Facebook heeft geen enkel probleem met verkrachting, moord en excessief geweld

Vandaag filmde een Thaise man hoe hij zijn 2-jarige dochtertje van een flatgebouw naar beneden gooide. Het filmpje zette hij op Facebook waarna hij er zelf achteraan sprong. Die sprong werd op Facebook Live gevolgd. Honderden mensen keken rechtstreeks mee. Niemand stak een poot uit. Pas na een klacht van de Thaise autoriteiten haalde Facebook het filmpje offline.

Is dit een incident? Helaas niet. 2014: Brute mishandeling 14 jarig Duits meisje massaal op Facebook bekeken en gedeeld. Facebook blokkeerde niets. 2015: Twee meisjes van 14 en 15 uit Helmond mishandelen een leeftijdsgenote. Het filmpje zetten ze op Facebook. Dat werd vervolgens massaal gedeeld en bekeken. Facebook blokkeerde niets of niemand. Toch werden dankzij dit filmpje de mishandelende meisjes herkend en opgepakt. 2016: Vier tieners uit Waalwijk zijn aangehouden nadat ze een 12 jarig meisje molesteerden. Ook dat filmpje belandde schaamteloos op Facebook en werd massaal bekeken en gedeeld. Facebook haalde het filmpje na weken pas offline. Maar het filmpje was toen al in de publiciteit geweest. De daders hadden hun straf alweer gehad en waren alweer thuis.

Meer recentelijk: In januari 2017 verkrachtten vier (4!) mannen een Zweedse vrouw. Het filmpje dat deze zieke geesten maakten werd geplaatst in een Facebook groep waar 60.000 mensen lid van zijn. Geen enkele ziel van deze 60.000 mensen stak een poot uit. Ook Facebook liet het filmpje gewoon staan. Het slachtoffer deed aangifte bij de politie en pas toen werd Facebook wakker.

Eveneens in januari 2017: Vier mannen mishandelen een gehandicapte jongen. Ze binden hem vast aan een verwarmingsbuis en schoppen minutenland op hem in. Het filmpje werd op Facebook geplaatst en na drie weken pas offline gehaald na een klacht van de politie.

Steve Stephens schoot een nietsvermoedende voorbijganger dood en zette dat filmpje op Facebook. Filmpje bleef 3 dagen online staan.

Daders filmen hun slachtoffers. Bij wijze van een trofee plaatsen ze hun filmpje online. Officieel luidt de Facebook regel dat ze het sociale netwerk leuk en gezellig willen houden. Officieel vindt Facebook dit soort filmpjes verwerpelijk. Toch blijven die filmpjes dagenlang en soms wekenlang online staan. Zolang daders en slachtoffers maar gekleed zijn. Want bij het tonen van twee mensen die elkaar lief hebben is Facebook er als de kippen bij om straffen uit te delen. De filmpjes worden pas door Facebook van het web gehaald na klachten van gebruikers of de autoriteiten.

Facebook heeft blijkbaar geen enkel probleem met excessief geweld, verkrachtingen en moord.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

Seks voor de camera

Matt Fleming en Giselle Garrou zijn op dit moment misschien wel het heetste koppel op het internet. De twee studenten van de Universiteit van North Carolina in Wilmington plaatsten eind 2015 een serie van 12 korte filmpjes van ca. 8 minuten per stuk op de porno website Pornhub. Niet alleen is daarop te zien dat beiden over een prachtig lichaam beschikken; de seks die het tweetal heeft is ook nog eens levensecht. Het is allemaal niet geacteerd door modellen met veel te grote borsten en mannen met een net iets te lange penis. Het zijn geen professionele acteurs of actrices  vol tatoeages die de kijker moeten doen klaarkomen terwijl ze daarvoor zelf meer dan een uur nodig hebben.

De seks tussen Giselle en Matt is echt en dat hebben ze geweten. Meer dan 20 miljoen kijkers zagen het koppel (beiden ter wereld gekomen omstreeks 1996) vooral genieten van de seks die ze bedreven. Het was oogstrelend mooi en liefdevol. Zo liefdevol dat Giselle besloot het allemaal op te nemen. Toch zijn beiden inmiddels weggedoken uit de digitale wereld. De accounts op Facebook, Twitter, Instagram en andere sociale media waarop het tweetal zich begaf zijn verwijderd of sinds begin 2016 inactief.

