Erotisch verhaal: Boswachtershuisje (longread)

Als je zo tegen de vijftig loopt dan heb je het gevoel dat je weer twintig wilt zijn. Het leven gaat zo verschrikkelijk snel dat je eigenlijk weer terug wil naar de tijd dat alles nog nieuw voor je was. De tijd dat alles wat op je af kwam even tijd nodig had om te verwerken. Nieuwe plaatsen ontdekken. De wereld ligt nog helemaal open. Alles is nog mogelijk. Je hebt de meest wilde ideeën over wat je met je leven wilt gaat doen. Iedere dag opnieuw schiet de adrenaline door je lichaam bij de gedachten wat je over tien jaar hebt willen bereiken.

Maar vaak loopt het allemaal niet zo. Eenmaal in de veertig merk je dat de wereld er heel anders uit ziet en dat veel van de ambities die je had zijn vervaagd of opgelost. Je merkt dat het leven er snel is gegaan en dat je niet veel tijd meer hebt om de door jou gestelde doelen te bereiken. Omdat je beseft dat het leven zo snel gaat verlang je weer terug naar twintig jaar geleden, toen het leven nog mooi, jong en onbezonnen was. Je gaat weer naar oude televisieseries kijken om dat gevoel van vroeger weer terug te krijgen. Niet omdat die televisieseries zo goed waren, maar omdat je er als kind, puber of twintiger altijd naar keek. Je ziet de haardracht van toen, de kleding en de technologie die ze destijds gebruikten. Je denkt aan misstappen die je in het leven hebt gemaakt, verkeerde beslissingen die je hebt genomen of vrienden en kennissen die je inmiddels niet meer spreekt. Je glimlacht en je denkt terug aan die tijd, toen voor jou het leven nog veilig was. Soms heb ik het idee dat hij van daaruit tevreden op zijn dochter neerkijkt.

Ik kijk videofilms uit die tijd terug en zie hoe mijn thuisstad Haarlem door de jaren heen een metamorfose heeft doorgemaakt. Ik zie mijn vader door het beeld dartelen en denk aan hem, terwijl ik even naar de hemel kijk. Sinds een paar jaar is hij niet meer onder ons. Ik hoor hem lachen met die typische lach die iedereen – ook mij – aan het lachen krijgt. Ik hoor de nuchterheid in zijn stem, maar denk vooral aan hoe hij met vrijwel iedereen over vrijwel elk onderwerp kon meepraten. Mijn vader las erg veel boeken, kranten en tijdschriften. In de krant interesseerden vooral achtergrondverhalen hem. Het nieuws achter het nieuws. Ik hef mijn glas naar de hemel en hoop dat hij het goed heeft daarboven. Alhoewel ik weet dat daarboven geen boven is. Er is een hemel, atmosfeer en stratosfeer. Daarna is er de ruimte. Sterren en planeten waarvan bij veruit de meeste wij als mensheid het bestaat niet eens weten, ook al turen we al decennialang met de meest geavanceerde telescopen naar de eindeloze ruimte.

Ik heb een actief seksleven. Maar ik zorg goed voor mezelf en neem verschillende maatregelen om geen enge ziektes op te lopen. Ik denk dat ik al vroeg door had dat het leven zo kort kon zijn. Noem het een vooruitziende blik. Noem het ook een soort opwinding wanneer ik tijdens de seks die ik met de verschillende mannen had filmcamera’s liet meelopen. Soms wisten de mannen dat. Maar nog vaker wisten de mannen dat niet. Met een knop naast het bed kon ik 12 filmcamera’s inschakelen, die vervolgens de seks die ik bedreef haarfijn, in haarscherp beeldkwaliteit en tot in detail vast legden. Niets is aan het toeval overgelaten. Zelfs het gezicht van de man in kwestie was duidelijk herkenbaar en zichtbaar. Misschien is het beroepsdeformatie om alles maar op te nemen. Maar na iets meer dan twintig jaar al die seks te hebben opgenomen ben ik er eigenlijk wel blij mee.

Tussen al die mannen waarmee ik door de jaren heen is er maar één man die nog altijd bij me terugkeert en mij steunt. Als ik geen carrière in de Verenigde Staten had willen maken dan waren we nu getrouwd geweest. Maar  op mijn 28ste kreeg ik een aanbieding uit Hollywood die ik niet kon weigeren. Hij – ruim twintig jaar ouder dan ik – weigerde met me mee te gaan omdat hij zijn bedrijf in Nederland had en dus leek onze relatie voorbij. Toch bleven we elkaar bellen en schrijven, en later videobellen. Hoewel ik ook met andere mannen sliep had ik eigenlijk geen behoefte aan een andere man. Ik wilde met hem verder.

Steeds als wij samen kwamen dan hadden we intense seks. Niet even een vluggertje, maar seks die soms een hele nacht kon duren. Omdat we wisten dat we elkaar daarna lange tijd niet meer zouden zien maakten we er een hele show van. Alleen al het uitkleden was veel méér dan heel snel de kleding uittrekken zodat we op bed konden gaan liggen en binnen tien á twintig minuten tot ons hoogtepunt komen. Onze eigen seksshow bestond uit het langzaam en erotisch ontdoen van onze  kleding. Eenmaal naakt kusten en streelden we elkaar alsof we elkaar lang niet hadden gezien. Wat niet helemaal waar was, want sinds het videobellen via internet is uitgevonden spreken we elkaar vrijwel iedere zaterdagavond (zaterdagmiddag voor mij) en dan zit ik over het algemeen naakt voor de camera. De opnames daarvan heb ik ook nog. Eigenlijk vanaf het begin dat we elkaar leerden kennen – ik was vierentwintig, bijna vijfentwintig – lieten we de camera’s mee snorren terwijl we de liefde bedreven en knuffelden zonder kleren aan (wat ben ik nog steeds jaloers op de vrouw van vijfentwintig die daar seks heeft, terwijl ik dat zelf ben). ’s Morgens, ’s middags of ’s avonds en zelfs ’s nachts: steeds als we seks hadden dan lieten we twaalf of dertien camera’s meelopen. Soms hadden we seks in zijn huis in Den Haag, in Nederland. Soms hadden we seks in mijn huis; eerst in Haarlem in Nederland, later in een dorpje vlakbij Los Angeles, in de VS. Filmcamera’s legden elk detail in haarscherp beeld vast. Die beelden hebben we allebei bewaard. De beelden die ik heb gemaakt staan op een serie van (inmiddels) honderd DVD’s en hij heeft er ongeveer net zoveel. We bewaken de DVD’s met ons leven en alles wat we hebben. Ze liggen opgeslagen o peen plaats waar geen hacker of crimineel erbij kan. De beelden zijn ons dierbaar.

