Playboy heeft de trein gemist

Heren, u zult het ongetwijfeld al hebben vernomen; Playboy stopt er met naakt. De uitgever van de Amerikaanse versie van Playboy heeft dit besloten omdat naakt vrij op internet verkrijgbaar is en dus is het niet meer nodig om bekende vrouwen uit te nodigen voor veel geld naakt te gaan. Ik weet niet wie van u de afgelopen weken heeft zitten huilen op de bank, bij moeder de vrouw op schoot. Wie van u vindt het echt heel erg, dat hét mannenblad der mannenbladen geen naakt meet vertoont? Als de reacties van afgelopen week als maatstaf gelden, dan zijn dat er niet echt heel veel. En de reden waarom heeft Playboy ook een beetje aan zichzelf te danken.

Playboy anno 2011 is Kodak anno 1999. Wie is er nou niet groot geworden met de fameuze zwart-gele fotorolletjes van Kodak? Kodak was fotografie en fotografie was Kodak. De beste films waren Kodak. De beste camera's waren van Kodak. Niemand kon ook maar in de schaduw staan van de kwaliteit van Kodak. Zelfs concurrenten Olympus en Canon niet. Toch hadden de Japanners eerder door, dat de wereld van fotografie nooit meer hetzelfde zou zijn, als ze zouden inzetten op de verkoop van de digitale camera. Olympus en Canon gingen massaal over op digitale camera's, waar Kodak bleef geloven in haar eigen product. De rest is geschiedenis: Canon heeft de rol van wereldmarktleider in de fotografie overgenomen van Kodak, waar Kodak te laat instapte in de digitale fotografie. Inmiddels is het Amerikaanse concern kansloos ingehaald door de feiten en staat het op omvallen.

Zo ook Playboy. Playboy was ooit een fameus mannenblad, dat synoniem stond voor mooie meiden, die prachtig stonden afgebeeld. De fotografie van Playboy stond synoniem voor kwaliteit. Belichting, lichtinval, compositie, diafragma... alles was meer dan perfect aan de foto's van en in Playboy. Op het hoogtepunt (wel aardig in deze context) liep er in Nederland zelfs een heus televisieprogramma, rond het mannenblad Playboy, waarin onooglijk lelijke vrouwen uit de kleren gingen. Dat was niet erg, want de fotografen van Playboy waren in staat zelfs de meest onooglijk lelijke vrouwen op een schitterende manier in beeld te brengen. Ook waren er allerlei Playboy-spulletjes te koop, zoals kettingen en kraaltjes, met daarop afgebeeld het fameuze konijntje. Maar het konijntje kan naar de slachtbank, om over een maand met Kerstmis te worden verorberd. Playboy heeft - net als Kodak in 1999 - de stap naar de moderne tijd niet willen maken. Met de intrede van internet speelde Playboy nauwelijks in op de nieuwe ontwikkeling. Playboy bleef geloven in het mannenblad, waar modellenwebsites als bijvoorbeeld Femjoy, MetArt en MCN de behoefte bij mannen veel beter bedienden. Waar Playboy inzet op (op z'n zachtst gezegd) niet echt aansprekende maar peperdure naaktmodellen als bijvoorbeeld Aukje van Grinniken, Amanda Krabbé, Patricia Paay en Stacey Rookhuizen, zetten Femjoy, MetArt en MCN in op onbekende en relatief goedkopere jonge modellen, die goed door kunnen gaan voor favoriete buurmeisje (hierbij moet worden aangetekend dat Femjoy, MetArt en MCN commerciële bedrijven zijn, dus altijd modellen gebruiken van achttien jaar of ouder). Omdat vooral Femjoy is opgericht door fotografen (of in ieder geval alleen maar zaken doet met professionele fotografen), is de beeldkwaliteit bij hen vrijwel gelijk aan die van Playboy. (Heteroseksuele) heren, laten we eerlijk wezen: Christina Curry en Britt Dekker kunnen niet echt doorgaan voor de titel van favoriete buurmeisje. Ook het kerstnummer met een aan lager wal geraakte Stacey Rookuizen zal dan ook niet echt over de toonbank vliegen. Bovendien lekken de foto's van de bekende naaktmodellen ieder keer uit. Iets wat de modellenwebsites beter onder controle lijken te hebben.

