Posts tonen met het label mannen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label mannen. Alle posts tonen

zondag 17 februari 2019

Reportage: Naked Night bij Museum Kranenburgh @ Bergen NH


Naked Night bij Museum Kranenburgh @ Bergen NH
23 januari 2018, 1830u – ca. 2100u

“Zijn er altijd zoveel mannen?”,vraagt een oudere dame.
Ze heeft gelijk: De zaal heeft een hoog bierbuikjes gehalte. Vooral een hoog vetgehalte. Slechts drie vrouwen. Geen bekenden. Goddank. Dat scheelt. Opvallend is dat veruit de meeste aanwezigen vijftig jaar of (veel) ouder zijn. De 50 Plus Beurs is er niets bij. Dat het mannelijk naakt overheerst voldoet eigenlijk wel aan de verwachtingen. Naakt gaan is iets voor mannen. De reden van de mannelijke overheersing laat zich moeilijk inschatten.

De Naked Night begint met een openingswoordje van de directrice, gevolgd door de indeling in groepen. Groep I is de groep die toestemming heeft gegeven dat televisieproducent BNN/Concept Street en lokale zender NH Nieuws opnames maken van hun naakte lichaam. Wie niet door hen wil worden gefilmd moet moeite doen om uit de buurt van de snorrende filmcamera’s te blijven. De medewerkers van BNN/Concept Street en NH Nieuws zijn zelf niet bloot, net als de medewerksters van het museum. Opmerkelijk dat zelfs de directrice van het museum dat het taboe op bloot aan de kaak wil stellen, op een avond met naakte lichamen zelf niet bloot gaat.

Het Kranenburgh blijkt een particulier museum te zijn, niet afhankelijk van overheidssubsidies. Het verklaart waarom het museum deze Naked Night heeft georganiseerd: Een museumnacht speciaal voor mensen die bloot door het museum willen lopen is in de Kunsthal in Rotterdam al jaren een commercieel succes. Entreeprijs voor het Kranenburgh is doorgaans 13 euro. De circa vijftig naakte bezoekers vanavond betalen 20 euro. Er was duidelijk om méér bezoekers gerekend.

Het museum staat weliswaar op een onmogelijke locatie, maar is strak en modern vormgegeven en ruim opgezet. De ramen zijn groot. De ruimtes zijn prima verlicht. Het geheel heeft wat weg van een oude fabriekshal: Grote zalen met hier en daar wat kunstobjecten die met bloot te maken zouden moeten hebben. Slechts een enkel object voldoet aan die kwalificatie.  De tentoonstelling is daardoor waardeloos. De tentoongestelde stukken hebben nauwelijks iets te maken met bloot, naakt of het taboe daarop. Zo ligt er een verzameling telefoonboeken uit de omgeving Apeldoorn en de Achterhoek onder glas (!) en staat er in de kelder van het complex een standbeeld van een Chinees die in 1989 die tijdens studentenprotesten op het Plein van de Hemelse Vrede een tank tegenhield. Een verkiezingsposter van de SP is onder druk van quasi boze bezoekers verwijderd omdat die te politiek zou zijn. Maar heeft de SP ooit een naaktposter als verkiezingsposter gemaakt? Nee, dat was de PSP, de voorloper van wat nu GroenLinks is, die in de jaren ’70 van de vorige eeuw een verkiezingsposter had met een naaktmodel. Toch wordt in de kelder van het museum is een verkiezingsfilmpje van de SP vertoond waarin een 80-jarige vrouw zichzelf ontkleedt. Blijkbaar weer geen probleem voor de bezoekers.