Zo dierbaar dat we vorig jaar besloten hebben om er een samenvatting van te maken. Een levensverhaal van ons seksleven. Onze eigen seksbiografie. We zijn begonnen met het categoriseren van alle beelden die we hebben naar datum, daarna naar dagdeel (’s morgens, ’s middags of ’s avonds of ’s nachts) en seksstandje. We maken stukken film van ongeveer vijf á tien minuten met shots vanuit alle camerastanden. Inmiddels zitten we bij iedere montage naakt achter de montagetafel omdat we soms beelden willen hebben die niet in ons rijke archief zit. Naast de beelden van de seks die ik met hem had/heb, heb ik ook de beelden ingebracht van seks die ik met andere mannen heb gehad. Daarnaast heb ik vorig jaar (2019) de plaats achter de camera verruild voor een plaats vóór de camera en heb een aantal rollen op me genomen waarin ik diverse seksscènes had. Alles bij elkaar levert nog eens enkele tientallen DVD’s vol met ruw (dat wil zeggen ongemonteerd) filmmateriaal op. Tel ik de DVD’s met de videogesprekken daarbij op dan kom ik op een veelvoud van die honderd DVD’s. Maar omdat ik daarop geen seks heb worden die DVD’s niet gebruikt in onze eigen erotische speelfilm. Wanneer we shots nodig hebben die niet in het rijke archief zit dan bedrijven we terplekke seks om die beelden alsnog te krijgen. Zo zitten er erg weinig beeldmateriaal bij van zijn penetratie in mijn kutje; zowel in het hondjesstandje als in de missionarishouding. Ieder standje die we nodig hebben maar niet in ons rijke beeldarchief zit, wordt opnieuw geschoten. We nemen het standje door, plaatsen de camera’s in de juiste positie en gaan dan vrijen totdat één van ons – of liefst allebei – klaarkomt. Die beelden monteren we later in de film tussen bestaande beelden.

De beelden worden afgewisseld met een naakte dansende ik, die door het beeld danst. Soms een shot van voren genomen; soms van opzij. Je ziet dan ons twee vrijen terwijl ik door het beeld huppel. Ook hebben we de andere mannen waarmee ik seks heb gehad, maar die daar ongetwijfeld niets van wisten digitaal weggesneden. Het gaat immers om de seks met mij en mijn blote lichaam, afgewisseld met beelden van zijn blote lichaam zodat de kijker zal denken dat het steeds dezelfde man is waarmee ik seks heb. Om meer sfeer te creëren hebben we – weliswaar digitaal – kaarsjes rondom het bed geplaatst. Dit bracht ons op het idee om een DVD te bestellen met daarop een haardvuur. Die bleek ook bij de lokale supermarkt te liggen, samen met een DVD met daarop een brandende kaars. Vijf dollar per DVD en je kunt anderhalf uur gaan kijken naar een brandend haardvuur of een brandende kaars. Het is maar hoe je je tijd wilt besteden. Ook deze beelden hebben we in ons seksuele levensverhaal gemonteerd om een romantische sfeer te creëren. Alles zou worden afgemaakt met romantische muziek en ingesproken romantische gedichten, die we via de voice over aan elkaar zouden voorlezen. Ondertussen zie je daar gewoon een jonge vrouw van halverwege de twintig, begin dertig seks hebben met een kerel die ruim twintig haar ouder is. Want sinds we met het monteren zin begonnen hebben we een tijdsspanne van vanaf 1998 – toen we elkaar voor het eerst leerden kennen, en direct al voor draaiende camera’s seks hadden – tot en met ruwweg 2005 op twee DVD’s gemonteerd. Één DVD is dan ongeveer 90 minuten film. Één film is een aaneenschakeling van stukjes film van vijf á tien minuten. De uiteindelijke film wordt digitaal bewerkt zodat er HD of 4K beeld ontstaat. Beeld dat voldoet aan de eisen van de moderne weergave. Zo krijg je geen beelden met 240 beeldlijnen, afgewisseld met HD beeldmateriaal, dat 1080 beeldlijnen heeft. Nu heeft alles 4K beeldlijnen. Het kost te computer gigantisch veel rekenkracht, want alle beelden moeten in dezelfde weergave komen en moeten ook nog eens in kleur, contrast en helderheid worden bijgesteld. Het kan best een paar weken duren voordat een moderne computer dat allemaal heeft rechtgetrokken. Maar wanneer dat is rechtgetrokken dan ziet het resultaat er naar volle tevredenheid uit. Pas na bewerking door de computer worden de erotische muziek en de erotische gedichten toegevoegd. Wanneer we de gedichten hebben ingesproken dan wordt er een soort echo aan het effect toegevoegd, om het geheel allemaal nóg romantischer te maken. Bij het zien van al die erotiek kregen we zelf weer zin in seks met elkaar, want wéér nieuw beeldmateriaal oplevert.

Maar onderweg van de supermarkt naar huis bedachten we ons dat we eigenlijk helemaal geen beelden in ons rijke archief hebben waarbij we seks bedreven voor een haardvuur. Daar moest maar eens verandering in komen vonden we beiden. Zo iets doen we wel vaker; dan realiseren we ons dat we bepaalde beelden nog niet hebben dus dan maken we die. Zo hebben we ook al eens seks gehad in de openlucht, onder een helblauwe hemel en een schitterend zonnetje. Hiervoor zijn we naar de Grand Canyon en naar het Joshua Tree National Park gereden, hebben een geschikt plekje opgezocht, camera’s opgesteld, uitgekleed en seks bedreven. Die beelden komen ook nog in ons seksuele levensverhaal, in de DVD’s die de tijdsspanne met daarin 2018 verslaan. Maar we willen nog méér opnames maken van seks onder een helblauwe hemel op andere locaties. Eenmaal thuis kroop ik achter de computer om op het internet een huis te zoeken met een openhaard waar we snel terecht konden. Hij moest binnen enkele dagen weer terug naar Nederland en dus was er niet heel veel tijd om een geschikte locatie te vinden. Maar ik vond hem toch: een boswachtershuisje op flink wat uren rijden van Los Angeles, in de staat Washington tegen de Canadese grens aan. Het was de enige plaats die aan al onze eisen voldeed en waar we op zo korte termijn terecht konden. Een huurauto hadden we al. Dus we vertelden de meiden dat we een paar dagen weg zouden gaan en vertrokken met een flink arsenaal filmcamera’s.

De eigenaar van het buisje ontving ons hartelijk en was blij dat er eindelijk weer eens huurders in zijn huisje kwamen. Al was het maar voor twee dagen. Hij leidde ons rond en vertelde over de indrukwekkende omgeving en liet zien hoe de krakkemikkige badkamer werkte. Voedsel moest goed worden opgeborgen voor beren, want die zaten er in deze omgeving nogal wat. Hij wees op een kluisje even buiten het huisje waar voedsel in kon worden opgeslagen en waarvan hij beweerde dat een beer er nooit bij zou kunnen. De rondleiding door het relatief kleine huisje duurde erg lang, waardoor de tijd dat we konden filmen steeds korter werd. Toch wilden we niet te gehaast lijken omdat de eigenaar – een oude, dikke bebaarde man – dan misschien lont zou ruiken. Dus borgen we het meegebrachte voedsel op in het kluisje en lieten hem zijn gang gaan met de uitleg. Mijn enige vraag was of we de openhaard konden gebruiken omdat hier nou eenmaal geen centrale verwarming was. De man knikte instemmend: Natuurlijk mochten we de openhaar gebruiken maar ook hier weer oppassen voor beren, die mogelijk op het licht zouden kunnen afkomen. We mochten ook geen hout gebruiken uit het bos, want de president had dit gebied tot beschermd gebied verklaard. De vorige president dan, niet de mafketel die nu in het Witte Huis zat. Toen er echt niets meer uit te leggen was liep de man terug naar de pick up truck en gaf mijn vriend een geweer om de beren mee af te schrikken. Mijn vriend nam het wapen aan maar vertelde dat hij eigenlijk tegen het gebruik van wapens is. De oudere man knikte instemmend en zei dat hij dat ook was, tot het moment dat er een immense beer tegenover hem stond. Hij had het beest met enkele schoten in de lucht kunnen verjagen. Hij wilde ook geen beren doden.