In het voorbeeld worden de grootste drie modellenwebsites genoemd, maar er zijn er fors meer. Pionier op dit gebied is de Zweedse naaktfotograaf Petter Hegre. Hegre gaf zijn leidende positie echter uit handen, door seks te hebben met één van zijn naaktmodellen. De modellenwebsites lijken allemaal op elkaar, maar Femjoy, MetArt en MCN voeren de boventoon. Gebruikers (Ik ga er vanuit dat veruit de meeste abonnees van van deze modellenwebsites van het mannelijke geslacht is) kunnen voor een paar dollar per maand eindeloos surfen in bibliotheken met duizenden naaktmodellen, waarvan even zoveel naaktfoto's bestaan. Dat kan bij Playboy niet. Het blad Playboy publiceert slechts een paar foto's van het toch al niet echt aansprekende naaktmodel en laat het daar verder bij. Op haar website staan wel een paar foto's, maar voor het echte werk moet je toch naar de winkel, om de papieren versie te kopen. Femjoy, MetArt en MCN publiceren enkele tientallen foto's van één en hetzelfde naaktmodel. Vaak wordt daar ook nog een filmpje bij gemaakt. Daar komt nog bij, dat de naaktmodellen van Playboy een godsvermogen kosten. Gebruikers van de modellenwebsites kunnen bovendien aangeven, welk model ze leuk vinden om te zien, en welk model niet meer terug hoeft te komen. Ook dat kan bij Playboy niet. Playboy doet ook helemaal niets met de wensen van de lezers, c.q. gebruikers. Daar, waar de modellenwebsites direct inspringen op behoeften van hun gebruikers. Wat willen zij zien? Waar worden zij opgewonden van? Het klinkt als vleeshandel, en dat is het eigenlijk ook. Toch is het een teken van de moderne tijd. Playboy leeft wat dat betreft nog teveel in het verleden.

De Playboy koop je niet voor de dure horloges, nieuwste gadgets of mooie sportwagens. De Playboy koop je voor de naakte meiden. We kunnen er in dit preutse landje omheen draaien en een beetje lacherig over doen: Feit is, dat je voor een Playboy naar de winkel moet en dat voelt toch ongemakkelijk. De kassière kan een bekende zijn, net als de klant die achter je staat. Wat zullen die allemaal niet denken, als jij de Playboy wilt afrekenen? Tijdens het surfen door de bibliotheken van o.a. Femjoy, MetArt en MCN blijf je anoniem. Zelfs het versturen van de rekening voor je abonnement kan anoniem. Het is dus in alle rust genieten. Playboy zou dus niet moeten inzetten op bovengenoemde bekende Nederlandse vrouwen, wier carrière volledig in het slob zit, maar aandacht schenken aan die meiden en vrouwen, waar zo ongeveer elke heteroseksuele man de meest wilde seksuele fantasieën heeft. Playboy, verplaats je in de behoefte van de klant en volg niet ijzig je eigen lijn. Durf af te wijken. Eerlijk is eerlijk: van een naakte Patricia Paay wordt een gemiddelde man nou niet direct opgewonden. Het is misschien best aardig om te zien, hoe een vrouw van dik in de zestig er naakt uit ziet, maar opgewonden word je er niet van. Paay is uiteindelijk toch een vrouw, die om aandacht schreeuwt en met een naaktshoot in de Playboy krijgt ze die.