Na een begeleide rondleiding is er de mogelijkheid om op eigen gelegenheid  bloot door het museum te wandelen. De meesten hebben een fotocamera op statief meegenomen en maken vooral foto’s van zichzelf, naakt wandelend door het museum. Van de tentoongestelde stukken worden nauwelijks foto’s gemaakt. Het is duidelijk de bedoeling de stille wens te vervullen om naakt door een museum te kunnen lopen. De kick voelen van het blote lichaam in een relatief koude ruimte waar bloot lopen niet vanzelfsprekend is. Het is de reden om een keer of vijf ’s nachts op te staan om bloot door de buurt te wandelen. Het is de reden om een oord als Gran Canaria te bezoeken: op dat eiland is bloot lopen vrijwel overal toegestaan. Tijdens deze Naked Night in het Kranenburgh is het mogelijk om even de koude betonnen vloer onder de blote voeten voelen. Dwalen door ruimtes waar je normaliter nooit bloot kunt zijn. Het geeft een kick omdat het ongewoon is. Misschien heeft een bezoek aan het Kranenburgh daarom zijn doel alsnog bereikt.

dinsdag 20 september 2016

Vakantie



Toen ik in mei van dit jaar (dus nu 5 maanden geleden) een vakantie boekte had ik eigenlijk geen verwachtingen. Ik hoopte op een vakantie onder de Spaanse zon waar ik de hele dag bloot kon rondlopen. Bloot, vrij en zonder te zijn begrensd door de preutse houding van Amerikaanse massamedia. Zonder commentaar dat naakt hier niet was toegestaan omdat hier mogelijk kleine kinderen aanwezig waren of, ook een veelgebruikt jeukargument, omdat naakt gewoon vies is. Naakt tussen de andere naakten. Naakten die er net zo over dachten als ik. Hoe dichter de vakantie naderde, hoe meer zin ik erin kreeg.

Maar hoe dichter de vakantie naderde hoe meer ik het gevoel kreeg dat het best wel eens zou kunnen tegenvallen. Goed, je bent in een resort waar naakt wandelen is toegestaan. Maar afgaande op de Facebook groep waar ik (tijdelijk) lid van was en de demo dag van de Naturisten Federatie Nederland (NFN) beloofde het niet veel goeds. Naakt gaan is vooral een aangelegenheid voor mannen en dan ook nog eens voor mannen die van andere mannen houden. Dus het grootste deel van wat ik straks op het resort zou aantreffen zou man zijn, zo was mijn verwachting. Als er al vrouwen aanwezig zouden zijn, dan zouden die niet alleen ver in de minderheid zijn maar ook nog eens een gemiddelde leeftijd van boven de vijftig hebben.

Mijn verwachtingen werden steeds verder naar beneden bijgesteld, tot op het laagste niveau waarop ik nu zit. Het resort adverteert met twee jonge frisse naakte modellen die lachend in de lens van de camera kijken. De werkelijkheid is weerbarstiger. Het publiek is inderdaad gemiddeld vijftig jaar of ouder. Jonger dan vijftig – zoals de schrijver van dit stukje – tref je hier nauwelijks. Maar het zijn vooral de volgevreten welvaartslichamen die hier ronddwalen. Veel te vette lichamen die de hele dag niets anders te doen hebben dan hun toch al veel te gebruinde lichaam aan kankerverwekkende UV-straling bloot te stellen. De enige beweging die ze maken is als ze dat vette lichaam omdraaien. Misschien als het lichaam zin heeft een keer het nauwelijks gebruikte zwembad in te duiken. Dan zwemmen ze twee, drie baantjes want daarna is de energie alweer ver op. Misschien wordt er daarom nauwelijks met elkaar gesproken. Als de naakte lichamen liggen te zonnen dan is het hier een oase van rust.

Van de vrouwenlichamen die hier wel naakt rond lopen wordt een man als ik niet bijster opgewonden. Goed, van die slanke fotomodellen met perfect afgemeten tieten tref je alleen in de bladen aan. Maar dit is toch wel het andere uiterste. Buiken met vetrollen en borsten die er maar een beetje bij hangen. Om maar te zwijgen over de billen en de rest.

Maar wat misschien nog wel het ergste is, is de regelzucht van het resort zelf. Het zwembad mag met deze zengende hitte allen worden gebruikt tussen 0900h – 1900h en daartussen niet. Naakt zijn op het resort is toegestaan, maar alleen deze uren. De rest van de dag mag je ook bloot zijn, maar dan in je eigen bungalow. ’s Avonds aan de bar zijn de gasten gewoon gekleed. Eten en drinken geschied in avondkleding. Waar gaat dit over; is dit een naakt resort of niet? Ik dacht dat je hier als gast 24 uur, zeven dagen in de week bloot kon verblijven. Maar dat is dus niet zo.

