Erotisch verhaal : Jenna van Kuijk: Hoop in de nieuwe eeuw

Wie anno 2010 een huis wilde kopen had veel moeite om een hypotheek af te sluiten. Door de bankencrisis waren banken niet zo happig meer op het verstrekken van leningen, en vooral met zichzelf bezig. Dit zorgde voor een initiatief dat ze als 15-jarig meisje samen met een klasgenoot opzette voor Juno, een bedrijfje dat via crowfunding leningen verstrekte. Het fenomeen was destijds nieuw in Nederland. Daardoor kreeg het veel aandacht in de media, wat voor groei van het klantenbestand zorgde.  Met haar bedrijfje Steva – destijds de naam van haar hond – ging kocht ze fietsen in en leverde die af bij de klant, zonder dat ze zelf een magazijn vol fietsen had. Zo deed ze dat ook met elektronica, schoonmaakmiddelen en zelfs met cosmetica. Wie zijn auto wilde verkopen zonder daarvoor een nieuwe te moeten terugkopen kon terecht bij Gerard, een website waarop auto’s konden worden aangeboden.  Gerard was de naam van haar vader, die zelf automonteur was.

De bedrijfjes liepen zo goed dat ze haar middelbare school nooit af maakte. Nog vóór haar achttiende had ze het zo druk met al die websites dat ze geen tijd meer had om te studeren. De initiatieven werden websites en de websites werden bedrijven, met ieder tien, twintig mensen personeel. Het zorgde er ook voor dat ze vóór haar achttiende al miljonaire was. Maar het trok ook de aandacht van de bedrijven die in 2010 alleen nog met zichzelf bezig waren: Juno ging naar een Zweedse investeerder en een Nederlandse bank; Steva ging naar een investeerder die rijk was geworden met de verkoop keukens en badkamers en Gerard werd overgenomen door een Nederlandse importeur van personenauto’s.

Jenna van Kuijk heet ze. Nog vóór haar 25ste was ze miljardair en kon ze een haar eigen Gates LearJet privévliegtuig kopen waarmee ze tegenwoordig de wereld over vliegt op zoek naar nieuwe initiatieven om in te investeren. Soms met ingehuurde piloot; soms vliegt ze zelf . Maar met de kleine privéjet vliegt ze ook van lezing naar lezing om voor veel geld (enkele tienduizenden euro’s per keer, exclusief reis- en verblijfskosten) grote zalen vol vooral mannen toe te spreken over haar successen. Ze is een graag geziene gast in nationale- en internationale praatprogramma’s en een Duitse filmploeg van het YouTube kanaal DW heeft haar zelfs een half jaar lang gevolgd om een driedelige documentaireserie over haar te maken. Haar verhalen gaan over hoe ze nooit ook maar één opleiding succesvol afrondde maar ervoor koos om eigen baas te worden. Haar vliegbrevet haalde ze wel.

De mannen in de zalen waar ze spreekt zijn allemaal bankiers, investeerders of directeuren van grote financiële instellingen. Hoge ambtenaren van ministeries, ministers en presidenten uit de meest uiteenlopende landen. Geboeid luisteren de mannen naar haar verhaal over waarin te investeren en hoe haar verfijnde neus voor dat ene lekkere brokje vlees werkt. Haar verhaal is soms onsamenhangend en ze treedt vaak in herhalingen. Vragen uit het publiek beantwoordt ze met een verhaal waar eigenlijk nog méér vragen uit ontstaan. Maar dat schijnt niemand in deze zaal echt te boeien. Alle aanwezigen vragen zich af hoe zo’n jonge vrouw zo vroeg zo snel superrijk kon worden.

Ik ben één van die toehoorders. Uitgenodigd door een zakenrelatie zit ik samen met een paar honderd andere mannen in een chique zaal vol kroonluchters en luxueuze stoelen, in een evenzo luxueus hotel in Salzburg, Oostenrijk. Ik kijk het allemaal aan. Ik luister naar haar verhaal en denk er het mijne over. Alleen ik weet hoe fascinerend mooi haar naakte lichaam eruit ziet. Ik weet hoe ze de liefde bedrijft, hoe een succesvolle vrouw  haar orgasme ontwikkelt en intens klaarkomt. Ik ken de omvang van die mooie, volle borsten waarvan de tepeluiteinden ieder een andere kant op wijzen. Haar borsten hangen er een beetje bij, waardoor ze niet strak zijn maar dansen over haar lichaam bij iedere beweging die ze maakt. Ik ken de bewegingen die ze maakt en ik weet hoe ze kreunt tijdens het opwekken van haar orgasme. Ik weet dat haar dansende borsten naar aardbeitjes smaken. Ik weet dat haar borsten wilde bewegingen maken als ze in het hondjesstandje op haar knieën zit en een man haar van achteren in haar kutje neemt. Ik weet dat ze graag van achteren in haar kutje wil worden genomen. Ze staart dan naar de muur of naar het plafond, zodat ze de man die haar neemt niet hoeft te zien. Stilletjes vraag ik me af of ze wel eens een man meeneemt in dat vliegtuig om op grote hoogte intens klaar te komen. Maar ze is wars van wilde erotische fantasieën en ziet een man als noodzakelijk kwaad. Toch kan ik genieten van haar lichaam. Ik voel de mierzoete aardbeiensmaak als ik een andere man haar kutje zie bevredigen.