Daarna stapte hij in zijn pick up truck en reed weg. We keken nog even of hij echt was verdwenen, waarna we naar binnen liepen en het pistool in de woonkamer naast de openhaard stalden. Daarna keken we elkaar aan en wisten we niet hoe snel we uit de kleren moesten. Het haardvuur werd opgestookt met hout en aanmaakblokjes uit de supermarkt. Ondertussen haalde ik de camera’s uit de auto en installeerde de apparatuur op strategische plekken, alsof ik een Hollywoodfilm moest opnemen. Ik controleerde de belichting en het testte het geluid. Onderweg hier naartoe hadden we op basis van de foto’s die op het internet stonden al een beetje bepaald welke shots en cameraposities we zouden nemen. Op basis daarvan hadden we tijdens de autorit ook al bepaald wanneer welke standjes zouden worden gefilmd en hoe dat in beeld zou worden gebracht. Terwijl het haardvuur zich ontwikkelde verplaatsten we het meubilair uit de woonkamer naar de keuken en toen die vol stond, naar buiten. Daarna werd het tijd om al het vuil en stof  van ons lichaam te wassen. We moesten er schoon en goed verzorgd uit zien op beeld. In het krakkemikkige badkamertje wierp hij ijskoud water over mij heen en ik kon mijn lichaam wassen, waarna hij hetzelfde bij hem deed. De avond was inmiddels ingevallen en de tijd begon te dringen. Dus aan de slag.

We hadden seks, een paar minuten pauze en daarna weer seks met andere cameraposities. Daarna weer en daarna weer. Onderweg hier naartoe hadden we besloten wanneer we welk standje zouden filmen en hoelang die mocht duren. Vaak was het krijsen, hijgen en puffen geacteerd. Diverse malen kwam hij in me klaar, waarna er weer een pauze werd ingelast. We dronken wat en praatten over wat we zojuist hadden gefilmd. We bekeken de beelden en vertelden elkaar hoe we verbeteringen konden aanbrengen. Hij wilde meer beelden van mijn borsten en ik wilde beter beeld van zijn penis in mijn kutje. Ik wilde zijn billen wat beter in beeld hebben en hij wilde wat meer dansende tieten in beeld als ik in het hondjesstandje zat. Van hem mocht het pijpen wat langer duren en op mijn beurt vond ik dat hij mijn kutje wat langer en intenser mocht likken. De close-up beelden van mijn kutje moesten worden verbeterd en de belichting worden bijgesteld. Vooral als hij mijn kutje in de missionarishouding penetreerde dan was dat nauwelijks te zien. Ook vonden we beiden dat de houten vloer nogal hard kraakte. Het leek net alsof we er ieder moment doorheen konden zakken. Toch was het wel lekker om me te laten nemen op een krakende houten vloer. Ik kwam niet altijd klaar en deed dan alsof ik klaarkwam. Omdat er weinig tijd tussen de seks zat kon hij niet elke keer opnieuw een stijve krijgen. Maar dat viel voor de kijker allemaal straks toch niet op. Tijdens mijn werk had ik gezien hoe actrices geloofwaardig deden om klaar te komen, terwijl er een laken om hun lichaam heen gedrapeerd was en de mannelijke tegenspeler bovenop dat laken lag. Van enige penetratie kon geen sprake zijn; dan kon een blind paard zien. Zo preuts is Hollywood tegenwoordig. Maar het leverde prachtige beelden op waar de regisseur uiteindelijk zijn of haar goedkeurig aan gaf. Dat acteren had ik vannacht maar overgenomen. Het ging er ook niet om of ik klaarkwam, maar dat de kijker zag dat daar een vrouw klaarkwam. Ook al kwam ze niet echt klaar.

We gingen door meer filmen totdat het echt niet meer kon. De zon was inmiddels alweer opgekomen en nachtelijke opnames zouden niet meer geloofwaardig zijn. We besloten te gaan slapen en te wachten tot het weer donker werd om verder te gaan met opnames. Zo konden we ook wat energie tanken en kon zijn lichaam weer even op adem komen om zijn penis weer stijf te laten worden. Omdat er toch niemand in de buurt was bleven we naakt. Wel hielden we de omgeving een beetje in de gaten om te kijken of er pottenkijkers of beren in de buurt waren. Toen dat niet zo was en de avond weer was ingevallen, werd het haardvuur weer opgestookt en konden we weer verder met het opnemen van onze seksscène. Ik installeerde nieuwe accu’s en lege geheugenkaartjes in de camera’s. Voor de zoveelste keer. Er waren vannacht al heel wat geheugenkaartjes volgeschoten.
Als de Hollywoodfilms van tegenwoordig niet zó preuts waren geweest dan had onze seksscène er moeiteloos ingepast. De beelden zagen er erg professioneel en scherp uit. Alsof een heuse filmploeg ons had vergezeld. Niets was minder waar: We waren twee dagen alleen geweest om deze indrukwekkend romantische beelden zelf te schieten. Geen pottenkijkers. Zelfs de eigenaar was niet even teruggekomen om te kijken wat wij uitspookten. We hadden de beelden in alle rust kunnen maken, evalueren en verbeteringen kunnen aanbrengen.

We wel langs was geweest was een beer, die het onbreekbare kluisje had opengebroken en het voedsel eruit gehaald. We gaven het wapen terug aan de eigenaar en bedankten hem dat we dit weekeinde in deze prachtige omgeving hadden kunnen doorbrengen.

Al vergingen we wel bijna van de honger…

Achtbaan

De spanning gierde door mijn lichaam. Alle kranten hadden er de laatste dagen dan ook vol van gestaan. Inmiddels had het hele land zich een mening gevormd over wat ik wel en wat ik niet moest doen. Sommigen waren boos op mij. Anderen boos op hem. Debatten op televisie en commentaren in zelfs de serieuze media waren het gevolg. Zelfs de journaals openden met onze verhouding, en zetten in minutenlange verslagen voor- en tegenargumenten naast elkaar. Sommigen noemden mij stoer en een heldin. Ik stond mijn eigen mannetje. Ze vonden dat ik het toonbeeld was van de steeds veranderende tijdsgeest. Anderen – vooral aan de rechter kant van het politieke spectrum – beschuldigden hem van pedofilie en bezwoeren  ooit meer producten van hem te kopen. Gezien het enorme leeftijdsverschil  van veertig jaar moest dit welk gedoemd zijn te mislukken.

Niet dat dit mijn eerste afspraak was. Nee, ik had al meerdere relaties gehad. Allemaal kort en bondig. Maar die middag in Haarlem veranderde alles voor mij. Slechts een kwartiertje hadden we met elkaar gesproken. Maar ik wist dat dit de man was met wie ik verder wilde. We spraken elkaar nog een keer en nog een keer. Totdat deze ene avond aanbrak en ik in een speciaal door hem gereserveerde luxueuze taxi in mijn woonplaats Nijmegen werd opgehaald en naar een chique restaurant in Den Haag werd gebracht. De chauffeur begeleidde mij tot aan de deur, waar hij als een echte heer mij stond te wachten. Een eerste kus.

