#OscarsSoWhite

Vandaag (zondag 28 februari 2016) barst de jaarlijkse Oscar regen weer los. Het is een feestje voor de filmwereld, door de filmwereld. Ofwel: filmmakers die elkaar prijzen geven. De Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS) – de organisatie die de felbegeerde filmprijzen uitreikt – heet een onafhankelijk instituut te zijn, maar door de jaren heen is gebleken dat het dit eigenlijk helemaal niet is.

Genomineerden voor de Oscars voor mannelijke hoofdrol zijn dit jaar: Eddie Redmayne (The Danish Girl), Michael Fassbender (Steve Jobs), Bryan Cranston (Trumbo), Matt Damon (The Martian) en Leonardo DiCaprio (The Revenant). Bij de vrouwen zijn genomineerd Brie Larson (Room), Charlotte Rampling (45 Years), Cate Blanchett (Carol), Saoirse Ronan (Brooklyn) en – die mag niet ontbreken – Jennifer Lawrence (Joy). Wat hebben al deze acteurs en actrices met elkaar gemeen? Ze zijn allemaal blank. Zelfs in de nominatie voor beste bijrol, productie, scenario en regie zijn geen zwarten genomineerd. Het leidde tot een woede uitbarsting bij zwarte acteurs als Will Smith, Chris Tucker, Martin Lawrence en regisseur Spike Lee. Ze vonden het onbegrijpelijk dat er niet eens een zwarte acteur bij de genomineerden zat. Direct kwamen de rassenscheidingen weer naar boven. Direct werd weer verwezen naar de Apartheid. En terecht.

De AMPAS is een spreekbuis voor de machtige Hollywoodstudio’s, die jaarlijks veel pulp over ons uit storten. Hollywoodstudio’s die met speelfilms vooral Amerikaanse propaganda verspreiden. Propaganda die voornamelijk is gericht op traditionele Joods/Christelijke waarden. In die Joods/Christelijke waarden zijn mannen sterk. Mannen vechten en mannen zijn helden. Vrouwen daarentegen zorgen ervoor dat de man niets te kort komt. Vrouwen horen niet te vechten, maar achter het aanrecht te staan. Vrouwen horen voor kinderen te zorgen. Mannen spelen met wapens en vechten iedere dag tussen 0900h en 1700h een oorlogje uit. Eenmaal thuis gekomen ligt de vrouw weer met gespreide benen voor de mannelijke held klaar. En omdat kleine kinderen ook naar die film kunnen kijken moeten de borsten van de zorgende vrouw wel worden afgedekt. Naakt is namelijk niet toegestaan in Hollywood producties. Komt er onverhoopt toch een blote borst of piemel in voor dan riskeren de speelfilms een PG (‘parential guideness’, ouders moeten meekijken) of 18+ label. Dat betekent minder bioscoopbezoekers en dus minder inkomsten voor de producenten. Dus doen filmmakers hun uiterste best om onder dat PG- of 18+ label uit te komen. Zelfs in een zogenaamd erotische speelfilm als Fifty Shades of Grey (veel meer erotische speelfilms zijn er de laatste 20 jaar niet in de bioscoop vertoond) is het naakt tot in keurige proporties teruggebracht. Er is zelfs een gekuiste versie van Fifty Shades of Grey, waarin alles is afgedekt. Maar zelfs in de ongekuiste versie is het naakt maar karig en bijna niet zichtbaar.

Ondertussen jaagt de mannelijke actieheld 217 mensen op gruwelijke wijze de dood in maar dat is blijkbaar van ondergeschikt belang. Want die 217 mensen zijn wel de dood ingejaagd door een stoere all american hero en met behulp van het modernste wapentuig dat het Amerikaanse leger op dit moment te bieden heeft. Hollywood heeft ons geleerd dat als er ergens ter wereld stront aan de knikker is, het Amerikaanse leger klaar staat om ons te beschermen. Of dat nu Russen, moslims, aliens of zombies zijn. Het Amerikaanse leger is daar om ons Westerlingen te beschermen tegen het kwaad. Dus: reclame voor de traditionele conservatieve Joods/christelijke waarden, reclame voor de traditionele rolmodellen en reclame voor de Amerikaanse defensie industrie.

