Posts tonen met het label directeur. Alle posts tonen
Posts tonen met het label directeur. Alle posts tonen

zondag 17 februari 2019

Reportage: Naked Night bij Museum Kranenburgh @ Bergen NH


Naked Night bij Museum Kranenburgh @ Bergen NH
23 januari 2018, 1830u – ca. 2100u

“Zijn er altijd zoveel mannen?”,vraagt een oudere dame.
Ze heeft gelijk: De zaal heeft een hoog bierbuikjes gehalte. Vooral een hoog vetgehalte. Slechts drie vrouwen. Geen bekenden. Goddank. Dat scheelt. Opvallend is dat veruit de meeste aanwezigen vijftig jaar of (veel) ouder zijn. De 50 Plus Beurs is er niets bij. Dat het mannelijk naakt overheerst voldoet eigenlijk wel aan de verwachtingen. Naakt gaan is iets voor mannen. De reden van de mannelijke overheersing laat zich moeilijk inschatten.

De Naked Night begint met een openingswoordje van de directrice, gevolgd door de indeling in groepen. Groep I is de groep die toestemming heeft gegeven dat televisieproducent BNN/Concept Street en lokale zender NH Nieuws opnames maken van hun naakte lichaam. Wie niet door hen wil worden gefilmd moet moeite doen om uit de buurt van de snorrende filmcamera’s te blijven. De medewerkers van BNN/Concept Street en NH Nieuws zijn zelf niet bloot, net als de medewerksters van het museum. Opmerkelijk dat zelfs de directrice van het museum dat het taboe op bloot aan de kaak wil stellen, op een avond met naakte lichamen zelf niet bloot gaat.

Het Kranenburgh blijkt een particulier museum te zijn, niet afhankelijk van overheidssubsidies. Het verklaart waarom het museum deze Naked Night heeft georganiseerd: Een museumnacht speciaal voor mensen die bloot door het museum willen lopen is in de Kunsthal in Rotterdam al jaren een commercieel succes. Entreeprijs voor het Kranenburgh is doorgaans 13 euro. De circa vijftig naakte bezoekers vanavond betalen 20 euro. Er was duidelijk om méér bezoekers gerekend.

Het museum staat weliswaar op een onmogelijke locatie, maar is strak en modern vormgegeven en ruim opgezet. De ramen zijn groot. De ruimtes zijn prima verlicht. Het geheel heeft wat weg van een oude fabriekshal: Grote zalen met hier en daar wat kunstobjecten die met bloot te maken zouden moeten hebben. Slechts een enkel object voldoet aan die kwalificatie.  De tentoonstelling is daardoor waardeloos. De tentoongestelde stukken hebben nauwelijks iets te maken met bloot, naakt of het taboe daarop. Zo ligt er een verzameling telefoonboeken uit de omgeving Apeldoorn en de Achterhoek onder glas (!) en staat er in de kelder van het complex een standbeeld van een Chinees die in 1989 die tijdens studentenprotesten op het Plein van de Hemelse Vrede een tank tegenhield. Een verkiezingsposter van de SP is onder druk van quasi boze bezoekers verwijderd omdat die te politiek zou zijn. Maar heeft de SP ooit een naaktposter als verkiezingsposter gemaakt? Nee, dat was de PSP, de voorloper van wat nu GroenLinks is, die in de jaren ’70 van de vorige eeuw een verkiezingsposter had met een naaktmodel. Toch wordt in de kelder van het museum is een verkiezingsfilmpje van de SP vertoond waarin een 80-jarige vrouw zichzelf ontkleedt. Blijkbaar weer geen probleem voor de bezoekers.