Het hele restaurant keek ons aan terwijl we naar onze tafel werden geleid. Natuurlijk hadden zij ook de media gelezen. Natuurlijk hadden ook zij zich een mening gevormd. Om indruk op hem te maken was ik gekleed in een chique zwarte broek en een jasje. Ik was die dag nog naar de kapper geweest en had een schoonheidskuur ondergaan. Mijn haren waren wel tien keer gewassen en ik had de lekkerste geurtjes in mijn nek gespoten. Om mijn nek hing een 18 karaats gouden staafketting met daarop zijn naam en mijn naam, en de dag en de plaatsnaam (“Haarlem”) waarop we elkaar voor het eerst zagen. Het gouden staafje blonk keurig in het spleetje boven mijn tieten. Mijn tieten, die nog wel bedekt waren door de zijkanten van mijn colbertjasje. Maar het was wel heel duidelijk dat ik geen beha aan had. Zou ik mijn arm opheffen om bijvoorbeeld te zwaaien, dan was één van mijn tieten (inclusief tepel) direct volledig zichtbaar.

Hij maakte complimenten over de manier waarop ik was gekleed. Die complimenten waren de reden waarom ik op hem was gevallen. Ik had het idee dat hij mij zou kunnen vervolmaken. Door hem was ik geen meisje meer, maar een vrouw. Ik hoorde erbij. Hij zag mij voor wie ik was en behandelde mij als een volwassen persoon. Dat betekende ook dat hij mij af en toe corrigeerde of streng toesprak. Maar als hij mij verhalen vertelde over geschiedenis, de maatschappij of de wereld dan hing ik aan zijn lippen. Dit was allemaal nieuw voor mij. Zo ook voor de gasten in het restaurant, die gedurende de hele avond zo af en toe een blik onze kant op wierpen.

Tijdens de taxirit naar het hotel kond hij dan ook niet van mijn tieten afblijven. Vanaf het moment dat we de taxi in stapten tot het moment dat de taxi bij het hotel aan kwam hadden we elkaar gekust en had hij met mijn borsten gespeeld. Dit was de reden dat ik geen beha droeg. Niet alleen omdat hij geobsedeerd was door het naakte lichaam in het algemeen. In zijn vrije tijd was hij vaak aanwezig in zijn fotostudio in Haarlem, waar hij inmiddels talloze vrouwelijke modellen naakt op de foto had gezet. Maar ik droeg ook geen beha omdat ik wist dat het vanavond zou gebeuren. Tot nu toe hadden we elkaar nog niet naakt gezien; ik was in zijn fotostudio omdat een vriendin van mij naakt poseerde. Niet alleen was het etentje een cadeau naar aanleiding van mijn negentiende verjaardag, maar ook een voorbereiding op wat die avond nog komen zou. Maar de seks die na het etentje in de hotelkamer volgde was ook een reden om zo weinig mogelijk aan te trekken. Ik wilde zo snel mogelijk naakt zijn en zijn lichaam voelen. Als compensatie liet hij zich door mij eerst uitkleden, nadat hij mijn jasje had uitgetrokken. We belandden op bed en na een korte maar innige pijpbeurt trok hij mijn slipje uit. Alles wat ik nu nog aan had was de ketting om mijn nek. Ik ging achterover liggen, spreidde mijn benen en genoot terwijl hij over mijn kutje likte. Terwijl hij mijn kutje speelde streelde ik over zijn hoofd en schouders. Mijn kutje, die ik diezelfde ochtend nog goed had geschoren en een paar keer gewassen. Zelfs tijdens de seks maakte hij complimenterende opmerkingen over mijn lichaam. Hij kuste mijn hele lichaam meerdere keren; na het bevredigen van mijn kutje kuste hij mijn dijen, billen en draaide me weer terug om mijn tieten te kunnen. Het draaien maakte me duizelig en ik lachte. Toen hij bovenop me lag met zijn pik in mijn kutje kwamen er zachte lieve woordjes uit zijn mond en daarna uit de mijne. Soms streelden we elkaar. We kusten en hielden elkaar stevig vast. Terwijl hij in me klaarkwam duwde hij me wat steviger tegen zich aan. Het teken dat hij echt was klaargekomen.

De relatie die volgens zo velen gedoemd was te mislukken heeft tot aan zijn dood stand gehouden. We kregen twee kinderen – waarvan één die avond was verwekt –. Twee meisjes die vroegtijdig afscheid moesten nemen van hun vader. Zo was ik achterin de veertig al weduwe. Maar wat een achtbaan was dit leven met hem…

Erotisch verhaal: "Schommelen in Scheveningen"

Schommelen in Scheveningen

Het was spitsuur en het taxibusje stond klaar. Een poedelnaakte man van eind dertig en een eveneens poedelnaakte vrouw (met slechts hoge hakschoenen aan en een hoed op) van halverwege de veertig wachtten op instructies. Er stonden mensen om hen heen. Één daarvan was ik. Een tweede eveneens naakte vrouw stond met een immense filmcamera op haar schouder naast het busje te wachten. Buiten de parkeerplaats, daar aan het einde, snelden mensen naar de gereedstaande trams of auto’s. Daar weer verderop hoopte het verkeer zich samen vóór één van de vele stoplichten. De buitentemperatuur was niet echt koud maar warm was het allerminst. Op ongeveer twee-, driehonderd meter van ons vandaan kabbelde de zee. Slechts een enkele strandtent was in deze periode van het jaar nog open.

 Het Zwarte Pad – de parkeerplaats waarop we ons nu bevonden –  was de grootste parkeerplaats langs het Scheveningse strand. Achteraan bevond zich een rotonde zodat je daar met een auto kon draaien. Dáár stond nu een filmploeg op opdrachten te wachten. De regisseuse van de film – de Zweedse Jessica Nilsson – gaf de naakte man en vrouw nog wat laatste opdrachten mee. Daarna stapten ze in het gereedstaande taxibusje. De naakte vrouw met de camera – cameravrouw Tessa Swelink – volgde hen. Zij werd met riemen vastgemaakt zodat ze tijdens de rit weliswaar vrijelijk door de bus zou kunnen begeven, zonder daarbij het evenwicht te verliezen. Zo bleef ook de peperdure filmcamera gespaard. De chauffeuse was de Française Florence Tremelo. Zij was eigenlijk aan de filmploeg toegevoegd als choreografe. Florence gaf de vrijende stellen voorafgaand aan ieder scène aanwijzingen hoe ze zich moesten gedragen zodat de seks er op film goed uit zou zien. Intiem en  opwindend, maar wel zó dat de kijker daar ook plezier aan beleefde. Jessica gaf Florence nog een opdracht mee:”Zoveel mogelijk door de bebouwde kom rijden. Het moet gaan om een man en een vrouw die seks hebben in een rijdende taxibus. Liefst zoveel mogelijk auto’s en winkelend publiek op de achtergrond. Het moet erop lijken alsof het vrijende stel kan worden gezien.”

Dat laatste was natuurlijk niet mogelijk. In de luxueuze taxibus zaten geblindeerde ramen waardoor alleen van binnen naar buiten kon worden gekeken. Niet andersom. Dus ook al was het licht in de bus tijdens de rit ingeschakeld; geen buitenstaander kon zien wat er in de taxibus gebeurde. Ook niet door de immense voorruit. Na een laatste check werd de motor gestart en kon de bus vertrekken. Schuifdeur dicht en nog even het parkeerkaartje betalen anders kon de taxibus de parkeerplaats niet verlaten. Met een gespannen blik keken mijn co-producente Annette Renning en ik hoe de taxibus het terrein verliet, gevolgd door een volgauto met daarin de geluidstechnicus, productieleider en de regisseuse. De productieleider zat achter het stuur. Verder zat er nog een cameraman in de volgauto. Hij maakte opnames van de taxibus terwijl deze zich door het Haagse verkeer wurmde.

