Naked Night Ride: Naakt achter het stuur

Het moment dat ik mijn broek en mijn T-shirt uittrek zijn eigenlijk de lekkerste momenten van het nudisme. Het voelt spannend en opwindend tegelijkertijd. Het geeft een gevoel van: het gaat beginnen! Je doet iets – of gaat iets doen – wat door de maatschappij niet geaccepteerd is. De maatschappij keurt dit soort gedrag af en – sterker nog – zet er een boete op wegens onzedelijk gedrag. Maar het naakt gaan is zoveel meer dan onzedelijk gedrag. Het is een life style. Het is een manier om je te uiten. Naakt in huis, in de tuin en op vakantie. Het heeft allemaal niets met seks te maken. Hoewel dat zo door de maatschappij wel wordt ervaren en dus beboet.

Zittend achter het stuur trek ik de autogordel om. Het voelt meteen al goed; die gordel op mijn naakte lichaam. In alles voel ik dat ik bloot op de bestuurdersstoel zit. De parkeerplaats is redelijk verlicht en bezoekers kunnen mij zien dus ik moet snel maken dat ik weg kom.

De volgende 110 kilometer die ik rijd luister ik naar de radio. Ik voel me opgewonden. Ik weet dat dit niet mag. Bij een politiecontrole loop ik de kans op een boete van tegen de vierhonderd euro. Het is een overtreding van Artikel 5 van de Wegen Verkeerswet; zodanig hinder veroorzaken dat het andere weggebruikers hindert aan hun deelname aan het verkeer. Ik zou er een ongeluk me kunnen veroorzaken, zonder dat dat misschien bewust zou zijn. Het is laat op de avond – ik heb gewacht totdat het donker was. Op dit tijdstip vinden er regelmatig alcoholcontroles plaats. Vooral rond de grote steden. Het is daarom dat ik besluit het rondje in te korten; mijn oorspronkelijke plan behelsde 400 kilometer naakt rijden.

Ik voel me onzeker als de straatverlichting mijn auto binnen schijnt. Passanten kunnen mij dan zien en wellicht slaan ze daarop aan. Van letterlijk iedere auto die mij passeert probeer ik oogcontact te maken met de bestuurder. Ik heb me dan ook voorgenomen dat ik mijn kleding direct weer aantrek als een bestuurder in mijn auto kijkt, claxonneert en naar zijn voorhoofd wijst. Alsof ik gek ben geworden dat ik poedelnaakt achter het stuur kruip. Wat bezielt zo iemand? Als het mis gaat dan heb ik mijn kleding naast me op de bijrijdersstoel. Ik kan me dus snel weer aankleden als het moet. Desnoods rijdend. Maar geen enkele bestuurder/-ster kijkt terug. Sommige delen van de snelweg zijn niet verlicht. Daar kunnen bestuurders niet in mijn auto kijken en dus zien ze mij ook niet zitten. Als ik op stukken snelweg rijdt zonder straatverlichting, c.q. waar de straatverlichting is uitgeschakeld voel ik me een stuk zekerder.

Ik streel me zelf. Speel een beetje met mezelf. Ik voel mijn lichaam alsof iemand anders dat zou doen. Erotiek achter het stuur zeg maar. Al was het alleen maar om mezelf ervan te vergewissen dat ik toch echt naakt achter het stuur zit. Mijn lichaam voel zacht. Mijn tepels zijn hard. Zou dat door de spanning komen of is het de airco? Vóór aanvang van de rit heb ik mezelf nog even goed gewassen, zodat eventuele nare lichaamsgeurtjes zijn geëlimineerd.

Ogen op de weg gericht. Naarmate de rit vordert merk ik dat ik steeds minder vaak oogcontact probeer te maken met medeweggebruikers. Ik voel me eigenlijk heel wat dat ik dit durf. Het is stout.

Maar het voelt wel lekker en daar doe ik het voor…

Daar waar je de krant koopt of je postpakketje afgeeft krijg je ook horrorfoto’s te zien

Torenhoge prijzen, verhogen van accijnzen en talloze overheidscampagnes hebben veel Nederlanders nog niet van het roken kunnen afhelpen. Ook niet het sluiten van Europa’s grootste sigarettenfabriek in Bergen op Zoom (1400 arbeidsplaatsen weg) en miljoenensubsidies aan de Stichting Stivoro houdt verstokte rokers een de tabak. Om de prijs voor een pakje sigaretten acceptabel te houden stopten fabrikanten zelfs minder stinkstokken in een doosje. Het mocht allemaal niet baten: men bleef roken.