Het was allemaal een beetje weggezakt. Maar het borrelde allemaal weer op toen de seksvideo van Patricia Paay werd verspreid door websites GeenStijl en Dumpert (beiden onderdeel van De Telegraaf Mediagroep). Heel Nederland lag dubbel om de video waarop een man urineert in de mond van de inmiddels 65-jarige zangeres. Een smerige seksvideo die ook nog eens in de privésfeer is opgenomen. Toch waren de grappen niet van de lucht. Wekenlang vertoonde Paay zich niet in het openbaar, totdat ze aangifte ging doen bij de politie. Erg genoeg voor de zangeres wilde de politie de aangifte eerst niet eens opnemen. En als klapper op de vuurpijl stond daar het voltallige Nederlandse journaille dat ook nog eens schaamteloos te filmen. Zou er iets mis zijn met het seksleven van al die mannen (en vrouwen) die smadelijk hebben gelachen om de seksvideo van Patricia Paay? Zou het avontuur eruit zijn? Zouden die mannen en vrouwen alleen nog maar seks kunnen hebben op afspraak, c.q. op afroep? Vast staat dat er definitief iets mis is in de Nederlandse slaapkamers als Patricia Paay de maatstaf is voor smerige grappen en grollen.

Presentatrice Manon Thomas liet zich in 2007 door haar toenmalige partner bloot fotograferen tijdens een vakantie in Mexico. De Brabantse scholiere Chantal gaf haar toenmalige vriend een intense en lange pijpbeurt. De beelden belandden schaamteloos op het internet. Als beelden eenmaal op het internet belanden dan gaan ze er nooit meer af. Want Giselle kan dan wel al haar accounts hebben verwijderd; de filmpjes duiken overal weer op. Ook de naaktfoto’s van Manon Thomas zijn tien jaar na dato nog steeds op het internet te vinden. Ook Chantal zal tot ver na haar dood op het wereldwijde web rond zwerven.

In een afscheidsvideo van eind april 2016 kondigt Giselle aan te gaan verhuizen naar een andere stad. Het definitieve bewijs dat ze de impact van haar seksvideo’s zwaar heeft onderschat. Maar de wereld heeft genoten.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

The Naked News heeft lak aan preutse regeltjes

Presentatrice Eila Adams van Naked News

Facebook voert al jaren een strijd tegen alles wat ook maar (een beetje) bloot is. Zelfs het beeld van de zeemeermin uit het sprookje van Hans Christian Andersen in de haven van Kopenhagen werd door het sociale netwerk verwijderd vanwege teveel bloot. Google voert die strijd me: het blokkeert accounts op Google Plus die bloot laten zien en op Youtube worden filmpjes verwijderd waar ook maar één tepel in voor komt. Weblog Blogger vormt een positieve uitzondering: hierop is bloot (nog) toegestaan. In 2015 wilde Google ook dat blokkeren, maar na hevig protest van gebruikers uit vooral Nederland staakte het almachtige Google het verzet. Maar daarmee wordt miljarden mensen het beeld voor gehouden dat bloot verkeerd is. Bloot is vies en afschrikwekkend. Seks is iets tussen man en vrouw en mag alleen worden bedreven als er kinderen moeten worden verwekt. Anders moet het lichaam bedekt blijven. Zo schrijft de Katholieke Kerk dat voor en die bekrompen gedachten uit het begin van vorige eeuw zijn weer verwerkt in Amerikaanse wet- en regelgeving.

Het in 1999 gestarte Naked News probeert die ban iedere werkdag van de week te doorbreken door presentatrices bloot voor de camera te plaatsen en het nieuws door te nemen. Geen seks. Geen speeltjes. Geen porno. Geen vunzigheid. Geen overdreven idiotie. Gewoon: een stuk of wat blote presentatrices (met naakte mannen is geexperimenteerd maar ongeschikt bevonden) die het dagelijkse nieuws voorlezen. In de studio met een decor dat niet zou misstaan in het Acht uur Journaal, en met interviews met burgers op straat. Hoewel het programma met onderwerpen en format voornamelijk zijn gericht op de Amerikaanse markt, zijn de programmamakers uitgeweken naar Toronto in Canada. Daar zijn de regels voor bloot immers soepeler en speelt het geloof minder een rol in nationale wet- en regelgeving. Het is in Canada bijvoorbeeld al jaren gewoon toegestaan voor vrouwen om met ontbloot bovenlichaam over straat te wandelen. In de VS mag dit alleen in New York en San Francisco.

