Een paar weken geleden werd ik gewezen op de
Discovery
serie "Naked and Afraid", waar moderne mensen een wedstrijdje van
de sterkste aangaan met Moeder Natuur. Zoals oermens ook eeuwenlang moest
opboksen tegen de elementen van de natuur. In de serie doen ze dat na. Twee
mensen (een man en een vrouw) van verschillend karakter worden door de producers uit het moderne Westerse leven gehaald en in de wilde natuur
gedropt. Ze moeten binnen een bepaalde termijn een traject afleggen en
ondertussen zien te overleven met eten, drinken, warmte en een bed. Dat bouwen
en verbouwen ze natuurlijk allemaal zelf, want ze mogen slechts één voorwerp
meenemen uit de moderne tijd. Dat voorwerp moeten ze gebruiken tijdens hun
overlevingstocht. Na een korte kennismaking worden ze losgelaten op
verschillende plekken: een stel moet bijvoorbeeld overleven in de jungle, een
ander stel op een onbewoond eiland en een volgend stel in de ruige woestenij.
Ze worden vergezeld door een cameraman en een geluidstechnicus, maar die mogen
alleen ingrijpen in noodsituaties. Na verloop van tijd wordt het gezelschap uitgebreid,
maar de groep blijft bestaan uit een gelijk aantal mannen en vrouwen. De mannen
en vrouwen zijn volslagen onbekenden voor elkaar en... ze zijn naakt.
Poedelnaakt. Helemaal naakt. De oermens droeg immers ook geen Levi Straus
spijkerbroeken, Frank Rijkaard ondergoed, modieuze avondjurken of Gucci
schoenen.
Het is een interessant gegeven: een man en een vrouw moeten naakt zien te
overleven op een onbewoond tropisch eiland, in de keiharde jungle of in de
meedogenloze woestenij. Interessante televisie. Het idee dat acteurs en
actrices naakt zijn trekt kijkers. Veel kijkers. Vooral als de naakte mensen op
zich doodgewone mensen zijn, zoals je die je iedere dag op straat tegen zou
kunnen komen. Geen Hollywood sterren die hun lichaam elk jaar zes keer laten
verbouwen of bijna niets eten omdat ze anders te vet denken te worden en een
vet lichaam levert nou eenmaal geen 20 miljoen dollar per film op.
Maar helaas... Het blijft wel Amerikaanse televisie. Daar kijkt een strenge
waakhond mee en die toetst de beelden aan de wet. Aan de wet van de streng
religieuze belangengroepen zoals de katholieke kerk, want die hebben bepaald
dat een naakt lichaam aanstootgevend is. Twee blote borsten en een penis in
beeld en de streng religieuze waakhond bepaalt al dat de serie naar de hele
late avond moet worden verplaatst of helemaal niet mag worden uitgezonden. Dat
zou een strop zijn voor de producenten, want die zijn gebaat bij zoveel
mogelijk kijkers want dat levert adverteerders en dus veel geld op. Kleine
kinderen zouden wel eens kunnen schrikken van die naakte mensen, bepalen de
religieuze belangengroepen... euh... bepaalt natuurlijk de televisiewaakhond in
de VS. Religie speelt nog altijd een belangrijke rol in de Amerikaanse
maatschappij. Kijkers die naar de serie kijken om daar een paar naakte mensen
door het beeld te zien hobbelen komen dus bedrogen uit: De acteurs zijn
weliswaar naakt, maar voor de kijker hebben ze alles nog gewoon aan. Een groot
deel van het naakte lichaam is namelijk wazig gemaakt. Vooral de
geslachtsdelen. Er is niks te zien! Een commentaarstem roept wel dat de acteurs
naakt zijn, maar alleen aan de billen is dat zichtbaar.
De titel 'Naked and Afraid' is dus volkomen misplaatst en dient per direct
te worden vervangen door 'Afraid to be naked'. Als je naakte mensen in beeld
brengt, breng ze dan ook echt naakt in beeld. Verschuil je niet achter
mogelijke protesten van religieuze belangengroepen. Als je aan een dergelijk
project begint, dan weet je waaraan je begint en dan weet je ook waarom mensen
kijken: ze willen naakte mensen zien. Billen, borsten, vagina's en een penis. Dus dan moet je een naakt lichaam gewoon in vol ornaat in beeld brengen. Helemaal naakt. Gewoon
poedelnaakt, zoals naakt is bedoeld. Niet vervagen of delen wazig maken. Als je als producent niet wilt dat mensen
afhaken dan breng je alles in beeld en dan laat je niets van dat naakte lichaam
wazig. Scheelt ook weer kijkers en dus adverteerders en dus reclame inkomsten.
U leest het al: de auteur van
Hotel vol Verlangens is een warm
pleitbezorger voor het naakte lichaam. Maar diezelfde auteur houdt zijn hart
vast voor de
naakte
datingshow van Reinout Oerlemans en de de
naakte
Lingo Show van Lucille Werner. Allebei later dit jaar op de Nederlandse
televisie te bewonderen. Naakt scoort en dus zullen de kijkers aan de buis
gekluisterd zitten. "Nu gaan we lekker naakte mensen kijken!", denken
de kijkers. "Dat wordt scoren!", denkt Reinout Oerlemans. Maar mensen
die zich nu al verheugen op de blote borsten van Lucille Werner zullen bedrogen
uitkomen. Ook de kandidaten zullen tegenvallen. Zowel bij de show van Oerlemans
als die van Werner. Iemand die een leuk lichaam heeft om naar te kijken gaat
dat niet in vol ornaat op de Nederlandse televisie tonen, dus zal zich ook niet
gaan opgeven voor die show. Maar ook bij deze shows zullen waarschijnlijk de
geslachtsdelen angstvallig onder een wazig beeld worden verborgen, want Lingo
staat geprogrammeerd op de vooravond en dan zijn de kleine kinderen nog op.
Naakt is immers aanstootgevend voor kleine kinderen, vinden ook religieuze
belangengroepen in Nederland... euh, de televisiewaakhond in Nederland
natuurlijk. Diezelfde religieuze belangengroepen hebben er dan weer geen enkele
moeite mee als die kleine kinderen de meest wrede videospelletjes mogen spelen
op hun spelcomputer, waarin ze iedere drie seconden op de meest wrede manieren
en met de meest geavanceerde wapens hun tegenstander mogen neermaaien. Maar twee blote borsten en een penis moeten
worden vervaagd van de nog immer streng religieuze televisiewetten. Ook in
Nederland. Het is overigens nooit wetenschappelijk bewezen dat kinderen
trauma's kunnen overhouden na het zien van een naakt lichaam. Dat is bijgeloof. Waar zouden
kleine kinderen zou eerder een trauma aan overhouden: aan het doodschieten van
een mens of het kijken naar een paar mooie blote borsten?
Maar ja... wie durft er buiten die gebaande paden te lopen..?
Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van
keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de
maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal
over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij
de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het
gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege
zijn levensstijl.