Hollywood moet toestaan dat vrouwen net zo goed als mannen naakt moeten zijn en dat vrouwen inmiddels hun plaats in de maatschappij hebben opgeëist. De Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS) moet moderniseren. Hollywood moet af van het idee dat vrouwen onderdanige, zorgzame en vooral domme wezentjes zijn die zich laten leiden aan de hand van een all american hero. In de jaren dertig van de vorige eeuw kon dat nog wel. Maar anno 2016 is dat volledig uit de tijd.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e 

De naakte vrouw is overal

Foto: Tumblr

De naakte vrouw is overal, zo moeten uitgever Playboy en bandenfabrikant Pirelli hebben gedacht. De twee besloten recentelijk daarom maar af te zien van het naakt in hun eigen uitgaven. In februari 2016 komt de laatste Playboy uit met daarin een naakte vrouw. De jaarlijkse Pirelli kalender bevat in de 2016 uitgave ook al geen naakt meer. Twee iconen en voorvechters van het vrije naakt Playboy en Pirelli houden er dus plotseling mee op. Het zijn grondleggers van de naakte vrouw in het openbaar en juist daarom is hun beslissing zo opmerkelijk. Hun officiële lezing is dat zij niet langer willen betalen voor naakte vrouwen terwijl er inmiddels overal op het internet naakte vrouwen gratis te zien zijn. Maar is dat eigenlijk wel zo? Komt hun beslissing niet voort uit de veramerikanisering van deze maatschappij, waarin al het naakt geheel volgens streng katholieke waarden moet worden afgedekt?

Is het niet zo dat zowel Playboy als Pirelli de boot naar de moderne tijd volledig hebben gemist? Zoals eerder ook Kodak niets deed met de digitale fotografie, waardoor concurrenten als Canon en Nikon de markt voor digitale fotografie beheersten. Zoals Nokia die helemaal niets zag in de ontwikkeling en verkoop van smart phones, waardoor Apple en Samsung die markt volledig beheersten. Zoals Audi, BMW en Mercedes helemaal niets zagen in de elektrische auto in de executive markt (hooggeplaatste managers en directeuren), waardoor Tesla die markt nu volledig beheerst. Zoals videoketen Blockbuster, die niets zag in de verkoop van films en series via internet, waardoor Netflix die markt nu volledig beheerst.

Op die manier hebben Playboy en Pirelli hebben nooit iets gedaan met de concurrentie van websites zoals Femjoy, MetArt en Petter Hegre. Ze hebben het jarenlang laten versloffen waardoor ze langzaam steeds meer marktaandeel verloren aan die nieuwe initiatieven. Belangrijker nog was wel de manier van fotograferen; op die paar foto’s die Playboy en Pirelli produceerden werd de vrouw onderdanig en als een lustobject afgebeeld. Femjoy, MetArt en Petter Hegre lieten de vrouw juist in haar waarde. Maar mannen wilden niet meer naar foto’s kijken, maar ook bewegend beeld zien waarop zo’n model een rondje loopt, piano speelt of een dansje doet. Femjoy, MetArt en Petter Hegre  hebben dat op tijd begrepen en introduceerden in 2008 al nieuwe kanalen waar de kijker voor relatief weinig geld kon grasduinen in een vrijwel oneindig archief van filmpjes. Websites als Erotica X, Joymii en 21naturals gaan daarbij nog eens een stapje verder en laten porno acteurs met elkaar seks hebben. Niet even een anderhalve minuut, zoals op het Playboy televisiekanaal. De films op kanalen als Erotica X, Joymii en 21naturals duren tot wel een half uur. Geen suf verhaaltje over overspelige mannen en jaloerse echtgenotes maar rechttoe rechtaan seks. En dan is er nog het geweldige initiatief van Naked News; een op zich doodordinair nieuwsbulletin, ware het niet dan de nieuwslezeressen poedelnaakt het wereldnieuws tot de kijker brengen.

Al die initiatieven zijn volledig voorbij gegaan aan Playboy en Pirelli. Het is echter niet voorbij gegaan aan de porno consumerende mannen en vrouwen (geschat wordt dat 30% van de bezoekers op porno websites van het vrouwelijke geslacht is) die de Playboy echt niet kochten vanwege de mooie horloges of snelle auto’s. Pirelli heeft daarnaast ook nog eens last van initiatieven van sportverenigingen, die naaktkalenders met naakte sportende leden verkopen om de clubkas te spekken.

