Terwijl acteurs en schrijvers in Hollywood ruzie maken met filmproducenten over het gebruik van kunstmatige intelligentie maakt het koppel Tessa en Paul er al meer dan tien jaar gebruik van. Het stel produceert speelfilms die eigenlijk een anderhalf uur durende seksscène zijn.
Het tweetal leerde elkaar kennen toen hij al tien jaar ondernemer was en zij nog studente aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Zij was zeventien en hij 39 als ze voor de eerste keer seks hebben. Dat voelde van beide kanten zo goed dat ze meer wilden. Een relatie hebben ze wel geprobeerd maar vanwege het leeftijdsverschil zat een relatie er gewoon niet in. Zo af en toe seks met elkaar was veel spannender. Het maakte het verlangen naar elkaar groter. De term ‘seksmaatjes’ was geboren.
Het tweetal experimenteerde veelvuldig met seks voor een draaiende camera en maakte in 2010 uiteindelijk een tweetal erotisch getinte Kerstfilms. De opnames vonden verspreid over 4 jaar plaats in Noorwegen, op IJsland en in de Verenigde Staten. In die twee films is het tweetal gedurende de hele film naakt. Tussen de omgevingsshots door vrijt het tweetal in bed en voor een haardvuur, omringt door kerstsferen. Tussen het vrijen door worden beelden vertoond van een naakt sneeuwballengevecht en een naaktwandeling in de sneeuw. De films bleken een commercieel succes. Nog steeds.
Het succes van deze speelfilms was een Zweedse regisseuse niet ontgaan. Zij nodigde het tweetal uit om seks te hebben op een privévliegveld op het Spaanse eiland Mallorca. Het vliegveld zag eruit en had alle faciliteiten als een echt vliegveld maar kende nauwelijks passagiers, omdat de eigenaar het vliegveld voor zichzelf wilde houden. Een unieke locatie om seks te hebben. Maar waar de Zweedse regisseuse maar één film wilde maken, wilde het tweetal een hele serie speelfilms op de luchthaven maken. Ze spraken af dat de Zweedse regisseuse alle dertien afleveringen zou maken, maar voor haar speelfilm slechts enkele seksscènes zou gebruiken. Het overige materiaal mochten Paul en Tessa gebruiken. Zowel de speelfilm als de speelfilmserie waren een commercieel succes.
Seks op verschillende locaties zou de leidraad in hun bestaan worden. Alleen hadden ze niet altijd de tijd om daadwerkelijk naar die locaties toe te reizen. Dus besloten Tessa en Paul een studio te bouwen. Binnen zouden alleen maar groene schermen hangen, en computerapparatuur die de omgeving waarin ze seks zouden hebben kunnen nabootsen. Zo kon de computer op basis van miljoenen foto’s beschikbaar op het internet in luttele seconden een hotelkamer, de binnenkant van een passagiersvliegtuig of een natuurgebied nabouwen. Die locatie kon worden geprojecteerd op de groene schermen om hen heen zodat de kijker dacht dat het tweetal daar daadwerkelijk was, terwijl de omgeving waarin ze zich bevonden nergens ter wereld bestond. Van de Australische woestenij, een eeuwenoude molen in Nederland via een luxueus chalet hoog in de Zwitserse Alpen tot aan een hagelwit strand in de Caraïben; De hotelkamer, het cruiseschip, treincoupé, een vliegtuig en het leegstaande autodealers waarin ze seks hadden waren allemaal nep. Tijdens de seks op klaarlichte dag in een Frans dorpje hebben de twee weliswaar echte seks, maar zijn het steegje waarin het tweetal intense seks heeft en de markt verderop door de computer nagebootst. Die markt, waar honderden mensen tussen enkele tientallen marktkraampjes wandelen is er nooit geweest en die mensen die daar lopen ook niet. Sterker nog: Die mensen bestaan helemaal niet maar zijn – net als de markt en de omgeving geheel door de computer gecreëerd, inclusief de licht- en geluidseffecten. Het dorpje bestaat niet, het marktpleintje ook niet en zelfs de marktkooplui bestaan niet. Toch ziet het geheel er levensecht uit alsof het wel degelijk bestaat. Dat er iets niet helemaal klopt kan de kijker eigenlijk alleen maar opmaken omdat sommige mannen en vrouwen wel erg schaars gekleed zijn, of soms helemaal naakt rond lopen zonder dat iemand daar iets van zegt. Ook lijk het steegje waar het tweetal intense seks heeft zich op een steenworp afstand van de drukken markt te bevinden terwijl ook daar niets van wordt gezegd door de bezoekers.
Om het nóg verwarrender te maken worden beelden die door de computer zijn gecreëerd gemixt met beelden die echt op die locatie zijn opgenomen. Het tweetal maakt uitvoering beelden van de omgeving waarin het graag seks zou willen hebben, om dat vervolgens aan de computer te tonen. Doormiddel van de omgevingsshots leert de computer ook in welke omgeving het tweetal seks zou willen hebben. Zo kan de computer niet alleen de achtergrond bewerken maar bijvoorbeeld ook meubilair tussen plaatsen in de ruimte waar het tweetal seks heeft, of, in het geval van de autodealer, auto’s in de ruimte plaatsen. Om het voor de kijker verwarrend te maken of dit nou allemaal echt is maakt het tweetal gebruik van een vliegende camera van grote afstand naar het vrijende tweetal toe vliegt, en om het vrijende tweetal heen – zowel van veraf als van (heel) dichtbij.