Maar ondanks alle tegenwerking van zwaar gelovige Amerika dat liefst alles bedekt wil hebben (waar kennen we dat ook van?) is naakt gaan steeds populairder. Steeds minder programmamakers trekken zich wat aan van de Amerikaanse preutsheid en dus worden overal initiatieven gelanceerd om naakt en bloot onder de aandacht te krijgen. Alles om in opstand te komen tegen de Amerikaanse preutsheid die de wereld in zijn greep houdt. En met succes: het netwerk ken miljoenen abonnees die maandelijks enkele tientjes betalen om de programma’s te kunnen bekijken. Dat zijn er inmiddels zoveel dat adverteerders niet meer nodig zijn. De nieuw gekozen Amerikaanse president Donald Trump mag dan zijn eigen kanaal hebben om nieuws naar buiten te brengen; The Naked News heeft dat al sinds 1999. In het preutse Amerika is er geen kanaal die een actualiteitenprogramma durft uit te zenden waarin presentatrices bloot het nieuws van de dag voorschotelen. Daarom hebben ze maar een eigen kanaal waarop dit (nog) wel is toegestaan.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

Seks in de lucht

Bij de anders zo keurige budgetmaatschappij Transavia is een heuse seksrel uitgebroken. Een vrouwelijke purser heeft seks gehad met collega’s. Niet een paar, maar een heleboel. Mannelijke collega’s maar ook vrouwelijke. In het vliegtuig, in hotels, in personeelsruimte op de luchthavens en op toiletten. De purser (zelf halverwege de veertig, drie puberende kinderen) hield over haar seksuele escapades een dagboek bij op haar lap top. Dat dagboek is nu door haar echtgenoot ontdekt. Bij wijze vak wraak heeft die de verhalen per e-mail gestuurd naar de medewerkers waarmee zijn overspelige echtgenoot seks had. Zo konden die de avontuurtjes herbeleven. Om te voorkomen dat de verhalen openbaar worden gemaakt heeft de overspelige purser haar echtgenoot voor de Haagse rechter gegooid en zo kwam De Telegraaf erachter. De zaak dient eind van de week.

Seks in de lucht. Het spreekt tot ieders verbeelding. In ziekenhuizen hebben dokters seks met verpleegsters; in de lucht hebben piloten seks met stewardessen. Het hoort bij het stereotiepe beeld dat we allemaal van deze beroepsgroepen hebben. Zoals directeuren van grote bedrijven hun eigen personal assistant hebben; een veredelde secretaresse die niet alleen achter haar bureau zit en de ene na de andere brief typt, maar ook meegaat op reis en haar baas lichte werkzaamheden uit handen neemt. Tot zelfs zorgt voor seksueel genot. Het hoort erbij.

De gedachte is heerlijk. Het beeld dat twee mensen seks hebben in de kleine ruimtes die het vliegtuig biedt is opwindend. Net als de passagiers heeft het tweetal bijna geen bewegingsvrijheid. Bovendien moet er vaart worden gemaakt met de seks. Het vliegtuig is van een budgetmaatschappij dus ieder uur dat het toestel aan de grond staat kost bakken met geld.

Na het klaarkomen komen de passagiers nietsvermoedend binnen. Ze worden ontvangen door de stewardessen, die hen naar hun plaats wijzen. De deur naar de cockpit (what’s in a name) staat open zodat de passagiers kunnen zien dat de piloten hard aan het werk zijn het vliegtuig gereed te maken voor vertrek. Het interieur ziet er strak, schoon en opgeruimd uit. Zoals je dat zou mogen verwachten van een keurige maatschappij als Transavia (87 toestellen in Frankrijk, Nederland, Duitsland en Denemarken, onderdeel van KLM). Niets – maar dan ook niets – in het toestel dat er ook maar naar verwijst dat nog geen kwartier geleden twee mensen in dit toestel stomende passionele seks hebben gehad. De purser werkt keurig de veiligheidschecks af. Geheel volgens IATA regels, zoals het een keurige maatschappij als Transavia betaamd.

Wat de purser nog rest zijn de herinneringen. Die schrijft ze op in haar lap top. Met iedere letter die ze aanraakt beleeft ze iedere seconde opnieuw. De beelden van die naakte collega in die nauwe ruimte schieten weer door haar hoofd. Het gevoel alleen al wekt een nieuw orgasme op. Nog even streelt ze over haar lichaam voordat ze haar verhaal vervolgt.

Mens, wat zouden wij die verhalen graag een keer onder ogen komen!