Playboy heeft de stap naar de moderne tijd volledig gemist. En zolang Playboy USA haar koers niet wijzigt, dan zal de markt voor het ooit zo fameuze mannenblad alleen maar afnemen. In dat geval gaat Playboy dezelfde kant uit, als Kodak en is het binnenkort einde verhaal. Dan is ook Playboy ingehaald door de feiten. 

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e 

Eindelijk meer naakt in Amerikaanse massaproducties?

Acteur en producent Kevin Bacon opende een paar weken geleden de discussie over meer mannelijk naakt in speelfilms. Hij vindt de Amerikaanse televisieseries en bioscoopfilms veel te preuts en dat hoort niet bij deze tijd. Verschillende acteurs zijn hem inmiddels gevolgd in die mening, met grootheden als Carice van Houten en Tom Middelston als afsluiter. In Nederland pleitte actrice Anna Raadsveld al voor meer (mannelijk) naakt in speelfilms en series. Ook zij vond Nederlandse producties steeds preutser worden. Daar waar Nederlandse producties tot diep in de jaren ’90 van de vorige eeuw voorop liepen met het vertonen van naakt in speelfilms en series. Dat is er nu wel vanaf. De preutse houding van Amerikaanse massamedia is overgeslagen naar Nederland.

Amerikaanse massamedia vertonen al sinds het eind van de jaren ’70 geen naakte lichamen meer in speelfilms, omdat de Motion Picture Association of America (MPAA) de films dan afwijst voor een groot bioscooppubliek. De speelfilm wordt dan aangeduid als voor 18 jaar en ouder en dat betekent dat minderjarigen niet kunnen zien hoe bijvoorbeeld Bruce Willis, Arnold Schwarzenegger of Sylvester Stallone per film ongeveer 1.000 mensen de dood in jagen. Dus worden blote borsten afgedekt of houdt de camera het op een shot van slechts het hoofd. Dus staat een naakte vrouw ’s morgens op met een dekbed om haar lichaam heen geslagen, nadat ze die nacht ervóór naakt met een man het bed is in gedoken. Dus wordt een naakte man van de achterkant gefilmd, zodat de kijker zijn of haar fantasie kan gebruiken bij hij er aan de voorkant uit ziet. Die Amerikaanse producties die wel naakte acteurs en actrices laten zien houden dat nog steeds beperkt: seksscènes duren maximaal anderhalve minuut, de man is niet in vol ornaat te zin omdat hij geen stijve penis heeft en het stel komt niet echt klaar. Een naakt lichaam is nou eenmaal fouter dan een actieheld die hele volksstammen de dood in jaagt.

Verschillende acteurs en actrices zijn daartegen nu in opstand gekomen. Een opmerkelijke zet, aangezien diezelfde acteur en actrices het daar een paar jaar geleden nog niet over wilden hebben. Maar ook zij zien kijkers weglopen bij hun productie als die geen (expliciet) naakt bevat, of daarmee wel heel erg preuts is. Op het internet zijn er talloze initiatieven beschikbaar waarbij kijkers (weliswaar tegen betaling) veel langer tegen een naakt lichaam kunnen aankijken, man of vrouw of beiden. De seks op websites als JoyMii, Erotica X, Passion HD en 21 Naturals is explicieter, de acteurs en actrices zien er beter uit en de stellen komen echt klaar. Acteurs hebben echt een stijve penis en actrices raken echt opgewonden. De seks duurt langer dan die anderhalve minuut; filmpjes hebben een lengte van soms wel een half uur (een aflevering van een gemiddelde kwaliteitsserie duurt een kwartier langer). Dus dan zit je als kijken een half uur naar een vrijend stel te kijken, waarbij de seks van het scherm spat. En dan is het nog het initiatief van Naked News; een tien jaar oud initiatief waarbij nieuwslezeressen naakt het dagelijkse nieuws doornemen. In vol ornaat; alles is te zien. Daar wil je als kijker eerder voor betalen dan voor een speelfilm die honderden mensen de dood in jaagt en tegelijkertijd erg voorzichtig is met het vertonen van naakt.