Speciaal voor de filmopnames hadden we deze taxibus gehuurd. Het scenario sprak over een limousine. Maar na lang beraad hadden Annette en ik voor deze oplossing gekozen. Het was een grijs/zwarte bus die normaliter plaats bood aan acht passagiers, met aan boord eigenlijk alle denkbare luxe en comfort. De naam van de verhuurmaatschappij stond nog op de zij- en achterkant. Dus die was tijdens de opnamen afgeplakt met makkelijk verwijderbaar plakband in de kleur van de bus. Plakband zoals dat ook werd gebruikt bij bijvoorbeeld behangen. Gewoon van de bouwmarkt. Ik had regisseuse Nilsson voor vertrek nog wel de opdracht gegeven vooral niet het kenteken te filmen, want dan zou de verhuurder daar misschien achter komen, en protest aantekenen tegen het feit dat zijn bus werd gebruikt voor filmopnames, laat staan om een erotisch getinte film op te nemen. Misschien was de verhuurder helemaal geen fan van seks aan boord van zijn bus. Hadden we de bus gehuurd van een taxibedrijf dan was de chauffeur direct gaan praten met zijn baas en collega’s. Misschien had het hier dan wel zwart gestaan van de mensen die allemaal naar dat naakte stel kwamen kijken. We wilden in alle rust de opnames kunnen maken. Geen risico’s. Geen schadeclaims.

Nadat de taxibus en de volgauto de parkeerplaats hadden verlaten leek de rust weder te keren. Annette, ik, twee medewerksters van de grime en de andere acteurs en actrices waren achter gebleven. Annette en ik hadden namelijk ook bedacht dat het goed voor de teamgeest zou zijn als de hoofdrolspelers en -speelsters bij elkaar bleven, ook al werden er scènes opgenomen waarin zijn speelden op dat moment niet gefilmd. Tien vrouwen en vijf mannen; nu nog maar negen vrouwen en vier mannen. De vrouw die in de bus zat was Susanne Werkman; mijn vrouw. Susanne had de roman geschreven waarop deze film was gebaseerd. En hoewel ze geen professioneel actrice was en in haar oorspronkelijke verhaal geen sprake was van seks tijdens een taxirit wilde ze deze scène toch graag doen. De schrijfster die haar roman namelijk tot draaiboek voor deze film had bewerkt, had bedacht dat het leuk zou zijn als een scène als deze erin voor zou komen. Susanne stemde gelijk in met het voorstel.

Dat het een uitstekende keuze was bleek bij terugkomst. Na een uurtje of drie – de avond was al bezig – keerden de taxibus en de volgauto terug op de parkeerplek. De schuifdeur ging open en Susanne en haar partner stapten uit. Tessa werd losgemaakt uit de riemen en verliet eveneens de bus. Alle drie kregen ze direct een ochtendjas om hun lichaam gedrapeerd. Anders zouden ze kou kunnen vatten en ziek worden. Zowel Susanne als Tessa waren opgetogen over de rit:”Het was een geweldige rit!”,riep Susanne enthousiast. “Het is echt heerlijk om seks te hebben tijdens de rit. Ik moest mijn evenwicht bewaren, anderen zouden me kunnen zien vrijen en tegelijkertijd ben ik door een man gepenetreerd. Ik had dit best nog een hele avond willen doen! Jullie moeten dit toch ook eens proberen, mensen. Echt geweldig!”

De camera werd aangesloten op een set monitoren in een tweede bus – de eerdergenoemde volgauto –, zodat Jessica het resultaat kon zien. Ook de anderen zagen hoe Susanne en haar tegenspeler intense seks hadden in de bus. Het leek inderdaad op een dollemansrit maar tegelijkertijd zag het er erg opwindend uit. De superlatieven van Susanne waren meer dan terecht. Beiden moesten erg hun best doen om zich te concentreren op het vrijen. Het waren andere verkeersdeelnemers die de bus op onbewaakte ogenblikken deed schudden: Plotseling overstekende mensen, langs de weg geparkeerde auto’s, wegwerkzaamheden en automobilisten die het niet zo nauw namen met de verkeersregels. Niet alleen opletten voor de chauffeuse – die zich volledig bewust was van wat er zich achterin afspeelde en daarop haar rijstijl zoveel mogelijk aanpaste – maar ook voor het vrijende stel. Het leverde drie uur fantastische film op. Na het klaarkomen was het tweetal namelijk weer opnieuw begonnen. En nog een keer. En nog een keer. Net zolang tot alle energie op was en het tweetal de chauffeuse vroeg terug te keren naar de parkeerplaats aan het Zwarte Pad. Opvallend was dat de hele groep de volledige drie uur film had staan kijken; zo indrukwekkend mooi waren de beelden. Ik vond dat mijn vrouw op prachtige wijze door haar tegenspeler werd behandeld. Geen moment heb ik me jaloers gevoeld.

Het enthousiasme van Susanne en de mooie beelden bewogen de andere vrouwen ertoe ook een ritje te willen maken. De mannen waren ver in de minderheid dus de aanwezige mannen moesten zich over meerdere vrouwen verdelen. Iedere rit ging er een camera mee om de seks te filmen. Ook bij mij ging de broek omlaag. Ik mocht seks hebben met de productieleidster, één van de dames van de grime, regisseuse Jessica en met Annette. Na iedere rit werd de bus schoongemaakt vóór het volgende stel kon plaatsnemen de passagiersruimte. De avond was al ver gevorderd en om alle overige vrouwen hun zin te geven was één avond simpelweg te kort. Toen de zon weer op was gekomen moesten er andere scènes worden gefilmd. Daarna werd al snel besloten de huurperiode van de taxibus met een paar dagen te verlengen.  Die avond stapten er weer nieuwe stelletjes in de taxibus.

En de verhuurmaatschappij? Die heeft nooit geweten waarvoor de taxibus eigenlijk is gebruikt.

Volgens mij hebben ze hun eigen bus niet eens herkend…

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

Prikkelzinnen 3/2018: "Wat op ieders wensenlijstje zou moeten staan"