Dat kan harder, moet de Overheid hebben gedacht en dus komen er vanaf nu enge foto’s op de verpakkingen. Angstaanjagende afbeeldingen van zwarte longen, zwart geblakerde tanden en zieke kankerogen.

Op zich is dat niet zo’n ramp want sigaretten is rotzooi en roken is gewoon slecht voor je. Nee, het ergste is dat die pakjes sigaretten open en bloot voor iedereen zichtbaar staan opgesteld achter de balie van iedere supermarkt. Dezelfde balie waar je als klant je postpakketje afgeeft, de Staatslot voor geld inwisselt maar bijvoorbeeld ook bloemen en plantjes en de krant koopt. Achter die balie staat vanaf nu een kast met daarin sigaretten met afschrikwekkende foto’s.

Opmerkelijk is dat niemand daar echt bezwaar tegen heeft. Zouden daar plaatjes staan van een aantrekkelijke naakte, rondborstige vrouw dan was de wereld te klein geweest. Vooral Christelijke organisaties en/of organisaties die sterk aan de kerk gelieerd zijn zouden moord en brand schreeuwen dat kleine kinderen getraumatiseerd kunnen worden bij het aanzien van een blote man of vrouw. Ze zouden voor de rest van het leven getekend zijn en misschien wel eens het criminele pad op kunnen gaan. Dus deze logica volgend: Wanneer een kind op jonge leeftijd in aanraking komt met bloot dan wordt het later een drugsdealer, mensensmokkelaar of massamoordenaar.

Maar wat gebeurt er wanneer een kind op jonge leeftijd in aanraking komt met zwart geblakerde open gesneden longen, zwarte afgebroken tanden of kankerogen? Zou het dan stoppen met roken?

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

Naakt agenda 2016

U zult er zelf niet zo bij stil staan, maar de langste dag met de kortste nacht ligt alweer even achter ons. Dat betekent dat we bezig zijn met de tweede helft van 2015 en dat betekent dat we alweer langzaam naar het einde van het jaar hobbelen. Verhalen over wel of geen Zwarte Piet en de Veramerikanisering van onze maatschappij door het oprukkende vreetfestijn kerstfeest duiken de kop weer op. Wel of geen Halloween? Het houdt velen van ons bezig. Maar wat ons pas echt bezighoudt is misschien wel de keuze voor de agenda  van 2016. Ieder jaar weer rond deze tijd komen de aanbiedingen voor nieuwe agenda’s en kalenders binnen. Wat moeten we doen? Welke keuze maken we voor het nieuwe jaar?

In dit kader doen veel sportverenigingen een duit in het zakje. Door bezuinigingen is de subsidie weggevallen en dus komt het voortbestaan van de club of vereniging in gevaar. Dus moet de clubkas worden gespekt met… u raadt het waarschijnlijk al: een naaktkalender. Een kalender met daarop naaktfoto’s in allerlei soorten en maten, vormen en kleuren. Veelal vrouwelijk naakt, want dat verkoopt het beste. Vrouwelijk naakt verkoopt altijd goed. Dus gaan veel meiden van sportverenigingen (maar bijvoorbeeld ook studentenverenigingen) uit de kleren voor een paar opwindende foto’s voor een naaktkalender.

De oude Grieken sportten immers ook naakt. Opgehitste mannen kopen maar al te graag een kalender met daarop naakte vrouwelijke sporters. Het vrouwenelftal van FC Bayern München ging naakt, zoals ook het dames voetbalelftal van VfL Sedelfingen, het nationale vrouwen rugbyteam van Frankrijk en het dames volleybalteam van het Belgische Waregem. Erg opwindend waren die foto’s allemaal niet: alles bleef keurig bedekt en het naakt werd vooral overgelaten aan de fantasie van de (overwegend) mannelijke koper.