Door al die vragen moet ik mee aansluiten bij de rest van ze zaal: Ik snap geen woord van haar verhaal. Toch staan alle aanwezigen op om te applaudisseren voor haar als ze haar verhaal heeft afgerond. In een hoek van het podium zitten achter een tafel drie vrouwen en twee mannen; allen strak in het pak gehesen. Net als de rest van de aanwezigen. Die aanwezigen geven haar een staande ovatie en ze buigt diep om het applaus nederig in ontvangst te nemen.  Ze ziet mij. Ze weet dat ik tientallen films heb met daarop hoe ze intense seks heeft. Maar dat lijkt haar niet echt te boeien.

#OscarsSoWhite

Vandaag (zondag 28 februari 2016) barst de jaarlijkse Oscar regen weer los. Het is een feestje voor de filmwereld, door de filmwereld. Ofwel: filmmakers die elkaar prijzen geven. De Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS) – de organisatie die de felbegeerde filmprijzen uitreikt – heet een onafhankelijk instituut te zijn, maar door de jaren heen is gebleken dat het dit eigenlijk helemaal niet is.

Genomineerden voor de Oscars voor mannelijke hoofdrol zijn dit jaar: Eddie Redmayne (The Danish Girl), Michael Fassbender (Steve Jobs), Bryan Cranston (Trumbo), Matt Damon (The Martian) en Leonardo DiCaprio (The Revenant). Bij de vrouwen zijn genomineerd Brie Larson (Room), Charlotte Rampling (45 Years), Cate Blanchett (Carol), Saoirse Ronan (Brooklyn) en – die mag niet ontbreken – Jennifer Lawrence (Joy). Wat hebben al deze acteurs en actrices met elkaar gemeen? Ze zijn allemaal blank. Zelfs in de nominatie voor beste bijrol, productie, scenario en regie zijn geen zwarten genomineerd. Het leidde tot een woede uitbarsting bij zwarte acteurs als Will Smith, Chris Tucker, Martin Lawrence en regisseur Spike Lee. Ze vonden het onbegrijpelijk dat er niet eens een zwarte acteur bij de genomineerden zat. Direct kwamen de rassenscheidingen weer naar boven. Direct werd weer verwezen naar de Apartheid. En terecht.

De AMPAS is een spreekbuis voor de machtige Hollywoodstudio’s, die jaarlijks veel pulp over ons uit storten. Hollywoodstudio’s die met speelfilms vooral Amerikaanse propaganda verspreiden. Propaganda die voornamelijk is gericht op traditionele Joods/Christelijke waarden. In die Joods/Christelijke waarden zijn mannen sterk. Mannen vechten en mannen zijn helden. Vrouwen daarentegen zorgen ervoor dat de man niets te kort komt. Vrouwen horen niet te vechten, maar achter het aanrecht te staan. Vrouwen horen voor kinderen te zorgen. Mannen spelen met wapens en vechten iedere dag tussen 0900h en 1700h een oorlogje uit. Eenmaal thuis gekomen ligt de vrouw weer met gespreide benen voor de mannelijke held klaar. En omdat kleine kinderen ook naar die film kunnen kijken moeten de borsten van de zorgende vrouw wel worden afgedekt. Naakt is namelijk niet toegestaan in Hollywood producties. Komt er onverhoopt toch een blote borst of piemel in voor dan riskeren de speelfilms een PG (‘parential guideness’, ouders moeten meekijken) of 18+ label. Dat betekent minder bioscoopbezoekers en dus minder inkomsten voor de producenten. Dus doen filmmakers hun uiterste best om onder dat PG- of 18+ label uit te komen. Zelfs in een zogenaamd erotische speelfilm als Fifty Shades of Grey (veel meer erotische speelfilms zijn er de laatste 20 jaar niet in de bioscoop vertoond) is het naakt tot in keurige proporties teruggebracht. Er is zelfs een gekuiste versie van Fifty Shades of Grey, waarin alles is afgedekt. Maar zelfs in de ongekuiste versie is het naakt maar karig en bijna niet zichtbaar.

Ondertussen jaagt de mannelijke actieheld 217 mensen op gruwelijke wijze de dood in maar dat is blijkbaar van ondergeschikt belang. Want die 217 mensen zijn wel de dood ingejaagd door een stoere all american hero en met behulp van het modernste wapentuig dat het Amerikaanse leger op dit moment te bieden heeft. Hollywood heeft ons geleerd dat als er ergens ter wereld stront aan de knikker is, het Amerikaanse leger klaar staat om ons te beschermen. Of dat nu Russen, moslims, aliens of zombies zijn. Het Amerikaanse leger is daar om ons Westerlingen te beschermen tegen het kwaad. Dus: reclame voor de traditionele conservatieve Joods/christelijke waarden, reclame voor de traditionele rolmodellen en reclame voor de Amerikaanse defensie industrie.

Hollywood moet toestaan dat vrouwen net zo goed als mannen naakt moeten zijn en dat vrouwen inmiddels hun plaats in de maatschappij hebben opgeëist. De Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS) moet moderniseren. Hollywood moet af van het idee dat vrouwen onderdanige, zorgzame en vooral domme wezentjes zijn die zich laten leiden aan de hand van een all american hero. In de jaren dertig van de vorige eeuw kon dat nog wel. Maar anno 2016 is dat volledig uit de tijd.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e