    Leunend tegen de tweezits cabriolet met mijn armen over elkaar gevouwen staarde ik de verte in. Ik keek over een prairieachtig landschap. Grote zandvlaktes met daartussen immense rotsformaties. Sommige rotsformatie snel geschat honderd meter recht omhoog. Een enkele struik probeerde zich op die dorre vlakte te nestelen. Maar het was duidelijk dat het zijn voorgangers niet was gelukt. Net als in die klassieke Westernfilms liet prairiegras zich over de vlaktes meenemen door de wind. In mijn achterhoofd speelden de klassiekers van Ennio Morricone. Het beeld dat ik vóór me zag was precies hetzelfde als in de spaghettiwesterns uit de jaren zestig. Afgezien van het geluid dat de wind met zich meebracht heerste hier een indrukwekkende stilte. Sinds ik hier stond had ik nog geen voorbijganger gezien of gehoord. Niet eens in de verte. De snelweg die als een lange tong over de prairie lag zag eruit alsof hij nog nooit was gebruikt. Daar aan de horizon leek het erop alsof de aarde inderdaad een platte schijf was. Alsof de aarde inderdaad plat was en daar ergens ophield. Alsof je daarná van de schijf af zou vallen in het grote zwarte niets, begeleid door de duivelse hitte van de zondvloed.
    Alles wat ik verder nog in dit adembenemende prairielandschap zag was de achterkant van een poedelnaakte vrouw langs de kant van de weg. Een slanke vrouw, met prachtige volle billen. Een vrouw van midden veertig, met halflang stijl zwart haar stond langs de kant van de weg alsof ze wachtte op een lift. Felle zonnestralen beschenen haar oogverblindend mooie lichaam. Haar schaduw was zo nog erotischer dan zij zelf. Een vrouw met rondingen zo vol en zo mooi dat mijn honger naar seks met haar maar niet wilde stillen. Ik wenste dat ze daar eeuwig bleef staan. Tegelijkertijd wilde ik haar vastpakken om iedere millimeter van haar lichaam te kussen. Het was een onweerstaanbaar mooie vrouw. Ik kwam superlatieven te kort om haar te omschrijven. Twaalf jaar waren we nu samen maar ik kon nog steeds geen woorden vinden om haar samen te vatten. Als ze zich naar me toe draaide en sensueel mijn kant op wandelde kon ik niets meer en niets minder doen dan genieten. Iedere dag nog genoot ik van de aanblik. Iedere dag nog dankte ik ieder opperwezen die er bestond dat ik met haar samen mocht zijn. Onbewust deed ik iedere een schietgebedje dat ik bevoorrecht was om haar te zien lopen. Wat een vrouw!
Ik zette mijn zonnebril af om de sierlijke bewegingen te bestuderen waarmee Susanne met zwoele pasjes zich voortbewoog. Haar hakschoenen en de zonnebril op haar hoofd waren alles wat ze droeg. Klik klak klik klak, klonk het in deze immense leegte. Platte buik en prachtige volle tieten. Niet te groot. Groot genoeg om te dansen bij iedere stap die ze zette. Haar geschoren vagina was helemaal klaar om mijn penis te verzwelgen. Waarom had ik toch het gevoel dat haar vagina mij uitdaagde? Alsof haar vagina me streng toesprak. Misschien lachte haar vagina mij wel uit.
    Toen Susanne bij me stond vroeg ik haar of ze het zeker wist. Het was hier nogal droog, dor en saai. Zonder verder nadenken wees ze naar een steile helling. Een berg rood gekleurde rotsen zoals die er zoveel hier en daar verspreid in dit landschap lagen. Susanne vond dat de rotsen die ze aanwees de vorm van een schildpad hadden. Een andere stapel rotsen had de vorm van een jezuïetenkruis. Vol bewondering zei ze dat deze rotsen miljoenen jaren oud waren en door corrosie niet alleen rode kleur hadden aangenomen, maar ook nog een opmerkelijke vorm. Die van een vogel of een beer. Op zich had ze daar ook wel een punt. De rotsformaties in dit vijftig vierkante kilometer grote nationale park waren wereldberoemd vanwege hun opmerkelijke vormen. Op zich konden deskundigen makkelijk uitleggen hoe die rode kleur was ontstaan – corrosie –. Maar niemand kon verklaren hoe die opmerkelijke vormen waren ontstaan. Indianenstammen hadden deze grond daarom heilig verklaard. Opmerkelijk want veel Indianen konden in die tijd nog nooit een schildpad hebben gezien, laat staan dat ze wisten wie Jezus Christus was. Vooral die laatste kennis kwam pas eeuwen later, toen de Europeanen hier voet aan land zetten.
    Was dit dan de plek waar het moest gebeuren? Zo ongeveer iedere plek waar we tijdens deze reis waren geweest had Susanne magisch gevonden en heilig verklaard.  Ze gaf toe dat het strand aan de Baai van San Francisco een prachtig uitzicht had. De seks langs dat riviertje op die wijnboerderij was ook wel leuk. Maar op die plaatsen was haar lichaam ook niet aangeslagen. Nu was dat wel gebeurd. Hier vertelde haar lichaam dat wel. Ze meende dat de het gevoel had dat de wind haar wilde oppakken en meenemen naar een magische plek. Ze wist al precies waar die plek was: Daar, op die heuvel. Ik draaide me om en keek een stenen rotsheuvel op. De heuvel liep niet echt kaarsrecht omhoog dus was prima te belopen. Na een kleine honderd meter begon wel een steile helling die alleen ervaren klimmers zouden kunnen bedwingen. Dus dat werd ‘m niet. Maar een meter of vijftig naar rechts was een gat in de rots, dat eruit zag als een ring. Een soort boog. Een brug over water dat er niet lag. Bovenop die boog vermaakte een groepje vogels zich met elkaar van de rand af pesten. Terwijl ik de rots bestudeerde dook Susanne in de auto om er een mandje en  een koffertje uit te halen. Ik keek haar aan en kon mijn ogen wederom niet van haar lichaam houden. Zoals ze er nu bij stond, zo voorover gebogen met haar benen gespreid… zo had ik haar direct willen nemen. Alsof ze mijn gedachten kon lezen waarschuwde ze me en commandeerde dat ik mijn kleding moest uittrekken. Ik twijfelde. Kon ze met die schoenen die helling wel op klimmen? Had dit project kans van slagen? Ze was immers midden veertig. Ik moest me maar geen zorgen maken. Ik moest me uitkleden. En wel nu. Ze wilde haar huwelijksreis niet door mij laten verpesten.
    Poedelnaakt wandelden we dus de rotsheuvel op. Ik met een mandje in mijn handen; Susanne met een koffertje. Eenmaal boven zetten we de spullen op de grond en genoten van het uitzicht. We lieten de zon en de wind spelen met ons lichaam. Niet alleen was het uitzicht hier adembenemend mooi; tegen de lichtshow die Moeder Natuur ons gaf was geen andere voorstelling opgewassen. Ik sloeg mijn armen om haar lichaam en kuste haar in haar nek. Ze voelde zich op haar gemak. Omdat ik achter haar stond kon ik haar gezicht niet zien. Maar het was te merken toen ik haar hartslag voelde. Het was de manier waarop ze in mijn armen lag. Het was ze manier waarop ze mijn onderarmen en handen streelde. De manier waarop ze zweeg. De manier waarop ze met zichzelf liet spelen. Het was waarop ze zich helemaal aan mij overgaf. Ondertussen voelde ik mijn penis stijf worden. Ze draaide haar gezicht naar me toe en glimlachte.
    Ze wist het zeker: Ze wilde hier genomen worden. Dit uitzicht. Deze indrukwekkende plek. De magie van de indianenstammen die hier eeuwenlang over de vlakten hebben gezworven, voordat blanke mensen hun leven wreed kwamen verstoren. Hier wilde Susanne de liefde bedrijven. De hele nacht als het moest. Hier wilde ze dat haar kindje werd verwekt, zodat het de magie van deze vlaktes levenslang met zich zou meedragen.
    Uit het mandje werd vervolgens een kleed gepakt en over de vlakke ondergrond gespreid. Maarliefst vier filmcamera’s werden op hun statief geplaatst en geïnstalleerd. Daarna was het vrijen, vrijen en nog eens vrijen. Zoals Susanne wenste hadden we op deze rots, in deze vlakte intense seks. We vreeën en kusten elkaar. We speelden met elkaars lichaam dat het een lust voor het oog was. Geen standje bleef bespaard. Al behoorden het hondjesstandje en de missionarishouding tot onze favorieten. Nadat ik in haar was klaargekomen werd een pauze ingelast zodat mijn lichaam zich weer kon opladen. Ondertussen dronken we water of frisdrank, of aten een broodje. Ook gebruikten we de pauze om nieuwe geheugenkaartjes in de filmcamera’s te plaatsen als dat nodig was. De volle geheugenkaartjes werden gemarkeerd. Na het vervangen van de eerste set geheugenkaartjes passeerde de eerste vrachtwagens en een paar personenauto’s. Geen van deze voertuigen stopte om te zien waar de passagiers van die lichtblauwe cabriolet waren gebleven. Zelfs toen de zon onder ging vreeën Susanne en ik alsof dit de laatste dag van ons leven was. Alsof we elkaar hierna nooit meer zouden zien. Het geschal over de vlakte kwam niet van prairiehonden, maar van een orgasme ontwikkelende Susanne. Het vereiste energie, kracht en uithoudingsvermogen. Daarom hielden we elkaar tussen de bedrijven door aan de praat. Voorafgaand aan deze ‘road trip’ hadden we hierop geoefend. Met condoom want ze wilde per se tijdens deze reis worden bevrucht. Ze had de reis ook zo gepland dat ze vlak ná haar maandelijkse periode bevrucht werd. Volgens diverse medische sites vergrootte dat de kans op zwangerschap. Susanne geloofde dat het kindje speciale magische krachten mee zou krijgen als het op deze plaats zou worden verwekt. Dus moedigde ze me aan niet in slaap te sukkelen. Niet nu. Kom op , doorgaan! Volhouden!
    De zon had plaatsgemaakt voor een heldere sterrenhemel maar Susanne en ik wisten van geen ophouden. We vreeën door tot de zon weer op kwam en pas toen vonden we het beiden wel genoeg geweest. Uit het zwarte koffertje kwamen twee gekoelde champagneglazen en een flesje overheerlijke eveneens goed gekoelde champagne. Susanne schonk de glazen vol terwijl ik naar haar rug en prachtige volle billen bleef staren. Ik kon het niet laten haar lichaam te kussen. Iets waar ze hoorbaar van genoot.
    Susanne reikte me een glas champagne. Na een toost op de hopelijk goede afloop van ons samenzijn dronken we het gouden vocht op. Lepeltje aan lepeltje vielen we hevig vermoeid op het deken in elkaars armen. Nog één keer kwam ik in haar klaar voordat ik mijn ogen sloot, met mijn armen om haar middel geslagen. Het glas champagne viel uit mijn handen en rolde de rots af. Ik kan niet met zekerheid zeggen dat ik glasgerinkel heb gehoord. Maar het zal wel.
    Seks in de openlucht onder een intens blauwe hemel met alle soorten kleuren blauw je je kon voorstellen. Vrijen onder een heldere sterrenhemel zou verplichte therapie moeten zijn voor stelletjes met relatieproblemen. Vrijen op ongewone plekken als deze is spannender en daarom fijner dan op de slaapkamer. Deze ervaring zou eigenlijk op ieders wensenlijst moeten staan.