Dat kwaliteitsseries als ‘Strike Back’, 'Game of Thrones' en ‘Masters of Sex’ nu wel vrouwelijk naakt in vol ornaat tonen is puur omdat er anders niemand naar kijkt. Om dezelfde redenen wordt de seks explicieter, zoals in de serie ‘Girls’. De kijker heeft het allemaal wel gezien hoe een elite eenheid van het Amerikaanse leger met een Tomahawk raket op honderd kilometer afstand een mug castreert. De kijker weet dat het Amerikaanse leger dat kan. Leuk. Dus de kijker kijkt niet meer vanwege de technische hoogstandjes of schitterende dialogen. Niet meer vanwege een mooie vrouw die in badpak of gewikkeld in een dekbed door het beeld heen hobbelt. Let wel: in De Verenigde Staten zijn bijna alle zenders betaalzenders. Je moet betalen om die zenders te kunnen ontvangen. Als je dan niet krijgt wat je wilt dan ga je naar het internet, waar naakt in overvloed voorhanden is. Dus als Hollywoodsterren openlijk roepen dat ze meer naakt in speelfilms en televisieseries willen, dan is dat een initiatief dat uit pure noodzaak is geboren.

 

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

Het woord ´overspel´ staat op het punt te verdwijnen uit de woordenboeken

Foto: Tumblr

U kent dat wel: u neemt een taxi van A naar B maar de chauffeur maakt een extra ommetje. Extra kilometers maken is immers extra geld en dus extra inkomsten. De taxiwereld is berucht om dit soort praktijken. Internetdienst UberPop wilde daar een eind aan maken, door gewone mensen hun auto te laten delen. Wie van A naar B wil kan via UberPop een auto in de buurt oproepen, die hem of haar oppikt en naar de gewenste bestemming brengt. Vaste prijs. Geen omwegen. Maar Franse taxichauffeurs (net als hun evenknieën in de rest van de EU) vinden UberPop illegaal en eisten een verbod. De rechter staat al aan hun kant: in diverse Europese landen is UberPop verboden verklaard. De rechter vindt het niet goed dat taxichauffeurs vergunningen moeten aanvragen en hun auto’s aanpassen, terwijl de taxichauffeurs van UberPop dat niet hoeven. Daarmee geeft de rechter dus legitimiteit aan het in elkaar rossen van taxichauffeurs die UberPop gebruiken, door taxichauffeurs die kosten hebben moeten maken om zich überhaupt taxichauffeur te mogen noemen. Maar de taxichauffeurs voeren een achterhoedegevecht. Goed, UberPop is nu verboden. Maar het is een kwestie van tijd voor er zich een legaal alternatief aandoet, waardoor taxichauffeurs hun monopoly definitief kwijt zijn.

Deze week dreigde de hackers van The Impact Team gegevens openbaar te maken van klanten van Ashley Madison. Op deze website kunnen getrouwde mannen en vrouwen elkaar in het geheim ontmoeten voor een afspraakje. In rond Hollands heet dat ‘overspel’. De hackers van The Impact Team vinden dat overspel niet thuis hoort in deze wereld. Mannen en vrouwen die overspel plegen zijn viezeriken. Het huwelijk is iets tussen één man en één vrouw, zo vinden zij. Dus websites die zich richten op homo’s, lesbiennes en LHBT’ers (transseksuelen) zijn gewaarschuwd: ook zij moeten voor een aanval vrezen. Ook hun websites zullen worden aangevallen door moraalridders. Ook de gegevens van hun klanten worden op straat gesmeten. Alleen maar omdat een groepje moraalridders vindt dat zij gene bestaansrecht hebben. Maar is dat eigenlijk wel zo?