Als de verhalen écht bestaan: het adres is hqeuitgevers@gmail.com

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e

Vakantie

Toen ik in mei van dit jaar (dus nu 5 maanden geleden) een vakantie boekte had ik eigenlijk geen verwachtingen. Ik hoopte op een vakantie onder de Spaanse zon waar ik de hele dag bloot kon rondlopen. Bloot, vrij en zonder te zijn begrensd door de preutse houding van Amerikaanse massamedia. Zonder commentaar dat naakt hier niet was toegestaan omdat hier mogelijk kleine kinderen aanwezig waren of, ook een veelgebruikt jeukargument, omdat naakt gewoon vies is. Naakt tussen de andere naakten. Naakten die er net zo over dachten als ik. Hoe dichter de vakantie naderde, hoe meer zin ik erin kreeg.

Maar hoe dichter de vakantie naderde hoe meer ik het gevoel kreeg dat het best wel eens zou kunnen tegenvallen. Goed, je bent in een resort waar naakt wandelen is toegestaan. Maar afgaande op de Facebook groep waar ik (tijdelijk) lid van was en de demo dag van de Naturisten Federatie Nederland (NFN) beloofde het niet veel goeds. Naakt gaan is vooral een aangelegenheid voor mannen en dan ook nog eens voor mannen die van andere mannen houden. Dus het grootste deel van wat ik straks op het resort zou aantreffen zou man zijn, zo was mijn verwachting. Als er al vrouwen aanwezig zouden zijn, dan zouden die niet alleen ver in de minderheid zijn maar ook nog eens een gemiddelde leeftijd van boven de vijftig hebben.

Mijn verwachtingen werden steeds verder naar beneden bijgesteld, tot op het laagste niveau waarop ik nu zit. Het resort adverteert met twee jonge frisse naakte modellen die lachend in de lens van de camera kijken. De werkelijkheid is weerbarstiger. Het publiek is inderdaad gemiddeld vijftig jaar of ouder. Jonger dan vijftig – zoals de schrijver van dit stukje – tref je hier nauwelijks. Maar het zijn vooral de volgevreten welvaartslichamen die hier ronddwalen. Veel te vette lichamen die de hele dag niets anders te doen hebben dan hun toch al veel te gebruinde lichaam aan kankerverwekkende UV-straling bloot te stellen. De enige beweging die ze maken is als ze dat vette lichaam omdraaien. Misschien als het lichaam zin heeft een keer het nauwelijks gebruikte zwembad in te duiken. Dan zwemmen ze twee, drie baantjes want daarna is de energie alweer ver op. Misschien wordt er daarom nauwelijks met elkaar gesproken. Als de naakte lichamen liggen te zonnen dan is het hier een oase van rust.

Van de vrouwenlichamen die hier wel naakt rond lopen wordt een man als ik niet bijster opgewonden. Goed, van die slanke fotomodellen met perfect afgemeten tieten tref je alleen in de bladen aan. Maar dit is toch wel het andere uiterste. Buiken met vetrollen en borsten die er maar een beetje bij hangen. Om maar te zwijgen over de billen en de rest.

Maar wat misschien nog wel het ergste is, is de regelzucht van het resort zelf. Het zwembad mag met deze zengende hitte allen worden gebruikt tussen 0900h – 1900h en daartussen niet. Naakt zijn op het resort is toegestaan, maar alleen deze uren. De rest van de dag mag je ook bloot zijn, maar dan in je eigen bungalow. ’s Avonds aan de bar zijn de gasten gewoon gekleed. Eten en drinken geschied in avondkleding. Waar gaat dit over; is dit een naakt resort of niet? Ik dacht dat je hier als gast 24 uur, zeven dagen in de week bloot kon verblijven. Maar dat is dus niet zo.

(wordt vervolgd)

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e 

Bescherm liever de onbedekte vrouw

Het is de week van de boerkini; de lichaamsbedekkende zwemkleding die de islamitische vrouw verplicht moeten dragen. Volgens de vrouwen zelf vrije keus omdat ze dat doen uit geloofsovertuiging. Volgens tegenstanders een teken van onderdrukking. Verschillende overheden doen hun uiterste best om de boerkini van het strand te verbannen, met als triest dieptepunt drie agenten op het strand van Cannes die een moslima op de bon willen slingeren omdat ze een boerkini draagt. De discussie tussen Christenen en moslims is echter nog niet losgebarsten of op het strand van Bain-des-Dames bij Chateauneuf (West Frankrijk)  wordt een vrouw door een groep van zes blanke mannen aangevallen omdat ze topless wil zonnen. Volgens de mannen is dat in strijd met de goede zeden en de verplichten haar om haar borsten weer te bedekken.