De markt heeft dus nieuwe initiatieven ontwikkeld en er valt voor Playboy en Pirelli geen droog brood meer te verdienen omdat ze daarin niet zijn meegegaan. Als Playboy en Pirelli waren meegegaan hadden ze gewoon kunnen blijven verdienen aan naakt net als de eerdergenoemde initiatieven. De conclusie van Playboy en Pirelli is dus helaas onwaar: de naakte vrouw is overal, behalve in de Playboy en op de Pirelli kalender.


Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

Lees ook: Nackedei adé : Die Tage des Pin-up-Kalenders sind gezählt http://bit.ly/222shWB   

Een ode aan de blote borsten van Heleen van Royen

Dit is een ode aan Heleen van Royen. Of eigenlijk aan de borsten van Heleen van Royen. Heleen is geen meisje: het is een stoere vrouw die opkomt tegen de gevestigde elite. Het is een vrouw die graag buiten de gebaande paden loopt en lekker controversieel is. Tegen de stroom in zwemmen; geen doorsnee leventje leiden. Even lekker stout zijn en je niet aan de ongeschreven wetten van deze maatschappij houden. Eigenlijk droomt iedere vrouw daarvan, want de boeken van Heleen gaan als hete broodjes over de toonbank. Haar boek Stout werd vooral en massaal gekocht door vrouwelijke lezers. Van de verkoop van die boeken heeft Heleen inmiddels een huis in Portugal van kunnen kopen. Een huis, waar ze zich afgelopen jaar schaamteloos naakt liet fotograferen door mannenblad Playboy. Heleen schrijft namelijk al jaren hele dikke boekwerken vol met avontuurlijke verhalen en hoe je als vrouw je saaie leventje gedag kunt zeggen, zoals ik zelf onlangs in mijn boek Hotel vol Verlangens schreef. Hotel vol Verlangens gaat over de ontmoeting tussen de ik-persoon en Lykke, die altijd een keurig leven heeft geleid maar eigenlijk nooit gelukkig is geweest. Tijdens een vakantie in Griekenland ontmoet ze een man, die haar leert los te komen van zichzelf. Dit doet hij door Lykke te laten zien dat er ook nog een ander leven is, dan dat strak geregisseerde degelijke leventje dat ze tot dat moment altijd heeft geleid. Net als Heleen buiten de gebaande paden durven lopen. Lef tonen, ogen openen en weg uit die tunnelvisie. Stap uit die kleinburgerlijke Opel Astra en in een nieuwe wereld.

Heleen was de eerste in Nederland, die via haar boeken vrouwen probeerde aan te sporen dat degelijke leventje zoals dat van Lykke achter zich te laten en zich te storten in het avontuur. Doe eens gek, doe eens stout. Doe eens anders dan anderen. Ga weg uit die rij mensen, die allemaal dezelfde kant op lopen. Nederlandse vrouwen zijn echter vrij traditioneel en doorgaans erg preuts. Naakt gaan is in Nederland nog altijd een echte mannenaangelegenheid; vrouwen vinden het wel spannend en leuk om erover te lezen, maar zien het zichzelf niet zo snel doen. Met haar boeken heeft Heleen geprobeerd de vrouwen er ook in te betrekken, maar die moeite is tot nu toe tevergeefs. Daar, waar Heleen geen enkele moeite heeft lekker naakt te gaan, maken Nederlandse vrouwen zich erg druk over hun lichaam en gaan dus niet snel uit de kleren. Het personage Lykke uit Hotel vol Verlangens is, hoewel ze de Deense nationaliteit heeft, gemodelleerd naar die materialistische, hebzuchtige Nederlandse vrouw, die niet verder kan denken dan huisje-boompje-beestje. Heleen fotografeert zichzelf graag naakt en laat zichzelf graag naakt fotograferen. Haar blote borsten zijn inmiddels beroemder dan zij zelf. Misschien wil de Nederlandse vrouw er niet aan, omdat Heleen in de media wordt afgeschilderd als een nymfomane en een seksverslaafde; een doorgedraaide gek, die wel heel erg trots is op haar eigen lichaam. Zo gauw Heleen zichzelf weer eens (letterlijk) bloot heeft op Twitter of Facebook, zijn de opmerkingen namelijk niet van de lucht. GeenStijl, een website die is gelieerd aan De Telegraaf, maakte deze week gehakt van haar actie. Vreemd, want De Telegraaf is toch niet vies van wat opruiend populisme.