(wordt vervolgd)

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e 

zaterdag 24 oktober 2015

Playboy heeft de trein gemist



Heren, u zult het ongetwijfeld al hebben vernomen; Playboy stopt er met naakt. De uitgever van de Amerikaanse versie van Playboy heeft dit besloten omdat naakt vrij op internet verkrijgbaar is en dus is het niet meer nodig om bekende vrouwen uit te nodigen voor veel geld naakt te gaan. Ik weet niet wie van u de afgelopen weken heeft zitten huilen op de bank, bij moeder de vrouw op schoot. Wie van u vindt het echt heel erg, dat hét mannenblad der mannenbladen geen naakt meet vertoont? Als de reacties van afgelopen week als maatstaf gelden, dan zijn dat er niet echt heel veel. En de reden waarom heeft Playboy ook een beetje aan zichzelf te danken.

Playboy anno 2011 is Kodak anno 1999. Wie is er nou niet groot geworden met de fameuze zwart-gele fotorolletjes van Kodak? Kodak was fotografie en fotografie was Kodak. De beste films waren Kodak. De beste camera's waren van Kodak. Niemand kon ook maar in de schaduw staan van de kwaliteit van Kodak. Zelfs concurrenten Olympus en Canon niet. Toch hadden de Japanners eerder door, dat de wereld van fotografie nooit meer hetzelfde zou zijn, als ze zouden inzetten op de verkoop van de digitale camera. Olympus en Canon gingen massaal over op digitale camera's, waar Kodak bleef geloven in haar eigen product. De rest is geschiedenis: Canon heeft de rol van wereldmarktleider in de fotografie overgenomen van Kodak, waar Kodak te laat instapte in de digitale fotografie. Inmiddels is het Amerikaanse concern kansloos ingehaald door de feiten en staat het op omvallen.

Zo ook Playboy. Playboy was ooit een fameus mannenblad, dat synoniem stond voor mooie meiden, die prachtig stonden afgebeeld. De fotografie van Playboy stond synoniem voor kwaliteit. Belichting, lichtinval, compositie, diafragma... alles was meer dan perfect aan de foto's van en in Playboy. Op het hoogtepunt (wel aardig in deze context) liep er in Nederland zelfs een heus televisieprogramma, rond het mannenblad Playboy, waarin onooglijk lelijke vrouwen uit de kleren gingen. Dat was niet erg, want de fotografen van Playboy waren in staat zelfs de meest onooglijk lelijke vrouwen op een schitterende manier in beeld te brengen. Ook waren er allerlei Playboy-spulletjes te koop, zoals kettingen en kraaltjes, met daarop afgebeeld het fameuze konijntje. Maar het konijntje kan naar de slachtbank, om over een maand met Kerstmis te worden verorberd. Playboy heeft - net als Kodak in 1999 - de stap naar de moderne tijd niet willen maken. Met de intrede van internet speelde Playboy nauwelijks in op de nieuwe ontwikkeling. Playboy bleef geloven in het mannenblad, waar modellenwebsites als bijvoorbeeld Femjoy, MetArt en MCN de behoefte bij mannen veel beter bedienden. Waar Playboy inzet op (op z'n zachtst gezegd) niet echt aansprekende maar peperdure naaktmodellen als bijvoorbeeld Aukje van Grinniken, Amanda Krabbé, Patricia Paay en Stacey Rookhuizen, zetten Femjoy, MetArt en MCN in op onbekende en relatief goedkopere jonge modellen, die goed door kunnen gaan voor favoriete buurmeisje (hierbij moet worden aangetekend dat Femjoy, MetArt en MCN commerciële bedrijven zijn, dus altijd modellen gebruiken van achttien jaar of ouder). Omdat vooral Femjoy is opgericht door fotografen (of in ieder geval alleen maar zaken doet met professionele fotografen), is de beeldkwaliteit bij hen vrijwel gelijk aan die van Playboy. (Heteroseksuele) heren, laten we eerlijk wezen: Christina Curry en Britt Dekker kunnen niet echt doorgaan voor de titel van favoriete buurmeisje. Ook het kerstnummer met een aan lager wal geraakte Stacey Rookuizen zal dan ook niet echt over de toonbank vliegen. Bovendien lekken de foto's van de bekende naaktmodellen ieder keer uit. Iets wat de modellenwebsites beter onder controle lijken te hebben.