Tijdens hun 25 jarig jubileum – het tweetal kende elkaar 25 jaar – bracht het koppel via hun betaalkanaal een liefst 18-delige documentaire uit, waarin ze anekdotes afwisselden met seksscènes. Echter hadden ze geen beelden van hun eerste seksuele escapades. Dus werden die beelden in elkaar gezet door de computer. Zo zien we het tweetal seks hebben in een studentenkamer waarbij Tessa 17 jaar is en hij 39. Ook heeft het tweetal langdurig intense seks midden in de nacht op een perron op het Rotterdam Centraal Station van 2006. Zij is dan 28 jaar en hij vijftig. Dit perron inclusief gereedstaande treinen is door de computer nagebootst en op de groene schermen geprojecteerd. Tijdens de seks zijn de motoren van de treinen te horen en het ogenschijnlijk drukke verkeer aan het Weena, het plein waaraan het Centraal Station ligt. Wanneer de camera vanuit andere perrons naar het perron vliegt waar het tweetal seks heeft blijkt dat er op die andere perrons wel degelijk mensen aanwezig zijn. Maar die mensen zeggen niets van het naakte tweetal.
Om commerciële redenen heeft het tweetal in hun speelfilms een heel andere leeftijd dan in het echte leven. Vaak spelen ze dertigers. Maar voor de seks in de studentenkamer heeft de computer de dan 42-jarige Tessa op beeld 17 jaar jong gemaakt en Paul 39; de leeftijd die het tweetal tijdens hun ontmoeting daadwerkelijk had. Voor de seks op het Centraal Station is zij 28 gemaakt en hij 50. De computer heeft ze niet alleen jonger gemaakt, maar ze zien er ook nog eens beter uit dan in het echt. Hun huid heeft een gezonde bruine kleur, zijn penis is groter, dikker en langer dan in het echt en zijn billen zijn groter en ronder dan in het werkelijke leven. Zijn buik is strakker en armen gespierder. Ook bij haar zijn digitale aanpassingen gemaakt: Zo zijn haar borsten groter en elastischer, is haar buik mooi plat en zijn haar billen ronder en voller. Wanneer zij een meisje van 17 speelt zijn haar borsten iets kleiner (wel vol), ovaler en lopen spitser naar voren af. Zoals nog niet volgroeide meisjesborsten horen te zijn. Alle lichaamsbeharing – behalve de haren op het hoofd en de wenkbrauwen – is voor zover aanwezig digitaal weggeschoren. Ook dragen hun digitale evenknieën dure juwelen zoals een peperduur horloge om hun pols, een 24-karaats gouden kettinkje om hun nek met daaraan met diamantjes beklede de letters “TP” (Tessa en Paul) en draagt zij een (op het zicht) dure armband met edelstenen. Maar feitelijk bestaat dat meisje van 17 helemaal niet en heeft het zelfs nooit bestaan. Ook die man die eruit ziet als een superknappe bodybuilder bestaat niet en heeft nooit bestaan. Dat 17-jarige meisje is gecreëerd uit miljoenen foto’s van 17-jarige meisjes over de gehele wereld en die man is eveneens samengesteld uit de miljoenen foto’s van bodybuilders die op het internet beschikbaar zijn.
Als alles kan worden gecreëerd door en computer, waarom dan nog echt vrijen met elkaar? Simpel: Omdat de technologie nog niet zo ver is. De niet van echt te onderscheiden avatars die via een tiental camera’s iedere beweging van het vrijende koppel volgen en in de virtuele wereld overnemen; wat ze ook doen. Alles – elke seconde – en zelfs de omgeving zien er levensecht uit en is niet te onderscheiden van de werkelijkheid. Iedere beweging van ieder lichaamsdeel, iedere emotie. Ieder detail. Alle lichaamsdelen en spieren bewegen in de virtuele wereld zoals het vrijende koppel in het echte leven ook doet. Zelfs niet wanneer de camera door de ruimte en vliegt waar het tweetal seks heeft, of om het tweetal heen vliegt. Zelfs met de lichtinval en de tijd van de dag is rekening gehouden.
Uit de miljoenen romantische muziekstukken die het internet rijk is maakt de computer ook nog eens romantische achtergrondmuziek, die over de beelden heen wordt gespeeld. De muziek duurt zolang de film duurt. De computer maakt zelf een begin en een eind aan de door de computer terplekke zelf gecomponeerde muziekstukken. De computer weet zelfs wanneer de muziek harder en zachter moet klinken wanneer de seks begin, op het hoogtepunt is en wanneer het eindigt.
Het tweetal heeft inmiddels honderden speelfilms opgenomen en het publiek lijkt er nog altijd van te smullen. Commercieel zijn de films nog altijd succesvol: Hun seksuele samenwerking heeft het tweetal inmiddels meer dan een half miljard dollar opgebracht. Ze zijn digitaal onherkenbaar gemaakt en kunnen zich op deze manier makkelijk door het echte leven bewegen zonder herkend of lastiggevallen te worden. Dankzij deze kunstmatige intelligentie kunnen ze hun beroep blijven uitoefenen (hij is directeur van een investeringsmaatschappij met meer dan 100.000 werknemers en zij is filmmaakster) en in hun spaarzame vrije tijd intense seks hebben en met elkaar wegdromen.