Deze week blokkeerde het Amerikaanse Facebook dan ook eens 24 uur de toegang voor Heleen, nadat ze een naaktfoto van zichzelf op haar eigen Facebook pagina had geplaatst. De foto is erg donker en er wordt slechts één borst getoond en die is door de donkere omgeving ook nog eens nauwelijks zichtbaar. Maar genoeg voor het preutse Facebook om haar de toegang tot haar eigen pagina te blokkeren. Twitter nam tot nu toe nog geen maatregelen, maar Facebook wil niet dat gebruikers naaktfoto’s van zichzelf publiceren, omdat ook jeugdige bezoekers mee zouden kunnen kijken. In het verweer van Facebook stond te lezen dat naaktfoto’s angstaanjagend kunnen overkomen op jeugdigde Facebook gebruikers. Dus moeten die jeugdige bezoekers worden beschermd tegen dit soort duivelse praktijken. Maar wat is er nou zo aangstjagend aan een naakt vrouwenlichaam? Jeugdige Facebook bezoekers zien er over tien jaar precies zo uit, zoals de naakte Heleen. Was dat maar waar, want Heleen heeft best een mooi lichaam! Diezelfde jeugdige bezoekers mogen ondertussen gewoon foto’s plaatsen en zien van afgehakte lichamen, lichamen in verre staat van ontbinding en mensen, die ter plekke worden doodgeschoten. Foto’s van groepen jongeren, die een iemand mishandelen en/of pesten vanwege afkomst of gedrag worden door Facebook ook niet geweerd. Jongeren, die andermans eigendommen kapot maken en daarvan foto’s op Facebook plaatsen, zoals het Project X-feest in Haren. En die foto’s blijven gewoon staan! Misschien omdat de slchtoffers hun kleren nog aan hebben, als ze worden mishandeld of vermoord?

Als je jeugdige internetgebruikers echt wil beschermen, dan moet er strenger toezicht komen op de verkoop van bijvoorbeeld videospelletjes voor Xbox, WII en PlayStation. Zij mogen wel aan videogames, waarin de gebruikers op inventieve wijzen elkaar van het leven kunt beroven. Of, zoals deze week in een gratis ochtendkrant stond te lezen (citaat):”Je kunt uit allerlei wapens kiezen waarmee je je tegenstander op inventieve wijze kunt doden”. Ook na twee keer terug te hebben gelezen, stond dit er toch echt. Werd hier nou het moorden en doden van mensen gepromoot? Alsof jonge kinderen eenvoudig het verschil tussen fictie (videospelletje) en het echte leven kunnen onderscheiden. Op documentairezender National Geographic was te zien hoe een (hoe kan het ook anders) Amerikaans jongetje van nog geen 10 jaar oud een Bushmaster halfautomatisch pistool vast hield, terwijl zijn vader hem leerde hiermee te schieten. Hoe raakte hij zo snel mogelijk zijn doel? Een jochie van 10! Als dat soort beelden schaamteloos worden getoond, is het onbestaanbaar dat Facebook de persoonlijke pagina een vrouw blokkeert, die erop staat met één ontblote borst waarvan de contouren ook nog eens slecht zichtbaar zijn. De tepel was niet eens zichtbaar! Facebook, die eerder de persoonlijke pagina van nieuwsorganisatie NOS blokkeerde, omdat daar het woord “porno” op stond (niet eens een afbeelding, alleen een woord!. Videowebsite YouTube verwijdert filmpjes met daarin naakte vrouwen, maar filmpjes uit Syrië laat staan, waarin een man een andere man van heel dichtbij (nog geen meter) dood schiet. Sterker nog: de filmpjes uit Syrië op YouTube zijn de enige mogelijkheid waarop de opstandelingen contact kunnen hebben met de buitenwereld en hoe de buitenwereld kan zien, welke wreedheden Assad zijn volk aandoet.