Zet een foto van een blote vrouw op Facebook op Google Plus en de waarschuwingen vliegen je om de oren dat dit niet mag. Herhaaldelijk zijn ook foto’s van HQ/e verwijderd omdat dit in strijd is met de preutse Amerikaanse wetgeving… euh.. Algemene Voorwaarden. De laatste tien – vijftien jaar verschijnt er geen bloot meer in reclame uitingen. Iedere verwijzing naar bloot wordt door streng religieuze groepen direct de kop ingedrukt. Christelijke organisaties voorop.

De discussie over de boerkini moet misschien niet eens gaan over tradities of Westerse waarden en normen, maar in hoeverre deze maatschappij nog wel naakt aan kan. Al staat dat (nog) niet in de letter van de wet; het lijkt wel alsof het verboden is bloot te zijn. Boetes en waarschuwingen vallen je ten deel als je je zonder kleren in de buitenlucht wil begeven. Het is aanstootgevend en in strijd met de goede zeden. Het kan bij minderjarigen trauma’s veroorzaken. Wat zegt u? Twee blote borsten kunnen trauma’s veroorzaken bij minderjarigen? Leg dat eens uit! Die uitleg blijft echter uit.

De vrijheid voor een vrouw om zich te kleden al dan niet naakt te zijn moet niet worden bepaald door een ander. Het moet voor iedere vrouw een eigen keuze zijn om zich in boerkini al dan niet bloot in het openbaar te kunnen begeven. Iedereen heeft het recht om in vrijheid te kunnen bestaan; gekleed of naakt. Daar hebben we de moraalpolitie niet voor nodig. Daar hebben we geen Koran voor nodig. Daar hebben we geen Bijbel voor nodig. Geen imam. Geen kerkvorst. Wanneer een vrouw voor een boerkini kiest, dan laat haar die boerkini dragen. Maar wanneer een vrouw topless al dan niet naakt wil recreëren dan moet ze ook daarvoor gewoon de keuze worden gelaten. 

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e 

Nudisten moeten kleren aan voor asielzoekers

Als je als asielzoeker op de vlucht bent voor oorlog en geweld dan mag best hier schuilen voor de bommen en granaten. Maar laat de anderen dan in hun waarde. Laat anderen hun leven leven zoals ze dat willen. Geloof of geen geloof. Dit gaat echt veel te ver:

'Nudisten moeten kleren aan voor asielzoekers
MEISSEN - Leden van een Duitse naturistenclub hebben te horen gekregen dat zij in het vervolg hun lichamen moeten bedekken omdat er in de buurt een asielzoekers opvang wordt geopend.
Het opvang centrum wordt volgende maand geopend aan de overkant van het meer waar de Familiensport-und FKK-Bund Waldteichfreunde Moritzburg sinds 1905 aan is gevestigd. In het vervolg mogen ze niet langer in hun adamskostuum zwemmen omdat dat de migranten daar aanstoot aan zouden kunnen nemen.

Een verzoek om dan maar een hek te bouwen om de nieuwsgierige ogen van de asielzoekers buiten de deur te houden werd door de gemeente afgewezen, schrijft Bild. De regels over naakt zwemmen zouden altijd al hebben bestaan, maar die werden in de praktijk nooit nageleefd door de nudisten. Ze zijn dan ook in de toekomst niet van plan zich te bedekken'

Bron: De Telegraaf

Eigenlijk zouden we nu allemaal uit protest naar Meissen (noordoostelijk van Dresden) moeten gaan, massaal de kleren uittrekken en uren en uren moeten gaan wandelen daar.

Een nudist zonder kleren is geen nudist meer.

Hotel vol Verlangens is een erotische vertelling in dagboekvorm over het maken van keuzes. Het is vloeiend geschreven, stijlvol en met een eigentijdse blik op de maatschappij waarin we leven. Het is een treffend, helder en beeldend verhaal over een groep vrouwen, die graag dat ene stapje extra wil zetten, maar waarbij de durf ontbreekt. Onbewust hangen deze vrouwen zich op aan de enige man in het gezelschap. Niet omdat hij er goed uit ziet of veel geld heeft, maar vanwege zijn levensstijl.

'Hotel vol Verlangens' is een geregistreerde merk- en handelsnaam van HQ/e