Opmerkelijk is de reactie van de eigenaar van Ashley Madison, het Canadese Avid Life Media. Ze geven toe dat er is gehackt in hun systemen, maar weigeren toe te geven aan de eisen van de hackers: het sluiten van de overspelsite. Dat komt namelijk omdat het anno 2015 steeds normaler is geworden om ook eens met een andere partner het bed te delen. Immers delen we van alles. Na het delen van informatie over elkaar op sociale media delen we nu ook spullen. Simpelweg omdat het leven voor veel mensen te duur is geworden. We delen elkaars huis als we op vakantie gaan (via AirBnb). We delen elkaars auto als we even een transportje moeten uitvoeren. Er is crowdfunding, waarin we samen investeren in een project zodat we samen het risico delen of van A naar B moeten (zoals UberPop). Er zijn zelfs huizen waar meerdere mensen tegelijkertijd wonen omdat ze zelf niet meer in staat zijn de torenhoge kosten van de hypotheek te delen (zgn. ‘Friends-huizen’, vernoemd naar de mateloos populaire jaren ’90 serie Friends).

Is het hebben van seks met eerdere partners verkeerd? Moet je je hele leven onderwerpen aan slechts één persoon omdat één of ander vaag religieus boek dat voorschrijft? Of omdat een ander dat voorschrijft? Of omdat de maatschappij dat wil? Of omdat je bang moet zijn te worden verstoten uit je omgeving als je seks hebt met meerdere partners? Waarom worden mensen die buiten die gebaande paden wandelen met scheve ogen aangekeken? Waarom hen in een hoekje te plaatsen? Waarom worden mannen die seks hebben met meerdere vrouwen beschuldigt als seksverslaafden en waarom vrouwen als hoer? Is monogamie dan de enige weg die mocht worden bewandeld? Wie schreef dat eigenlijk voor? De wet? De maatschappij? De katholieke kerk? Had religie de maatschappij de laatste jaren nou juist niet vrijheden ontnomen, ten koste van eigen gewin? Waren al die wetten en regels niet opgesteld om de kas van de religieuze leiders te spekken en daarmee hun macht te versterken? Waarom mocht een vrouw niet gewoon genieten van haar leven? Waarom moest een man zich zijn hele leven aan één en dezelfde partner binden? Waar stond dat opgeschreven? Kreeg een vrouw een boete of gevangenisstraf als ze open en eerlijk was dat ze met meerdere mannen seks had? Waren we met alles de moderne tijd binnen gestapt, maar op het gebied van seks nog in de jaren vóór Christus? Moesten mannen en vrouwen die met meerdere partners seks hadden zich daarvoor verantwoorden voor een rechtbank?

Monogamie is geen verrijking voor het seksleven. Monogamie verveelt; iedere keer seks met dezelfde partner wordt zo vervelend dat de twee partners op gegeven moment bijna geen seks meer hebben. Hoeveel huwelijken stranden niet doordat beide partners op elkaar zijn uitkeken? Hoeveel ruzies zijn er niet ontstaan doordat beide partners verlangden naar seks, maar die gewoon niet krijgen om dat de ander geen zin had? Hoeveel stelletjes hebben na de geboorte van één of meerdere kinderen bijna geen seks meer? Hoeveel mannen en vrouwen hebben niet die erotische fantasie om het ook eens met een andere partner te proberen? Hoeveel vrouwen (maar ook mannen) maken al op jonge leeftijd de keuze voor hun grote liefde? De twintig nog niet gepasseerd maken ze al de keuze voor de partner van hun leven. Hij (of zij) was het immers helemaal. Maar eenmaal halverwege de dertig komt de sleur erin. Wat hebben ze nu allemaal; een koophuis met spaarhypotheek, allebei een auto, twee of drie opgroeiende kinderen… allebei een baan en een druk leven… Maar is dit het allemaal? Is dit nou het leven? Kan het hoofdstuk nu worden gesloten? Veel mannen en vrouwen vinden van niet  en gaan vreemd. Ze leven een tweede leven. Ze gaan met andere partner naar bed. Dat zet hun eigen relatie weer onder druk, met als gevolg ruzies en echtscheidingen. Rechtszaken, verdeling van inboedel en geld, omgangsregelingen met de kinderen, enzovoorts. Alleen maar een hoop ellende en ergernissen die vooraf makkelijk zijn te voorkomen als je elkaar wat meer ruimte zou geven.

