dat ze zong.

Het gaat dus om de uitstraling en daarin zal Oosterhuis het met afstand winnen. Dus dan zal de eerstvolgende deelneemster De Forest, Würst en Oosterhuis moeten overtreffen. Hierbij dus een kledingadvies voor de Nederlandse zangeres die volgend jaar deelneemt aan het Songfestival: Een doorzichtige jurk die reikt to een paar centimeter boven de grond, waar onder het naakte lichaam goed is te zien. Een soort ochtendjas idee van zwart zijden stof, waaronder de rondingen van borsten en de rest van het lichaam niets aan de verbeelding over laten. De volle borstenpartij is goed te zien, net als de schaamlippen van de vagina. Haar lichaam is voller, want ze is een veertiger vrouw met één of twee kinderen. Dus ze is wat breder in de heupen en heeft iets vollere billen. Er is bijna geen verschil meer met of ze helemaal naakt is, of deze doorzichtige zijden stof draagt.  

Ze zingt de sterren van de hemel. Maar daar gaat het al niet eens meer om…

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e 

Binnen de gebaande paden

Nederlanders zijn het betrouwbaarst in hun relatie, zo meldt een Brits onderzoek. In een groot Europees onderzoek over vreemdgaan blijkt dat Nederlanders het trouwst zijn aan hun partner, waarover The Daily Mail bericht. Blijkbaar is de hang naar het wandelen binnen de gebaande paden groot. Geen uitschieters; huisje-boompje-beestje. Alles degelijk. Is niet erg, maar er is zoveel meer dag die degelijkheid. Het leven biedt zoveel meer dan dat kleinburgerlijke leven. Het oerdegelijke leventje uit de jaren vijftig en daarvóór lijkt weder te keren in onze samenleving en dat is zo vreselijk jammer. Er kan zoveel meer en het kan allemaal zoveel mooier zijn als je even buiten de gebaande paden durft te wandelen. Een mens kan zoveel meer uit zijn/haar leven halen als het alleen maar buiten de gebaande paden durft te kijken. Niet de daadwerkelijke stap zeggen; alleen maar even kijken. Kijken en dan zien hoeveel mooiere vormen het leven kan bieden door die degelijkheid even los te laten. Door even anders te zijn dan anderen. Door onderscheidend te zijn. Niet achter de massa aan te hollen, maar eigen keuzes te maken. Door gewoonweg het verschil te maken.Opvallen doe je alleen maar als je buiten de gebaande paden loopt. Iets bereiken in je leven doe je niet, als je alleen maar met de massa meegaat. Hotel vol Verlangens kan daarbij de ideale handleiding vormen over hoeveel groener het gras aan de overkant kan zijn.Of, zoals een lezer onlangs schreef:"Het boek bevat wel 100 tips om buiten de gebaande paden te lopen". Door verschillig te zijn en  keuzes te durven maken, die anderen niet durven maken of niet eens bij stilstaan val je buiten die massa. Door de massa te verlaten en te ondernemen maak je het verschil. Pas dan bepaal je hoe je leven in elkaar zit. Pas dan heb je het gevoel echt onderscheidend te zijn geweest en het leven van je wieg tot het graf niet te hebben geleefd, zoals de hele wereld zou willen dat je leeft. Jij bepaalt; jij maakt de regels. Laat een ander maar met de massa meegaan. Alleen dan kun je aan het eind van je leven deze aarde tevreden verlaten. Ieder mens is immers anders. Maar waarom valt dat dan alleen niet op?

Hotelvol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

Mens durf te leven!

Je eigen lichaam is het mooiste wat je hebt. Iets mooiers is er niet; niet je partner, niet je ouders of broers of zusters. Je mag best trots zijn op je eigen lichaam. Waarom al die schaamte? Waarom het mooiste wat je hebt, verbergen voor de buitenwereld en - nog erger - voor jezelf? Zoals je daar voor de spiegel staat; die billen, die borsten, die prachtig bijgehouden vagina... voor mannen: die penis... Waarom zo schichtig; waarom al die angst? Kom ervoor uit en laat het zien. Het is geen schande; dit ben jij! Voor de gelovigen onder ons: dit is, wat de Heer jou gegeven heeft. Wees er zuinig op; laat niet iedereen er zomaar misbruik van maken. Er is niets om je voor te schamen. Treedt buiten die gebaande paden en onderneem iets. Trek die lappen stof uit. Het zijn goedkope lappen stof, die onder slechte arbeidsomstandigheden in lagelonenlanden voor jou zijn gemaakt. Veelal door vrouwen en kinderen, die per jaar verdienen, wat jij in een uur krijgt. En dan zitten ze nog goed. Twijfelachtige arbeidsomstandigheden, lange uren (tot wel 14 uur per dag!), slecht loon, slechte gezondheid en kinderarbeid.. en daar maak jij je net zo schuldig aan door altijd maar weer bij die goedkope kledingwinkel je kleding te kopen.

Maar dat lichaam van jou; dat prachtige lichaam van jouw waarvoor jij je schaamt... dat lichaam van jou is gemaakt onder de meest prettige omstandigheden die er zijn: gewoon door het samenzijn van een man en een vrouw, die elkaar liefhadden (tenminste, dat geldt voor de meesten van ons). Maar als we eenmaal zijn gemaakt en 9 maanden later ter wereld komen, dan lijken we dat allemaal spontaan weer vergeten. Onnodig, want iets, dat onder de meest prettige arbeidsomstandigheden is gefabriceerd, mag best aan de buitenwereld worden getoond. Respecteer het naakte lichaam. Respecteer ook het naakte lichaam van anderen. Raak het alleen aan als dat van de eigenaar/eigenaresse mag. Streel het dan, voel het en beleef het intense gevoel van een naakt lichaam. Teder, liefdevol, hartelijk, innig, begripvol, liefhebbend, toegenegen... Maar wees er vooral zuinig op. Je krijgt er maar één van en een nieuwe is niet te koop.

Ga naar buiten en geniet! Juist in deze tijden van aanhouden slechte berichtgeving in de media. Beweeg! Werp die Amerikaanse preutsheid van je af. Durf te leven. Ruk dat textiel van je lichaam en neem die bewegingsvrijheid die naakt je biedt. Ervaar het; neem alles in je op wat je zintuigen je doorgeven. Kruip uit dat keurslijf en bewonder het naakte lichaam. Niet alleen vanwege de vrijheid; niet alleen omdat je graag tegendraads bent of oog hebt voor de natuur. Er zijn ook mensen die naakt zijn, zonder de nadruk te leggen op de natuur. Natuurlijk moeten wen zuinig zijn op die paar bomen en grassprietjes die we nog hebben. Maar juist daarom zouden we met z'n allen gewoon naakt moeten gaan. Het voelt buitengewoon lekker; bij het opwindende af. Want wat is er opwindender dan het zien van een prachtig naakt lichaam..?

Niets... toch?

 


Hotelvol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.