Heleen inspireerde nog maar weinig vrouwen tot het wandelen buiten de gebaande paden. Ze heeft haar Facebook pagina weer terug, maar heeft wel plechtig moeten beloven dat ze er echt geen naaktfoto’s meer op publiceert. Van zichzelf, noch van anderen. Heleen is echter een vrouw die wars is van regels en richtlijnen ('Stout'), dus het is wachten op de eerstvolgende naaktfoto en de volgende blokkade op haar Facebook pagina, die dan waarschijnlijk voor altijd zal gelden. Daarom is dit een ode aan de blote borsten van Heleen…en die van Lykke natuurlijk.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

Playboy heeft de trein gemist

Heren, u zult het ongetwijfeld al hebben vernomen; Playboy stopt er met naakt. De uitgever van de Amerikaanse versie van Playboy heeft dit besloten omdat naakt vrij op internet verkrijgbaar is en dus is het niet meer nodig om bekende vrouwen uit te nodigen voor veel geld naakt te gaan. Ik weet niet wie van u de afgelopen weken heeft zitten huilen op de bank, bij moeder de vrouw op schoot. Wie van u vindt het echt heel erg, dat hét mannenblad der mannenbladen geen naakt meet vertoont? Als de reacties van afgelopen week als maatstaf gelden, dan zijn dat er niet echt heel veel. En de reden waarom heeft Playboy ook een beetje aan zichzelf te danken.

Playboy anno 2011 is Kodak anno 1999. Wie is er nou niet groot geworden met de fameuze zwart-gele fotorolletjes van Kodak? Kodak was fotografie en fotografie was Kodak. De beste films waren Kodak. De beste camera's waren van Kodak. Niemand kon ook maar in de schaduw staan van de kwaliteit van Kodak. Zelfs concurrenten Olympus en Canon niet. Toch hadden de Japanners eerder door, dat de wereld van fotografie nooit meer hetzelfde zou zijn, als ze zouden inzetten op de verkoop van de digitale camera. Olympus en Canon gingen massaal over op digitale camera's, waar Kodak bleef geloven in haar eigen product. De rest is geschiedenis: Canon heeft de rol van wereldmarktleider in de fotografie overgenomen van Kodak, waar Kodak te laat instapte in de digitale fotografie. Inmiddels is het Amerikaanse concern kansloos ingehaald door de feiten en staat het op omvallen.

Zo ook Playboy. Playboy was ooit een fameus mannenblad, dat synoniem stond voor mooie meiden, die prachtig stonden afgebeeld. De fotografie van Playboy stond synoniem voor kwaliteit. Belichting, lichtinval, compositie, diafragma... alles was meer dan perfect aan de foto's van en in Playboy. Op het hoogtepunt (wel aardig in deze context) liep er in Nederland zelfs een heus televisieprogramma, rond het mannenblad Playboy, waarin onooglijk lelijke vrouwen uit de kleren gingen. Dat was niet erg, want de fotografen van Playboy waren in staat zelfs de meest onooglijk lelijke vrouwen op een schitterende manier in beeld te brengen. Ook waren er allerlei Playboy-spulletjes te koop, zoals kettingen en kraaltjes, met daarop afgebeeld het fameuze konijntje. Maar het konijntje kan naar de slachtbank, om over een maand met Kerstmis te worden verorberd. Playboy heeft - net als Kodak in 1999 - de stap naar de moderne tijd niet willen maken. Met de intrede van internet speelde Playboy nauwelijks in op de nieuwe ontwikkeling. Playboy bleef geloven in het mannenblad, waar modellenwebsites als bijvoorbeeld Femjoy, MetArt en MCN de behoefte bij mannen veel beter bedienden. Waar Playboy inzet op (op z'n zachtst gezegd) niet echt aansprekende maar peperdure naaktmodellen als bijvoorbeeld Aukje van Grinniken, Amanda Krabbé, Patricia Paay en Stacey Rookhuizen, zetten Femjoy, MetArt en MCN in op onbekende en relatief goedkopere jonge modellen, die goed door kunnen gaan voor favoriete buurmeisje (hierbij moet worden aangetekend dat Femjoy, MetArt en MCN commerciële bedrijven zijn, dus altijd modellen gebruiken van achttien jaar of ouder). Omdat vooral Femjoy is opgericht door fotografen (of in ieder geval alleen maar zaken doet met professionele fotografen), is de beeldkwaliteit bij hen vrijwel gelijk aan die van Playboy. (Heteroseksuele) heren, laten we eerlijk wezen: Christina Curry en Britt Dekker kunnen niet echt doorgaan voor de titel van favoriete buurmeisje. Ook het kerstnummer met een aan lager wal geraakte Stacey Rookuizen zal dan ook niet echt over de toonbank vliegen. Bovendien lekken de foto's van de bekende naaktmodellen ieder keer uit. Iets wat de modellenwebsites beter onder controle lijken te hebben.