In het voorbeeld worden de grootste drie modellenwebsites genoemd, maar er zijn er fors meer. Pionier op dit gebied is de Zweedse naaktfotograaf Petter Hegre. Hegre gaf zijn leidende positie echter uit handen, door seks te hebben met één van zijn naaktmodellen. De modellenwebsites lijken allemaal op elkaar, maar Femjoy, MetArt en MCN voeren de boventoon. Gebruikers (Ik ga er vanuit dat veruit de meeste abonnees van van deze modellenwebsites van het mannelijke geslacht is) kunnen voor een paar dollar per maand eindeloos surfen in bibliotheken met duizenden naaktmodellen, waarvan even zoveel naaktfoto's bestaan. Dat kan bij Playboy niet. Het blad Playboy publiceert slechts een paar foto's van het toch al niet echt aansprekende naaktmodel en laat het daar verder bij. Op haar website staan wel een paar foto's, maar voor het echte werk moet je toch naar de winkel, om de papieren versie te kopen. Femjoy, MetArt en MCN publiceren enkele tientallen foto's van één en hetzelfde naaktmodel. Vaak wordt daar ook nog een filmpje bij gemaakt. Daar komt nog bij, dat de naaktmodellen van Playboy een godsvermogen kosten. Gebruikers van de modellenwebsites kunnen bovendien aangeven, welk model ze leuk vinden om te zien, en welk model niet meer terug hoeft te komen. Ook dat kan bij Playboy niet. Playboy doet ook helemaal niets met de wensen van de lezers, c.q. gebruikers. Daar, waar de modellenwebsites direct inspringen op behoeften van hun gebruikers. Wat willen zij zien? Waar worden zij opgewonden van? Het klinkt als vleeshandel, en dat is het eigenlijk ook. Toch is het een teken van de moderne tijd. Playboy leeft wat dat betreft nog teveel in het verleden.

De Playboy koop je niet voor de dure horloges, nieuwste gadgets of mooie sportwagens. De Playboy koop je voor de naakte meiden. We kunnen er in dit preutse landje omheen draaien en een beetje lacherig over doen: Feit is, dat je voor een Playboy naar de winkel moet en dat voelt toch ongemakkelijk. De kassière kan een bekende zijn, net als de klant die achter je staat. Wat zullen die allemaal niet denken, als jij de Playboy wilt afrekenen? Tijdens het surfen door de bibliotheken van o.a. Femjoy, MetArt en MCN blijf je anoniem. Zelfs het versturen van de rekening voor je abonnement kan anoniem. Het is dus in alle rust genieten. Playboy zou dus niet moeten inzetten op bovengenoemde bekende Nederlandse vrouwen, wier carrière volledig in het slob zit, maar aandacht schenken aan die meiden en vrouwen, waar zo ongeveer elke heteroseksuele man de meest wilde seksuele fantasieën heeft. Playboy, verplaats je in de behoefte van de klant en volg niet ijzig je eigen lijn. Durf af te wijken. Eerlijk is eerlijk: van een naakte Patricia Paay wordt een gemiddelde man nou niet direct opgewonden. Het is misschien best aardig om te zien, hoe een vrouw van dik in de zestig er naakt uit ziet, maar opgewonden word je er niet van. Paay is uiteindelijk toch een vrouw, die om aandacht schreeuwt en met een naaktshoot in de Playboy krijgt ze die.

Playboy heeft de stap naar de moderne tijd volledig gemist. En zolang Playboy USA haar koers niet wijzigt, dan zal de markt voor het ooit zo fameuze mannenblad alleen maar afnemen. In dat geval gaat Playboy dezelfde kant uit, als Kodak en is het binnenkort einde verhaal. Dan is ook Playboy ingehaald door de feiten. 

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e