Na een begeleide rondleiding is er de mogelijkheid om op eigen gelegenheid  bloot door het museum te wandelen. De meesten hebben een fotocamera op statief meegenomen en maken vooral foto’s van zichzelf, naakt wandelend door het museum. Van de tentoongestelde stukken worden nauwelijks foto’s gemaakt. Het is duidelijk de bedoeling de stille wens te vervullen om naakt door een museum te kunnen lopen. De kick voelen van het blote lichaam in een relatief koude ruimte waar bloot lopen niet vanzelfsprekend is. Het is de reden om een keer of vijf ’s nachts op te staan om bloot door de buurt te wandelen. Het is de reden om een oord als Gran Canaria te bezoeken: op dat eiland is bloot lopen vrijwel overal toegestaan. Tijdens deze Naked Night in het Kranenburgh is het mogelijk om even de koude betonnen vloer onder de blote voeten voelen. Dwalen door ruimtes waar je normaliter nooit bloot kunt zijn. Het geeft een kick omdat het ongewoon is. Misschien heeft een bezoek aan het Kranenburgh daarom zijn doel alsnog bereikt.

woensdag 12 oktober 2016

Seks in de lucht


Bij de anders zo keurige budgetmaatschappij Transavia is een heuse seksrel uitgebroken. Een vrouwelijke purser heeft seks gehad met collega’s. Niet een paar, maar een heleboel. Mannelijke collega’s maar ook vrouwelijke. In het vliegtuig, in hotels, in personeelsruimte op de luchthavens en op toiletten. De purser (zelf halverwege de veertig, drie puberende kinderen) hield over haar seksuele escapades een dagboek bij op haar lap top. Dat dagboek is nu door haar echtgenoot ontdekt. Bij wijze vak wraak heeft die de verhalen per e-mail gestuurd naar de medewerkers waarmee zijn overspelige echtgenoot seks had. Zo konden die de avontuurtjes herbeleven. Om te voorkomen dat de verhalen openbaar worden gemaakt heeft de overspelige purser haar echtgenoot voor de Haagse rechter gegooid en zo kwam De Telegraaf erachter. De zaak dient eind van de week.

Seks in de lucht. Het spreekt tot ieders verbeelding. In ziekenhuizen hebben dokters seks met verpleegsters; in de lucht hebben piloten seks met stewardessen. Het hoort bij het stereotiepe beeld dat we allemaal van deze beroepsgroepen hebben. Zoals directeuren van grote bedrijven hun eigen personal assistant hebben; een veredelde secretaresse die niet alleen achter haar bureau zit en de ene na de andere brief typt, maar ook meegaat op reis en haar baas lichte werkzaamheden uit handen neemt. Tot zelfs zorgt voor seksueel genot. Het hoort erbij.

De gedachte is heerlijk. Het beeld dat twee mensen seks hebben in de kleine ruimtes die het vliegtuig biedt is opwindend. Net als de passagiers heeft het tweetal bijna geen bewegingsvrijheid. Bovendien moet er vaart worden gemaakt met de seks. Het vliegtuig is van een budgetmaatschappij dus ieder uur dat het toestel aan de grond staat kost bakken met geld.

Na het klaarkomen komen de passagiers nietsvermoedend binnen. Ze worden ontvangen door de stewardessen, die hen naar hun plaats wijzen. De deur naar de cockpit (what’s in a name) staat open zodat de passagiers kunnen zien dat de piloten hard aan het werk zijn het vliegtuig gereed te maken voor vertrek. Het interieur ziet er strak, schoon en opgeruimd uit. Zoals je dat zou mogen verwachten van een keurige maatschappij als Transavia (87 toestellen in Frankrijk, Nederland, Duitsland en Denemarken, onderdeel van KLM). Niets – maar dan ook niets – in het toestel dat er ook maar naar verwijst dat nog geen kwartier geleden twee mensen in dit toestel stomende passionele seks hebben gehad. De purser werkt keurig de veiligheidschecks af. Geheel volgens IATA regels, zoals het een keurige maatschappij als Transavia betaamd.

Wat de purser nog rest zijn de herinneringen. Die schrijft ze op in haar lap top. Met iedere letter die ze aanraakt beleeft ze iedere seconde opnieuw. De beelden van die naakte collega in die nauwe ruimte schieten weer door haar hoofd. Het gevoel alleen al wekt een nieuw orgasme op. Nog even streelt ze over haar lichaam voordat ze haar verhaal vervolgt.

Mens, wat zouden wij die verhalen graag een keer onder ogen komen!

Als de verhalen écht bestaan: het adres is hqeuitgevers@gmail.com

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e