In het voorbeeld worden de grootste drie modellenwebsites genoemd, maar er zijn er fors meer. Pionier op dit gebied is de Zweedse naaktfotograaf Petter Hegre. Hegre gaf zijn leidende positie echter uit handen, door seks te hebben met één van zijn naaktmodellen. De modellenwebsites lijken allemaal op elkaar, maar Femjoy, MetArt en MCN voeren de boventoon. Gebruikers (Ik ga er vanuit dat veruit de meeste abonnees van van deze modellenwebsites van het mannelijke geslacht is) kunnen voor een paar dollar per maand eindeloos surfen in bibliotheken met duizenden naaktmodellen, waarvan even zoveel naaktfoto's bestaan. Dat kan bij Playboy niet. Het blad Playboy publiceert slechts een paar foto's van het toch al niet echt aansprekende naaktmodel en laat het daar verder bij. Op haar website staan wel een paar foto's, maar voor het echte werk moet je toch naar de winkel, om de papieren versie te kopen. Femjoy, MetArt en MCN publiceren enkele tientallen foto's van één en hetzelfde naaktmodel. Vaak wordt daar ook nog een filmpje bij gemaakt. Daar komt nog bij, dat de naaktmodellen van Playboy een godsvermogen kosten. Gebruikers van de modellenwebsites kunnen bovendien aangeven, welk model ze leuk vinden om te zien, en welk model niet meer terug hoeft te komen. Ook dat kan bij Playboy niet. Playboy doet ook helemaal niets met de wensen van de lezers, c.q. gebruikers. Daar, waar de modellenwebsites direct inspringen op behoeften van hun gebruikers. Wat willen zij zien? Waar worden zij opgewonden van? Het klinkt als vleeshandel, en dat is het eigenlijk ook. Toch is het een teken van de moderne tijd. Playboy leeft wat dat betreft nog teveel in het verleden.

De Playboy koop je niet voor de dure horloges, nieuwste gadgets of mooie sportwagens. De Playboy koop je voor de naakte meiden. We kunnen er in dit preutse landje omheen draaien en een beetje lacherig over doen: Feit is, dat je voor een Playboy naar de winkel moet en dat voelt toch ongemakkelijk. De kassière kan een bekende zijn, net als de klant die achter je staat. Wat zullen die allemaal niet denken, als jij de Playboy wilt afrekenen? Tijdens het surfen door de bibliotheken van o.a. Femjoy, MetArt en MCN blijf je anoniem. Zelfs het versturen van de rekening voor je abonnement kan anoniem. Het is dus in alle rust genieten. Playboy zou dus niet moeten inzetten op bovengenoemde bekende Nederlandse vrouwen, wier carrière volledig in het slob zit, maar aandacht schenken aan die meiden en vrouwen, waar zo ongeveer elke heteroseksuele man de meest wilde seksuele fantasieën heeft. Playboy, verplaats je in de behoefte van de klant en volg niet ijzig je eigen lijn. Durf af te wijken. Eerlijk is eerlijk: van een naakte Patricia Paay wordt een gemiddelde man nou niet direct opgewonden. Het is misschien best aardig om te zien, hoe een vrouw van dik in de zestig er naakt uit ziet, maar opgewonden word je er niet van. Paay is uiteindelijk toch een vrouw, die om aandacht schreeuwt en met een naaktshoot in de Playboy krijgt ze die.

Playboy heeft de stap naar de moderne tijd volledig gemist. En zolang Playboy USA haar koers niet wijzigt, dan zal de markt voor het ooit zo fameuze mannenblad alleen maar afnemen. In dat geval gaat Playboy dezelfde kant uit, als Kodak en is het binnenkort einde verhaal. Dan is ook Playboy ingehaald door de feiten. 

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e