Op 21 juli 2018 is de volgende Prikkelzinnen, de feedback bijeenkomst van het schrijverscollectief EroScripta. Het thema deze keer, 'een erotische road trip in dagboekvorm' bracht me terug naar mijn adembenemend mooie reis door het middenwesten van de Verenigde Staten in 2009. Deze opdracht bracht me terug naar het uitzicht van het Arches and Canyonlands National Park. Geniet ervan! Commentaar? Graag hieronder vermelden, of stuur een mail naar hqeuitgevers@gmail.com (of kom op 21 juli ook naar Utrecht!).

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

Een ode aan de blote borsten van Heleen van Royen

Dit is een ode aan Heleen van Royen. Of eigenlijk aan de borsten van Heleen van Royen. Heleen is geen meisje: het is een stoere vrouw die opkomt tegen de gevestigde elite. Het is een vrouw die graag buiten de gebaande paden loopt en lekker controversieel is. Tegen de stroom in zwemmen; geen doorsnee leventje leiden. Even lekker stout zijn en je niet aan de ongeschreven wetten van deze maatschappij houden. Eigenlijk droomt iedere vrouw daarvan, want de boeken van Heleen gaan als hete broodjes over de toonbank. Haar boek Stout werd vooral en massaal gekocht door vrouwelijke lezers. Van de verkoop van die boeken heeft Heleen inmiddels een huis in Portugal van kunnen kopen. Een huis, waar ze zich afgelopen jaar schaamteloos naakt liet fotograferen door mannenblad Playboy. Heleen schrijft namelijk al jaren hele dikke boekwerken vol met avontuurlijke verhalen en hoe je als vrouw je saaie leventje gedag kunt zeggen, zoals ik zelf onlangs in mijn boek Hotel vol Verlangens schreef. Hotel vol Verlangens gaat over de ontmoeting tussen de ik-persoon en Lykke, die altijd een keurig leven heeft geleid maar eigenlijk nooit gelukkig is geweest. Tijdens een vakantie in Griekenland ontmoet ze een man, die haar leert los te komen van zichzelf. Dit doet hij door Lykke te laten zien dat er ook nog een ander leven is, dan dat strak geregisseerde degelijke leventje dat ze tot dat moment altijd heeft geleid. Net als Heleen buiten de gebaande paden durven lopen. Lef tonen, ogen openen en weg uit die tunnelvisie. Stap uit die kleinburgerlijke Opel Astra en in een nieuwe wereld.

Heleen was de eerste in Nederland, die via haar boeken vrouwen probeerde aan te sporen dat degelijke leventje zoals dat van Lykke achter zich te laten en zich te storten in het avontuur. Doe eens gek, doe eens stout. Doe eens anders dan anderen. Ga weg uit die rij mensen, die allemaal dezelfde kant op lopen. Nederlandse vrouwen zijn echter vrij traditioneel en doorgaans erg preuts. Naakt gaan is in Nederland nog altijd een echte mannenaangelegenheid; vrouwen vinden het wel spannend en leuk om erover te lezen, maar zien het zichzelf niet zo snel doen. Met haar boeken heeft Heleen geprobeerd de vrouwen er ook in te betrekken, maar die moeite is tot nu toe tevergeefs. Daar, waar Heleen geen enkele moeite heeft lekker naakt te gaan, maken Nederlandse vrouwen zich erg druk over hun lichaam en gaan dus niet snel uit de kleren. Het personage Lykke uit Hotel vol Verlangens is, hoewel ze de Deense nationaliteit heeft, gemodelleerd naar die materialistische, hebzuchtige Nederlandse vrouw, die niet verder kan denken dan huisje-boompje-beestje. Heleen fotografeert zichzelf graag naakt en laat zichzelf graag naakt fotograferen. Haar blote borsten zijn inmiddels beroemder dan zij zelf. Misschien wil de Nederlandse vrouw er niet aan, omdat Heleen in de media wordt afgeschilderd als een nymfomane en een seksverslaafde; een doorgedraaide gek, die wel heel erg trots is op haar eigen lichaam. Zo gauw Heleen zichzelf weer eens (letterlijk) bloot heeft op Twitter of Facebook, zijn de opmerkingen namelijk niet van de lucht. GeenStijl, een website die is gelieerd aan De Telegraaf, maakte deze week gehakt van haar actie. Vreemd, want De Telegraaf is toch niet vies van wat opruiend populisme.