Hoewel dus aangeprezen als een naaktkalender is al het naakt keurig bedekt en dat is kopersbedrog. Het is een kat in de zak. Het is een miskoop. Op een echte naaktkalender zijn de speelsters in vol ornaat te zien. Dus open en bloot. Niet hun billen, borsten en vagina bedekkend met een voetbal, volleybal of ordinair met de handen. De vrouwen sporters doen alsof ze een gedurfde stap hebben ondernomen, maar eigenlijk hadden ze de kleren gewoon aan kunnen houden want je ziet niks.

Dus tenzij het een echte naaktkalender is waarop de dames echt naakt zijn is de naaktkalender geen echte naaktkalender. U kunt ‘m in dit gavel gewoon links (of rechts, zo u wilt) laten liggen. Daarom hierbij de oproep aan de vrouwelijke sporters die dit jaar weer overwegen een naaktkalender te produceren om de clubkas te spekken: maak voor 2016 nou eens een echte naaktkalender, waarop echt naakt te zien is!

Veel succes.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e 

Voor de eerste keer naakt (scène)

Foto: Tumblr.com

"Hij schaamde zich voor zijn penis, die opgewonden was geworden. Dat was eigenlijk al zo vanaf het moment dat hij deze ochtend zijn huis verliet en voor het eerst in zijn leven naakt door dit dorp liep. Nog niet eerder in zijn leven was hij naakt tussen andere naakte lichamen. Bang voor de reacties van de andere naakten, die ongetwijfeld al meer ervaring hadden in het naakt zijn. Bang dat de anderen hem lacherig zouden aanspreken. Deze eerste keer naakt onder de naakten voelde alsof hij voor de eerste keer seks had, en dan ook nog eens met een vrouw die veel meer ervaring had. Net als tijdens zo’n eerste keer schaamde hij zich ook voor zijn lichaam, dat niet bepaald strak en slank was. En dan zin penis, die maar niet in een normale positie wilde terugkeren. Hij was ook bang te worden aangesproken als hij met zijn stijve penis iets te lang naar een vrouwenlichaam keek. Maar het was heel moeilijk om dat niet te doen, want naakte vrouwenlichamen waren hier in overvloed. Sterker nog: ze leken zelfs in de meerderheid. Misschien zouden opgeschoten pubers hem uitlachen? Zou hij worden aangesproken door mannen die dachten dat hij van de herenliefde was? Zouden vrouwen van zijn leeftijd hem uitlachen omdat aan zo ongeveer alles te zien was dat dit de eerste keer was? Omdat hij van alle kanten uitstraalde dat hij bang was om zijn naakte lichaam in het openbaar te vertonen? Zouden er dorpsgenoten zijn die stiekem foto’s van zijn lichaam maakten en die vervolgens publiceerden op het internet? Binnen enkele seconden zou zijn foto te vinden zijn op talloze computers wereldwijd. Ook op computers van mensen die kwaad in de zin hadden. Zijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Zijn vrienden, kennissen en familie zouden hem uitlachen. Hun commentaar kon hij al raden. Misschien zou hij wel in moeilijkheden komen als hij zichzelf zou masturberen bij het aanzien van een naakt vrouwenlichaam, of dat ene tienermeisje die nog strak in haar vel zat. Uiteindelijk besloot hij de sprong maar te wagen en naar dit dorp te komen, om echt voor een lange tijd naakt te kunnen zijn. Hij wilde weten hoe het was om naakt tussen de naakten te zijn. Hij wilde voelen wat het betekende om minstens drie weken aan één stuk geen kledingstuk om zijn lichaam te hebben. Drie weken geen kleding dragen. Geen zwembroek. Geen T-shirt. Compleet naakt zou hij zijn, overal waar hij ging. Hoe zou het zijn om met een opgewonden penis over straat te lopen? Hoe zou er op zijn lichaam worden gereageerd en zou hij als onervaren nudist worden opgenomen in een groep ervaren naakten? Maar hij wilde die drempel over. Omdat hij een duidelijk punt wilde maken. Voor zichzelf, maar ook naar de rest van de wereld. Dit was zijn naakte lichaam. Dit was hij. Misschien niet strak, slank en gespierd. Misschien niet het lichaam dat vrouwen graag zagen, maar de vrouwen die hem tegemoet kwamen, moesten het hier maar mee doen. Misschien was het de eerste dagen wat onwennig om naakt rond te wandelen door dit dorp. Maar het moest er maar eens van komen. De horde moest maar eens worden genomen.