Net als de taxichauffeurs voeren ook de moraalridders van The Impact Team een achterhoedegevecht. Het zijn ontwikkelingen die niet zijn te stoppen. Of de moraalridders van The Impact Team nou willen of niet; de deeleconomie is een feit. Het woord ´overspel´ staat op het punt te verdwijnen uit de woordenboeken.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e 

Naakt agenda 2016

U zult er zelf niet zo bij stil staan, maar de langste dag met de kortste nacht ligt alweer even achter ons. Dat betekent dat we bezig zijn met de tweede helft van 2015 en dat betekent dat we alweer langzaam naar het einde van het jaar hobbelen. Verhalen over wel of geen Zwarte Piet en de Veramerikanisering van onze maatschappij door het oprukkende vreetfestijn kerstfeest duiken de kop weer op. Wel of geen Halloween? Het houdt velen van ons bezig. Maar wat ons pas echt bezighoudt is misschien wel de keuze voor de agenda  van 2016. Ieder jaar weer rond deze tijd komen de aanbiedingen voor nieuwe agenda’s en kalenders binnen. Wat moeten we doen? Welke keuze maken we voor het nieuwe jaar?

In dit kader doen veel sportverenigingen een duit in het zakje. Door bezuinigingen is de subsidie weggevallen en dus komt het voortbestaan van de club of vereniging in gevaar. Dus moet de clubkas worden gespekt met… u raadt het waarschijnlijk al: een naaktkalender. Een kalender met daarop naaktfoto’s in allerlei soorten en maten, vormen en kleuren. Veelal vrouwelijk naakt, want dat verkoopt het beste. Vrouwelijk naakt verkoopt altijd goed. Dus gaan veel meiden van sportverenigingen (maar bijvoorbeeld ook studentenverenigingen) uit de kleren voor een paar opwindende foto’s voor een naaktkalender.

De oude Grieken sportten immers ook naakt. Opgehitste mannen kopen maar al te graag een kalender met daarop naakte vrouwelijke sporters. Het vrouwenelftal van FC Bayern München ging naakt, zoals ook het dames voetbalelftal van VfL Sedelfingen, het nationale vrouwen rugbyteam van Frankrijk en het dames volleybalteam van het Belgische Waregem. Erg opwindend waren die foto’s allemaal niet: alles bleef keurig bedekt en het naakt werd vooral overgelaten aan de fantasie van de (overwegend) mannelijke koper.

Hoewel dus aangeprezen als een naaktkalender is al het naakt keurig bedekt en dat is kopersbedrog. Het is een kat in de zak. Het is een miskoop. Op een echte naaktkalender zijn de speelsters in vol ornaat te zien. Dus open en bloot. Niet hun billen, borsten en vagina bedekkend met een voetbal, volleybal of ordinair met de handen. De vrouwen sporters doen alsof ze een gedurfde stap hebben ondernomen, maar eigenlijk hadden ze de kleren gewoon aan kunnen houden want je ziet niks.

Dus tenzij het een echte naaktkalender is waarop de dames echt naakt zijn is de naaktkalender geen echte naaktkalender. U kunt ‘m in dit gavel gewoon links (of rechts, zo u wilt) laten liggen. Daarom hierbij de oproep aan de vrouwelijke sporters die dit jaar weer overwegen een naaktkalender te produceren om de clubkas te spekken: maak voor 2016 nou eens een echte naaktkalender, waarop echt naakt te zien is!

Veel succes.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e