Deze week blokkeerde het Amerikaanse Facebook dan ook eens 24 uur de toegang voor Heleen, nadat ze een naaktfoto van zichzelf op haar eigen Facebook pagina had geplaatst. De foto is erg donker en er wordt slechts één borst getoond en die is door de donkere omgeving ook nog eens nauwelijks zichtbaar. Maar genoeg voor het preutse Facebook om haar de toegang tot haar eigen pagina te blokkeren. Twitter nam tot nu toe nog geen maatregelen, maar Facebook wil niet dat gebruikers naaktfoto’s van zichzelf publiceren, omdat ook jeugdige bezoekers mee zouden kunnen kijken. In het verweer van Facebook stond te lezen dat naaktfoto’s angstaanjagend kunnen overkomen op jeugdigde Facebook gebruikers. Dus moeten die jeugdige bezoekers worden beschermd tegen dit soort duivelse praktijken. Maar wat is er nou zo aangstjagend aan een naakt vrouwenlichaam? Jeugdige Facebook bezoekers zien er over tien jaar precies zo uit, zoals de naakte Heleen. Was dat maar waar, want Heleen heeft best een mooi lichaam! Diezelfde jeugdige bezoekers mogen ondertussen gewoon foto’s plaatsen en zien van afgehakte lichamen, lichamen in verre staat van ontbinding en mensen, die ter plekke worden doodgeschoten. Foto’s van groepen jongeren, die een iemand mishandelen en/of pesten vanwege afkomst of gedrag worden door Facebook ook niet geweerd. Jongeren, die andermans eigendommen kapot maken en daarvan foto’s op Facebook plaatsen, zoals het Project X-feest in Haren. En die foto’s blijven gewoon staan! Misschien omdat de slchtoffers hun kleren nog aan hebben, als ze worden mishandeld of vermoord?

Als je jeugdige internetgebruikers echt wil beschermen, dan moet er strenger toezicht komen op de verkoop van bijvoorbeeld videospelletjes voor Xbox, WII en PlayStation. Zij mogen wel aan videogames, waarin de gebruikers op inventieve wijzen elkaar van het leven kunt beroven. Of, zoals deze week in een gratis ochtendkrant stond te lezen (citaat):”Je kunt uit allerlei wapens kiezen waarmee je je tegenstander op inventieve wijze kunt doden”. Ook na twee keer terug te hebben gelezen, stond dit er toch echt. Werd hier nou het moorden en doden van mensen gepromoot? Alsof jonge kinderen eenvoudig het verschil tussen fictie (videospelletje) en het echte leven kunnen onderscheiden. Op documentairezender National Geographic was te zien hoe een (hoe kan het ook anders) Amerikaans jongetje van nog geen 10 jaar oud een Bushmaster halfautomatisch pistool vast hield, terwijl zijn vader hem leerde hiermee te schieten. Hoe raakte hij zo snel mogelijk zijn doel? Een jochie van 10! Als dat soort beelden schaamteloos worden getoond, is het onbestaanbaar dat Facebook de persoonlijke pagina een vrouw blokkeert, die erop staat met één ontblote borst waarvan de contouren ook nog eens slecht zichtbaar zijn. De tepel was niet eens zichtbaar! Facebook, die eerder de persoonlijke pagina van nieuwsorganisatie NOS blokkeerde, omdat daar het woord “porno” op stond (niet eens een afbeelding, alleen een woord!. Videowebsite YouTube verwijdert filmpjes met daarin naakte vrouwen, maar filmpjes uit Syrië laat staan, waarin een man een andere man van heel dichtbij (nog geen meter) dood schiet. Sterker nog: de filmpjes uit Syrië op YouTube zijn de enige mogelijkheid waarop de opstandelingen contact kunnen hebben met de buitenwereld en hoe de buitenwereld kan zien, welke wreedheden Assad zijn volk aandoet.

Heleen inspireerde nog maar weinig vrouwen tot het wandelen buiten de gebaande paden. Ze heeft haar Facebook pagina weer terug, maar heeft wel plechtig moeten beloven dat ze er echt geen naaktfoto’s meer op publiceert. Van zichzelf, noch van anderen. Heleen is echter een vrouw die wars is van regels en richtlijnen ('Stout'), dus het is wachten op de eerstvolgende naaktfoto en de volgende blokkade op haar Facebook pagina, die dan waarschijnlijk voor altijd zal gelden. Daarom is dit een ode aan de blote borsten van Heleen…en die van Lykke natuurlijk.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

Mens durf te leven!

Je eigen lichaam is het mooiste wat je hebt. Iets mooiers is er niet; niet je partner, niet je ouders of broers of zusters. Je mag best trots zijn op je eigen lichaam. Waarom al die schaamte? Waarom het mooiste wat je hebt, verbergen voor de buitenwereld en - nog erger - voor jezelf? Zoals je daar voor de spiegel staat; die billen, die borsten, die prachtig bijgehouden vagina... voor mannen: die penis... Waarom zo schichtig; waarom al die angst? Kom ervoor uit en laat het zien. Het is geen schande; dit ben jij! Voor de gelovigen onder ons: dit is, wat de Heer jou gegeven heeft. Wees er zuinig op; laat niet iedereen er zomaar misbruik van maken. Er is niets om je voor te schamen. Treedt buiten die gebaande paden en onderneem iets. Trek die lappen stof uit. Het zijn goedkope lappen stof, die onder slechte arbeidsomstandigheden in lagelonenlanden voor jou zijn gemaakt. Veelal door vrouwen en kinderen, die per jaar verdienen, wat jij in een uur krijgt. En dan zitten ze nog goed. Twijfelachtige arbeidsomstandigheden, lange uren (tot wel 14 uur per dag!), slecht loon, slechte gezondheid en kinderarbeid.. en daar maak jij je net zo schuldig aan door altijd maar weer bij die goedkope kledingwinkel je kleding te kopen.

Maar dat lichaam van jou; dat prachtige lichaam van jouw waarvoor jij je schaamt... dat lichaam van jou is gemaakt onder de meest prettige omstandigheden die er zijn: gewoon door het samenzijn van een man en een vrouw, die elkaar liefhadden (tenminste, dat geldt voor de meesten van ons). Maar als we eenmaal zijn gemaakt en 9 maanden later ter wereld komen, dan lijken we dat allemaal spontaan weer vergeten. Onnodig, want iets, dat onder de meest prettige arbeidsomstandigheden is gefabriceerd, mag best aan de buitenwereld worden getoond. Respecteer het naakte lichaam. Respecteer ook het naakte lichaam van anderen. Raak het alleen aan als dat van de eigenaar/eigenaresse mag. Streel het dan, voel het en beleef het intense gevoel van een naakt lichaam. Teder, liefdevol, hartelijk, innig, begripvol, liefhebbend, toegenegen... Maar wees er vooral zuinig op. Je krijgt er maar één van en een nieuwe is niet te koop.

Ga naar buiten en geniet! Juist in deze tijden van aanhouden slechte berichtgeving in de media. Beweeg! Werp die Amerikaanse preutsheid van je af. Durf te leven. Ruk dat textiel van je lichaam en neem die bewegingsvrijheid die naakt je biedt. Ervaar het; neem alles in je op wat je zintuigen je doorgeven. Kruip uit dat keurslijf en bewonder het naakte lichaam. Niet alleen vanwege de vrijheid; niet alleen omdat je graag tegendraads bent of oog hebt voor de natuur. Er zijn ook mensen die naakt zijn, zonder de nadruk te leggen op de natuur. Natuurlijk moeten wen zuinig zijn op die paar bomen en grassprietjes die we nog hebben. Maar juist daarom zouden we met z'n allen gewoon naakt moeten gaan. Het voelt buitengewoon lekker; bij het opwindende af. Want wat is er opwindender dan het zien van een prachtig naakt lichaam..?

Niets... toch?

 


Hotelvol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.