Uit pure schaamte voor zijn opgewonden penis had hij een plekje op het strand opgezocht waar weinig mensen waren. Daarna wist hij niet hoe snel hij het water in moest rennen, om zo niet al teveel dorpsgenoten en badgasten tot last te zijn met zijn nog immer opgewonden penis. Met angst in zijn ogen had hij naar tegenliggers, passanten en badgasten gekeken, in de hoop geen opmerking te krijgen over zijn stijve penis. Maar er was niemand die naar zijn penis keek. Niemand die er een opmerking over maakte. Sterker nog: iedereen in dit dorp deed net, alsof een man met een stijve penis in dit dorp heel gewoon was. En dat was het ook, want er liepen hier en daar verspreid over het dorp talloze mannen rond die ook een stijve penis hadden. Sommige van ven wandelden hand in hand met een naakte vrouw. Het was een merkwaardig beeld waar hij maar niet aan kon wennen. Tijdens zijn verblijf in het water ontspande zijn penis zich weer, dus durfde hij het water weer uit te komen. Hij kreeg het idee dat zijn lichaam inmiddels wel gewend was geraakt aan al dit naakt. Want net als hij was iedereen naakt. Hier waren naakte lichamen zover het oog kon reiken; en verder. Honderden. Duizenden. En niet zomaar even naakt als in topless of schaars gekleed. Niet als in net iets te kleine broekjes aan of alleen wat oudere mannen die liepen te flaneren met hun naakte lichaam. Niet als in vrouwen met iets te grote borsten in iets te kleine bikinibeha’s. Niet als een klein deel van het strand dat speciaal was gereserveerd voor naakte lichamen die alleen maar even een paar uurtjes kwamen bijkleuren in een speciaal voor hen afgezet gebied. Niet alleen oudere mannen en vrouwen die toch niets meer te verliezen hadden, maar ook jongere mensen: Tieners, twintigers, dertigers en veertigers. Geen onderscheid in leeftijd, huidskleur, geloof of geslacht. Vrouwen met een strak lichaam en forse borsten; meisjes met een pril lichaam en kleine borstjes, maar ook oudere vrouwen met wat minder volle borsten. Sommige borsten stonden strak, sommige hingen er een beetje. Sommige vagina’s wagen goed bijgehouden, anderen waren strak geschoren en weer andere vrouwen maakte het blijkbaar niet zoveel uit wat er tussen hun benen gebeurde. Er waren mannen met een strak lichaam en een grote penis, maar ook mannen met een minder strak lichaam en een kleine penis. Maar gelukkig voor hem waren er ook mannen zo als hij, die wat minder slank waren en een penis hadden die niet de ideale lengte had. Tot zijn opluchting schaamde hier niemand zich voor zijn of haar naakte lichaam. Hier maakte niemand een opmerking over een naakt lichaam dat niet aan de eisen van de tijd voldeed: goed verzorgd, strak, slank, geen oneffenheden en alles in perfecte conditie. Dit waren geen fotomodellen die allemaal strakke lijven hadden, maar mensen van alledag. Hier was iedereen naakt onder de naakten. Dit was één grote kolonie naakte mensen. Naakte lichamen in allerlei soorten en maten, hoogtes en breedtes. Alle activiteiten hier werden naakt uitgevoerd. Niet alleen zonnebaden op het strand of zwemmen in de zee, maar ook actieve sporten zoals hardlopen langs de waterlijn. Naakte mannen en vrouwen renden het kilometerslange strand af en luisterden ondertussen naar muziek uit hun MP3-speler. Ook op het terras een drankje nuttigen of wandelen over de kilometers lange boulevard ging naakt. Naakte lichamen liepen winkels in en uit en weer andere naakte lichamen zaten gewoon wat te zitten op één van de vele bankjes. Er waren naakte lichamen die zich kostelijk vermaakten met andere naakte lichamen, door ernaar te kijken of ermee te praten. Naakte lichamen maakten de straten schoon en andere naakte lichamen hadden een plaatsje gevonden in de schaduw en lagen in elkaars armen. Hier viel je pas op als je niet naakt was."

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.